Λίγη βοήθεια, παρακαλώ

Χρειάζομαι την βοήθειά σας σε κάτι, θα δείτε παρακάτω τον λόγο.
Δεν ξέρω αν έχετε συνειδητοποιήσει πόσο παράλογο, στα όρια του κλαυσίγελου, είναι αυτό που θα συμβεί τώρα στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Δεν μιλάω για την σταλινικού τύπου απόφαση ότι οι άδειες θα είναι τέσσερις, αυτά τα έχω γράψει εδώ: (http://polyk.blogspot.com.au/2016/09/blog-post_12.html).

Μιλάω για την απίθανη προκήρυξη με την οποία στήθηκε ο διαγωνισμός. Προσέξτε τι θα γίνει τώρα, που αποδείχτηκε ότι ο κ. Καλογρίτσας είτε δεν είχε, είτε δεν ήθελε να δώσει τα χρήματα που έταξε πως θα έδινε: ο κ. Καλογρίτσας πήρε την άδειά του κερδίζοντας τον κ. Μαρινάκη, που βγήκε δεύτερος. Ο κ. Μαρινάκης θα μπορούσε κάλλιστα να πει τώρα ότι αφού πρόσφερε 46 πραγματικά εκατομμύρια και αυτός που τον κέρδισε πρόσφερε 52 φανταστικά εκατομμύρια, η άδεια πρέπει να κατακυρωθεί στον κ. Μαρινάκη για 46, οπότε έτσι ο κ. Μαρινάκης θα γλιτώσει 27 εκατομμύρια (την δική του άδεια την πήρε, αργότερα στον διαγωνισμό, για 73).

Εκτός από τον κ. Μαρινάκη, επιχείρημα έχει και ο Alpha. Που μπορεί να πει ότι, αφού ο δεύτερος (Μαρινάκης) ήδη έχει άδεια, την άδεια του Καλογρίτσα πρέπει να πάρει ο τρίτος σε εκείνη την διαδικασία, δηλαδή ο ίδιος ο Alpha.

Όμως η προκήρυξη λέει πως αν κάποιος τάξει λεφτά, όπως ο κ. Καλογρίτσας, και δεν τα δώσει, την άδειά του θα την πάρει ο πρώτος επιλαχών ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του διαγωνισμού, κάποιος δηλαδή που μπορεί να έκανε μεγαλύτερη προσφορά σε ΑΛΛΗ ΦΑΣΗ του διαγωνισμού.

Είναι σαν να τρέχουν τρεις σε ένα γήπεδο, να τελειώνει ο αγώνας, να ανακαλύπτουμε ότι ο νικητής ήταν ντοπαρισμένος και μετά την αποκάλυψη το χρυσό μετάλλιο να μην το παίρνει ο δεύτερος, ούτε ο τρίτος, αλλά κάποιος άλλος, που έτρεχε σε ένα διπλανό γήπεδο!

Αυτό δεν είναι διαγωνισμός, είναι ταχυδακτυλουργικό τρικ. Εδώ η άδεια, εκεί η άδεια, πού είναι η άδεια; Νομίζω υπάρχει και ένα παιχνίδι τέτοιο που το παίζουν διάφοροι επιτήδειοι στον δρόμο, αλλά δεν θυμάμαι πώς το λένε… αν μπορεί κάποιος να μου το θυμίσει…

Το απλωμένο χέρι του Τσίπρα

Είχα μια ωραία διαφωνία σήμερα με φίλους εδώ στο Περθ για την σκηνή που συνέβη στην Αμερική, όπου ένας Έλληνας μαθητής εκεί αρνήθηκε να δώσει το χέρι του στον κ. Τσίπρα. Και επειδή η διαφωνία ήταν ωραία, και μετά από αρκετή κουβέντα καταλήξαμε σε κάτι που όλοι συμφωνούσαμε, είπα να σας γράψω γι’ αυτήν.

Βρέθηκα στο τραπέζι λοιπόν να εκπροσωπώ την μειοψηφία του ενός, αφού και η Δέσποινα διαφωνούσε μαζί μου. Όλοι οι φίλοι, και η γυναίκα μου, συμφωνούσαν ότι από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός της χώρας κάνει επίσκεψη και σου απλώνει το χέρι, είναι αγένεια να μην τον χαιρετήσεις, όχι επειδή είναι ο Τσίπρας, αλλά επειδή είναι ο πρωθυπουργός. Όταν απλώσεις το χέρι σου δεν χαιρετάς τον συγκεκριμένο άνθρωπο που σου ζητάει χειραψία, αλλά τον θεσμό του πρωθυπουργού της χώρας σου. Και αν δεν τον χαιρετήσεις επειδή αισθάνεσαι πως είναι η ευκαιρία σου να διαμαρτυρηθείς, τότε η ενέργειά σου μοιάζει με τις μούντζες στις παρελάσεις, με τις βρισιές στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με τα επεισόδια εις βάρος πολιτικών, με όλα τα ωραία δηλαδή που είχε αγκαλιάσει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ για να γίνει κυβέρνηση.

Τα δικά μου επιχειρήματα ήταν ότι α) το να μην χαιρετήσεις κάποιον δεν είναι επιθετική ενέργεια, όπως είναι όλα όσα ανέφερα παραπάνω, είναι κίνηση ειρηνικής διαμαρτυρίας, οπότε δεν μπορούμε να βάζουμε όλες τις διαμαρτυρίες στο ίδιο τσουβάλι, β) ο κ. Τσίπρας αρνείται μέχρι και σήμερα να δώσει δικαίωμα ψήφου στους ομογενείς, οπότε επισκέπτεται ανθρώπους τους οποίους δεν αφήνει να εκφράσουν την γνώμη τους για την διακυβέρνηση της πατρίδας, άρα είναι πολύ συζητήσιμο το κατά πόσον τους εκπροσωπεί, ως θεσμός, γ) είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου το αν θα χαιρετήσει κάποιον ή όχι, και η υποχρέωση να χαιρετήσεις όποιον σου απλώνει το χέρι είναι δείγμα ενός ψυχαναγκασμού, μιας προσποιητής ευγένειας (αν δεν θες να τον χαιρετήσεις) που καλό είναι να φύγει από την ζωή μας για να ζούμε πιο αληθινά.

Δεν κατάφεραν να με πείσουν και δεν κατάφερα να τους πείσω, αλλά καταφέραμε να συμφωνήσουμε όλοι πως ο μαθητής που αρνήθηκε να δώσει το χέρι του στον κ. Τσίπρα έκανε μεγάλο λάθος. Όχι επειδή αρνήθηκε (αφού σε αυτό διαφωνούσαμε), αλλά επειδή απλώς αν δεν θες να χαιρετήσεις κάποιον δεν πας να σταθείς στην πρώτη σειρά, με τις κάμερες απέναντι να σε παίρνουν, ώστε επιδεικτικά να τον αγνοήσεις. Είναι σαν να θες να διεκδικήσεις τα δικά σου 15 λεπτά δημοσιότητας. Αν δεν θες να χαιρετήσεις κάποιον, είναι πολύ εύκολο να φροντίσεις να μην βρεθείς μπροστά του. Αν, τώρα, τύχει να τον συναντήσεις κάπου όπου δεν υπάρχουν κάμερες και δεν θες να του απλώσεις το χέρι, εγώ λέω να μην του το απλώσεις – είτε είναι ο πρωθυπουργός, είτε κάποιος απαίσιος συγγενής ή γνωστός σου. Αλλά μην το κάνεις σόου. Κάνε το επειδή το λέει η καρδιά σου, και προχώρα παρακάτω σε πιο ουσιαστικά πράγματα για την ζωή σου.

Μα πώς φτάσαμε ως εδώ;

Στην κουβέντα που ξεκίνησε στο Facebook μετά το κείμενο της περασμένης Δευτέρας, είπα σε φίλους ότι σκοπεύω να γράψω ένα κείμενο με την δική μου απάντηση στα βασικά ερωτήματα: «μα, γιατί τα ζούμε όλα αυτά;» και «πώς μας βρήκε τέτοια καταστροφή;»

Για όλα όσα ζούμε, λοιπόν, κατά την γνώμη μου φταίνε κυρίως τέσσερα πρόσωπα και ήρθε η ώρα να σας τα αποκαλύψω.

Για όσα ζούμε φταίνε βεβαίως και οι ιστορικές συγκυρίες. Τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους, τα άλλα εκατό που χρειάστηκαν για να φτάσουμε μέσα από πολύ πόνο και αίμα στα σημερινά σύνορα της Ελλάδας, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Όλα αυτά έπαιξαν σημαντικό ρόλο και δεν φταίμε βέβαια γι’ αυτά. Όμως και άλλοι λαοί έχουν ζήσει πολύ δύσκολες στιγμές και δεν βρίσκονται σε αυτό το χάλι. Οπότε, κάτι άλλο πρέπει να είναι που έχει γείρει την πλάστιγγα προς την κατεύθυνση της καταστροφής.

Τέσσερα πρόσωπα, λοιπόν, φταίνε.

Πρώτος-πρώτος, ο Τζέιμς Μποντ. 1973: η σκυτάλη του Μποντ περνάει από τον τέλειο Σον Κόνερι στον απλώς ευχάριστο Ρότζερ Μουρ. Και ο τίτλος της νέας ταινίας του Μποντ είναι: «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν». Οι Έλληνες, που λατρεύουν τον Μποντ, συνειδητοποιούν πως αυτό είναι το μόττο βάσει του οποίου ήδη ζουν και θέλουν να ζήσουν και στο μέλλον την ζωή τους. To υιοθετούν πλήρως – αφού το λέει και ο Τζέιμς. Και έτσι πορεύονται. «Ας κάνω εγώ την παράνομη δουλίτσα μου με το ρουσφέτι από τον βουλευτή κι άσε τους άλλους να κουρεύονται. Άσε και τον βουλευτή να κάνει τις δικές του λαμογιές – τι, εγώ θα σώσω τον κόσμο; Κορόιδο είμαι; Αν δεν κάνω εγώ τη δουλειά κάτω απ’ το τραπέζι, θα την κάνει ο γείτονας, και θα με αφήσει να τρώω τη σκόνη του». Η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου η έννοια του «κοινού καλού» δεν υπάρχει. Και ως συνέπεια αυτού δεν υπάρχει καμία αίσθηση δικαιοσύνης, επειδή έχουμε οι ίδιοι φροντίσει να δημιουργηθεί ένα σύστημα που εμποδίζει την απονομή δικαιοσύνης. Στο «ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν» βοηθάει και το κλίμα, στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Σε χώρες όπου υπάρχει υπερβολικό κρύο, για παράδειγμα, οι κάτοικοι συνειδητοποίησαν πολλές γενιές πριν ότι αν δεν φτιάξουν οργανωμένο κράτος, με δομές που θα φροντίζουν τον πολίτη, θα πεθάνουν όλοι. Στην Ελλάδα, χάρη στο εξαιρετικό κλίμα, ο Έλληνας ήξερε ανέκαθεν ότι μπορεί να επιζήσει χωρίς τη βοήθεια των διπλανών του. Άρα, μπορούσε να τσακίσει τους ενοχλητικούς γύρω του.

Ακολουθούν οι τρεις υπόλοιποι φταίχτες: ο στιχουργός Πυθαγόρας, ο συνθέτης Χρήστος Νικολόπουλος και ο Στέλιος Καζαντζίδης. Οι τρεις τους δημιούργησαν και ερμήνευσαν, αντίστοιχα, το 1975 το τραγούδι «Οι αισθηματίες»: γιατί να είμαστε λοιπόν αισθηματίες, γιατί να μπλέκουμε σε παλιοϊστορίες. Αυτό το τραγούδι, που έχουν αγαπήσει και τραγουδήσει και υιοθετήσει μέσα τους εκατομμύρια Έλληνες, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματά μας, ξεκινώντας από τον τρόπο που ψηφίζουμε. Ο Έλληνας, όταν δεν έχει ρουσφετολογικό λόγο να ψηφίζει (βλέπε Μποντ, επάνω) ψηφίζει με το θυμικό του και μόνο: ποιος πολιτικός θα τον ενθουσιάσει περισσότερο, θα τον κάνει να αισθανθεί «καβάλα στο άλογο» με τις μπούρδες που θα του πει; Ποιος θα τον κάνει να αισθανθεί περισσότερο επαναστάτης, ή περισσότερο δικαιωμένος για όλα τα παράπονα που κουβαλάει μέσα του; Ποιον πολιτικό και ποιο κόμμα μισεί περισσότερο για να τον «μαυρίσει» και να τον βλαστημάει μέρα-νύχτα για τα ψέματα που του είπε παλιά; Ποιοι τολμούν να στηρίζουν εκείνο το κόμμα που βλαστημάει, ώστε να τους μπινελικώσει κι αυτούς και να τους βάλει στη θέση τους, όπως τους αξίζει; Δείτε στα κοινωνικά δίκτυα τους χαρακτηρισμούς μεταξύ αγνώστων, επειδή ο ένας π.χ. στηρίζει Τσίπρα και ο άλλος Μητσοτάκη και έχουν φουντώσει τα νεύρα τους και θέλουν να ξεσπάσουν. Το καταπληκτικό είναι ότι αυτοί οι άγνωστοι μπορεί να βρεθούν σε κάποιο μαγαζί να τραγουδάνε μαζί τους «Αισθηματίες», και αυτό το θεωρούμε ως προτέρημα της φυλής. Και αφού μιλήσαμε για την ψήφο, ας συνεχίσουμε με το διάσημο ελληνικό φιλότιμο και την μεγάλη καρδιά που δείχνει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις ο Έλληνας. Δεν είναι ψέμα ότι υπάρχει το ελληνικό φιλότιμο, αλλά να δούμε λίγο και την άλλη πλευρά; Ότι δηλαδή ο Χ που θα κάνει μια κίνηση μεγάλης οικονομικής ή ηθικής γενναιοδωρίας ή θα ρισκάρει για να βοηθήσει κάποιον άλλο, δεν αποκλείεται να έχει κάνει και λαμογιές. Και στις λαμογιές οι κοντινοί του άνθρωποι τον δικαιολογούν, λέγοντας: «καλά, τόσος κόσμος είναι λαμόγιο στην Ελλάδα, γι’ αυτό το παραπτωματάκι του Χ θα συζητάμε τώρα και θα πάμε να τον φάμε ζωντανό; Δεν φτάνει που είναι και ψυχάρα και βοηθάει όταν χρειαστεί, άσε μας τώρα καημένε, ο Χ είναι ξηγημένος και φίλος μου και δεν ακούω κουβέντα».

Το αποκορύφωμα του συναισθηματισμού αφορά στον τρόπο λειτουργίας της ελληνικής οικογένειας. Η οποία έχει προσφέρει πολλά μεν, στα παιδιά της, αλλά νομίζω πως έχει κάνει και μεγάλα λάθη – όχι όλες οι οικογένειες, βέβαια, αλλά αρκετές ώστε να έχουμε πρόβλημα σήμερα.

Η πολύ μεγάλη φτώχια, οι αδιανόητες για τους σημερινούς νέους δυσκολίες που έζησαν οι παλιότεροι, οδήγησαν τους παππούδες και τους γονείς μας να γίνουν υπερπροστατευτικοί. «Να μην ζήσουν τα παιδιά μας αυτά που ζήσαμε εμείς», ήταν η λογική τους. Μόνο που μέσα από αυτήν την ολόζεστη και γεμάτη αγάπη λογική, και τον έντονο συναισθηματισμό τους, έφτασαν συχνά στο άλλο άκρο. Έφτασαν στο «να μην ζήσουν τα παιδιά μας καμία δυσκολία». Προσπάθησαν να οργανώσουν την ζωή των παιδιών τους τόσο τέλεια ώστε εκείνα να περάσουν «ζωή χαρισάμενη». Μόνο που υπήρχαν δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι ζωή χωρίς δυσκολίες δεν είναι ζωή χαρισάμενη διότι αυτός που την ζει δεν μαθαίνει να στέκεται στα πόδια του, χρειάζεται πάντα κάποιον να τον υποστηρίζει. Αυτό το πρόβλημα η ελληνική οικογένεια το έβαλε κάτω από το χαλί της αγάπης και το ξέχασε. Το δεύτερο πρόβλημα ήταν το πώς θα επιτυγχανόταν η «ζωή χαρισάμενη» των παιδιών. Αυτό, η ελληνική οικογένεια το έλυσε συχνά χαρίζοντας τις ψήφους της σε ανήθικους πολιτευτές οι οποίοι έταζαν (και υλοποιούσαν) ρουσφέτια κάθε λογής, με αντάλλαγμα την εκλογή τους. Και στη συνέχεια με τις αποφάσεις τους, που είχαν μόνο γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρον, διέλυσαν την οικονομία της χώρας.

Το χειρότερο όλων: αυτό το «αιώνιο παιδί» που συχνά δημιούργησε η ελληνική οικογένεια αφού δεν το άφησε να μεγαλώσει, δεν θέλει να βάλει τον ορθολογισμό στη ζωή του. Η λέξη «ορθολογισμός» είναι εχθρός, δεν το αφορά. Θέλει κάποιον να το καθοδηγήσει (γι’ αυτό έμπαινε και τόσα χρόνια σε κομματικές νεολαίες), κάποιον «πατερούλη» να του λύσει τα προβλήματα.

Δύο πολύ πρόσφατα παραδείγματα έλλειψης ορθολογισμού, από τα πάρα πολλά που μπορεί να βρει κανείς: ένα από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ και ένα από τη μεριά της ΝΔ. Διάβαζα τις προάλλες σε προφίλ φίλου στο Facebook να γράφει κάποιος ότι οι τέσσερις τηλεοπτικές άδειες είναι ο απολύτως σωστός αριθμός, τόσες πρέπει να δοθούν για να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Γιατί ρε μεγάλε; Πού το βρήκες το «4»; Η απάντηση είναι ότι πιστεύεις τυφλά την κυβέρνηση, που σου το είπε. Κι αφού σου το είπε, έτσι θα είναι. Είναι καλή και σε φροντίζει. Διάβαζα επίσης σε προφίλ άλλου φίλου να γράφει κάποιος πόσο ενθουσιασμένος είναι από την δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι σύντομα η Ελλάδα θα έχει τον υπουργό Παιδείας που της αξίζει. Για να μην τρελαθούμε τελείως: είναι αλήθεια ότι όσοι καταλαβαίνουν τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Παιδεία της χώρας ντρέπονται που ο Ν. Φίλης είναι υπουργός, ντρέπονται και για το υπόλοιπο παρεάκι του υπουργείου, βλέπουν την καταστροφή που προσπαθούν στοχευμένα να φέρουν. Αλλά ο ορθολογισμός ρωτάει: ποια είναι η πρόσφατη παράδοση της ΝΔ στο υπουργείο Παιδείας, τα τελευταία 10-12 χρόνια ας πούμε, ώστε να ελπίζουμε ότι θα βάλει εκεί κάποιον που θα αξίζει; Ο τελευταίος που έβαλε ήταν ο κ. Αρβανιτόπουλος, ο οποίος όχι μόνο έκανε κακό με πολλές αποφάσεις του, αλλά πήρε ως σύμβουλό του στο υπουργείο Παιδείας τον Γιώργο Ανατολάκη, πρώην ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού. Οι αμέσως προηγούμενοι ήταν οι κ.κ. Σπηλιωτόπουλος, Στυλιανίδης, οι οποίοι δεν έκαναν απολύτως τίποτα, και η κυρία Γιαννάκου που αντί να φτιάξει τα πράγματα στις εκλογές πρυτάνεων/προέδρων στα πανεπιστήμια τα έκανε τρις χειρότερα.

Όταν αυτό είναι το πρόσφατο παρελθόν, πώς ενθουσιάζεσαι για το μέλλον; Επειδή σου το λέει ο καινούργιος «πατερούλης»; Μακάρι να κάνει αυτό που λέει, αλλά μέχρι να το δεις να γίνεται, πώς εξηγείται ο ενθουσιασμός;

Ενθουσιάζεσαι επειδή είσαι παιδί. Και παιδί θέλεις να παραμείνεις.

Αλλά αν δεν κάνεις μέσα σου την προσωπική σου επανάσταση, αν δεν αποφασίσεις να μεγαλώσεις, να μην έχεις κανέναν «πατερούλη», να ενημερώνεσαι σφαιρικά και να εξετάζεις τα πάντα γύρω σου ψύχραιμα, χωρίς λυσσαλέες κόντρες, με μόνη την λογική να κυβερνά τις αποφάσεις σου, τότε δεν θα καταφέρουμε ποτέ να βγούμε από την κρίση.

Εγώ ελπίζω πως σιγά-σιγά αυτές οι προσωπικές επαναστάσεις θα γίνουν, από μικρότερους και μεγαλύτερους.

To Νόμπελ, επιτέλους, στην Ελλάδα

Νιώθω μια ανατριχίλα καθώς σας γράφω, σήμερα. Ένα ιερό δέος.

Γιατί είναι μεγάλη η χαρά, να έχεις μια Ελληνίδα υποψήφια για το Νόμπελ των Μαθηματικών (λέγεται Abel Prize). Δεν έχει κατατεθεί ακόμα επισήμως η υποψηφιότητα, αλλά ετοιμάζεται. Και η υποψήφιά μας για φέτος δεν είναι άλλη από την καθηγήτρια του Μετσόβιου Πολυτεχνείου και υπουργό κυρία Θεανώ Φωτίου.

Που δήλωσε: «πρέπει να είσαι απόφοιτος του Χάρβαρντ για να καταφέρεις να επιβιώσεις με 200 ευρώ το μήνα. Αν σου δίνουμε όμως 70 ευρώ κάρτα, η οποία είναι προπληρωμένη για τρόφιμα, που τα παίρνεις από οποιοδήποτε μαγαζί, δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια, δηλαδή αυτό που έχει ανάγκη μια οικογένεια, και σου δίνουμε, εφόσον δεν έχεις σπίτι, 70 ευρώ επιδότηση ενοικίου. Δηλαδή μία λογική σε είδος και όχι σε χρήμα. Όταν φτάνεις σε τόσο μικρά επίπεδα επιδοματικά, όπως είναι σήμερα το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, τα 200 ευρώ, οι παροχές σε είδος μπορούν να σε κάνουν να επιβιώσεις. Οι παροχές σε χρήμα θα σε καταστρέψουν. Γιατί, όπως είπα και πριν, είναι αδύνατον να επιβιώσεις με 200 ευρώ, ενώ αυτά που σας είπα μόλις πριν είναι 150 ευρώ. Και μπορείς να επιβιώσεις, πολύ δύσκολα αλλά μπορείς».

Είναι μια συγκλονιστική ανακάλυψη, είναι η κατάργηση των Μαθηματικών όπως τα ξέραμε από παιδιά.

Με 200 Ευρώ το μήνα στο χέρι, θα καταστραφείς. Αλλά με 150 Ευρώ το μήνα σε κουπόνια που θα σου δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορείς να ζήσεις. Ναι, το 150 μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το 200, αρκεί να πιστεύεις στον ΣΥΡΙΖΑ. 

Ευχαριστώ, κυρία Θεανώ Φωτίου. Νιώθω πολύ περήφανος που είστε υπουργός και ορίζετε το παρόν και το μέλλον του τόπου μου.

Δεν είσαι εδώ

Μπορεί τον Γενάρη να βγαίνει το "Αθηναϊκό Μπλουζ", σε Ελλάδα και εξωτερικό, αλλά πριν από αυτό,
αρχές Νοέμβρη,
η αστυνομική τριλογία της Κρήτης
ολοκληρώνεται.
Μετά το "Καιρός για Ήρωες" και το "Μια Ανάσα Μόνο"...

Άντε γεια, Θέατρο Τέχνης, άντε γεια

«Έρχεται η στιγμή ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις».

Το έγραψε ο Σαββόπουλος το 1966. Σήμερα είναι μια τέτοια στιγμή.

Το Θέατρο Τέχνης ανακοίνωσε το πρόγραμμά του για την επόμενη σεζόν. Με σύνθημα τον στίχο «έως ότου -φως μου- βγούμε από την τρικυμία αυτού του κόσμου», του Γιάννη Σκαρίμπα.

Και ανάμεσα στα έργα πολύ σημαντικών συγγραφέων, σκηνοθετών, συνθετών που θα παιχτούν από πολύ σημαντικούς ηθοποιούς, ανακοίνωσε πως θα ανεβάσει έργο του blogger Πιτσιρίκου.

Του ανθρώπου που έχει ειρωνευτεί δημοσίως νεκρά παιδιά, ακρωτηριασμένα παιδιά, νεκρά αγέννητα βρέφη.

Θα μου πείτε: ξέρεις αν είναι καλό το έργο; Αποκλείεις να βγει καλή η παράσταση;  

Και, ακόμα περισσότερο, θα με ρωτήσετε: δεν υπάρχουν διάσημοι καλλιτέχνες που να είναι παιδόφιλοι, φασίστες, που η δράση τους φέρνει ανατριχίλα κι όμως έχουν παραγάγει σημαντική τέχνη;

Θα σας απαντήσω πως δεν ξέρω αν είναι καλό το έργο. Πως δεν αποκλείω να βγει καλή η παράσταση. Και πως υπάρχουν διάσημοι καλλιτέχνες που είναι παιδόφιλοι, φασίστες, που η δράση τους φέρνει ανατριχίλα, κι όμως έχουν παραγάγει σημαντική τέχνη. Μόνο που εγώ δεν διαβάζω τα γραπτά τους, δεν ακούω τη μουσική τους, τους διαγράφω από το μυαλό και την καρδιά μου.

«Έως ότου – φως μου- βγούμε από την τρικυμία αυτού του κόσμου». Με κείμενα του Πιτσιρίκου. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Γιάννη Σκαρίμπα. Άντε γεια, Θέατρο Τέχνης, εγώ δεν ξαναπλησιάζω καν στα μέρη σου.

Για όσους ενδιαφέρονται, για τον Πιτσιρίκο είχα γράψει τα παρακάτω, εδώ: (http://polyk.blogspot.com.au/2016/07/blog-post_11.html):

Είναι ευφυής λοιπόν ο Πιτσιρίκος; Πρέπει κάποιος να είναι τυφλός για να μην το βλέπει, στα σατιρικά κείμενά του. Είναι δουλευταράς ο Πιτσιρίκος; Βεβαίως, τα κείμενά του ήταν καλά δουλεμένα. Είναι αλήτης ο Πιτσιρίκος; Κατά την γνώμη μου, από τους μεγαλύτερους που έχουν εμφανιστεί στο ελληνικό Ίντερνετ. Θυμίζω ενδεικτικά δύο μόνο πράγματα από τα πολλά σιχαμένα που έχει γράψει:

-        Αμέσως μετά την δολοφονία των τριών υπαλλήλων και του αγέννητου βρέφους στην κοιλιά της εγκύου μάνας του, στην Marfin, έγραψε: «Παιδιά, αν διαβάζει κάποιος άνεργος, η Marfin ψάχνει για τρεις υπαλλήλους».

-        Μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στον μαραθώνιο της Βοστόνης (που συνέβη στην «κακή» Αμερική), με αποτέλεσμα τον θάνατο τριών ανθρώπων, ανάμεσά τους ένα οκτάχρονο παιδί, και τον πολύ σοβαρό τραυματισμό δεκάδων, ο Πιτσιρίκος έγραψε χαιρέκακα ότι «Ο Μαραθώνιος είναι επικίνδυνο αγώνισμα».

Είσαι κάθε λέξη από αυτή την απάντηση

Χονδρικός υπολογισμός: τα τελευταία 25 χρόνια έχουν φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, σε Ελλάδα και εξωτερικό, περίπου 2 εκατομμύρια Έλληνες. Σε αυτούς τους σπουδαγμένους ανθρώπους προστίθενται και πολλοί άλλοι που δεν έχουν σπουδάσει, αλλά έχουν κοινό νου.

Μέχρι χθες, Κυριακή, όλοι είχαν την άποψή τους για το κλείσιμο των τηλεοπτικών καναλιών που αποφάσισε η κυβέρνηση δίνοντας μόνο 4 άδειες.

Χθες, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Γιατί για πρώτη φορά ακούσαμε από τα πιο επίσημα χείλη, από τον πρωθυπουργό της χώρας, την λογική βάσει της οποίας θα κλείσουν τα κανάλια.

Και επειδή υπάρχουν πολλά εκατομμύρια Έλληνες που είναι σπουδαγμένοι και έχουν κοινό νου, ελπίζω ότι μπορούν να βάλουν για μια στιγμή στην άκρη τις κομματικές τους συμπάθειες και με τετράγωνη λογική να αξιολογήσουν κάθε φράση, κάθε λέξη από αυτή την απάντηση. Βεβαίως, την καλύτερη ατάκα του πρωθυπουργού της χώρας την έχω αφήσει για το τέλος.

Είπε, λοιπόν, ο πρωθυπουργός, σε μια δημοσιογράφο από αυτές που χάνουν την δουλειά τους και τον ρώτησε δακρυσμένη γιατί γίνεται αυτό:

«Δεν είστε η μόνη εργαζόμενη που έχει βρεθεί σε αυτή την δύσκολη θέση».

Δηλαδή, σκάσε και κολύμπα στην ανεργία.

Είπε, ο πρωθυπουργός:

«Τα κανάλια πριν την κρίση είχαν 4000 εργαζομένους και τώρα είναι 2000. Γι αυτούς τους 2000 που ήδη έχουν χάσει τη δουλειά τους δεν έκλαψε κανείς. Δεν είχαν μάνα αυτοί».

Δηλαδή τι; Επειδή έχουν χάσει 2000 την δουλειά τους λόγω της κρίσης, δεν πειράζει να την χάσουν άλλοι 2000 από μια ετσιθελική απόφαση της κυβέρνησης; Σε ποια φιλοσοφική σχολή ανήκει αυτός ο τρόπος σκέψης; 

Είπε, ο πρωθυπουργός:

«Για τους εργαζόμενους της ΕΡΤ δεν έκλαψε κανείς».

Εγώ πάλι θυμάμαι ότι έγινε της κακομοίρας σε όλη την Ελλάδα όταν έκλεισε η ΕΡΤ, και ορθώς επειδή εκείνο το κλείσιμο σε μια νύχτα δεν είχε λογική. Επίσης, η ΕΡΤ άνοιξε και πάλι, ενώ τα κανάλια που θα κλείσουν είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν κλείσουν τέλειωσαν οριστικά.

Είπε, ο πρωθυπουργός:

«Εμείς θα σταθούμε δίπλα και στον τελευταίο εργαζόμενο. Εμείς πρέπει να εξασφαλίσουμε την προστασία τους αν γίνουν απολύσεις. Έχουμε ήδη πρόγραμμα του υπουργείου Εργασίας για να προσλάβουν στους τέσσερις νέους σταθμούς τυχόν ανέργους με επιδότηση 360 ευρώ για τους πρώτους 12 μήνες».

Δηλαδή, εμείς κλείνουμε τα κανάλια στα οποία δουλεύετε με μισθούς 800, 1000, ή παραπάνω Ευρώ το μήνα αλλά επειδή είμαστε καλοί θα σας δώσουμε ένα φιλοδώρημα 360 Ευρώ, ΜΟΝΟ για τον πρώτο χρόνο, ΑΝ βρεθεί κάποιος να σας προσλάβει. Έτσι στεκόμαστε δίπλα σας. Α, και τα μαθηματικά του κ. Τσίπρα, αν και είναι μηχανικός, μάλλον είναι λίγο σκουριασμένα. Δεν υπάρχουν τέσσερις νέοι σταθμοί, αλλά μόλις δύο. Οι οποίοι είναι απίθανο να είναι έτοιμοι να εκπέμπουν σε τρεις μήνες, όταν όλοι οι υπόλοιποι θα κλείσουν. Οπότε, για κάποιο χρονικό διάστημα, θα υπάρχουν μηδέν καινούργιοι σταθμοί και θα εκπέμπουν μόνο ο ΑΝΤ1, ο ΣΚΑΪ και τα 4 κρατικά κανάλια που ελέγχει απολύτως η κυβέρνηση. Όμως δεν πειράζει. Όπως ονειρεύονται και το λένε δημοσίως βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν να κλείσουν και πολλές ακόμα ιδιωτικές επιχειρήσεις. Τότε, θα παίρνουν όλοι οι απολυμένοι από το κράτος-πατερούλη τα 360 Ευρώ φιλοδώρημα. Απόλυτη φτωχοποίηση και να κρέμεσαι από την "καλοσύνη" τους. Μπορεί κάποια στιγμή, αν είσαι τυχερούλης και καλό παιδί, το επίδομα ανεργίας να το κάνουν και 361 Ευρώ, αντί για 360. Σοβιετικό-Βενεζουελανό μοντέλο κανονικά. Οι άνθρωποι δεν το έκρυβαν, μας το έλεγαν ότι αυτά τα μοντέλα γουστάρουν. Ο Μαδούρο έστειλε πέρυσι μήνυμα στον σύντροφο Τσίπρα πως είναι βέβαιος ότι θα τα καταφέρει, όπως τα κατάφεραν κι αυτοί στην Βενεζουέλα τρώγοντας ζωοτροφές. Και ο ελληνικός λαός τους ψήφισε χαρωπά-χαρωπά.

Είπε, ο πρωθυπουργός:

«Δεν είναι σημαντικότερο το δικό σας πρόβλημα από εκείνο των εργαζομένων του ΑLTER ή των εργαζομένων στην Ελευθεροτυπία ή σε άλλα μέσα ενημέρωσης».

Μόνο που αυτά τα μέσα έκλεισαν από δικά τους οικονομικά προβλήματα, όχι επειδή δεν επιτρεπόταν από την κυβέρνηση να λειτουργούν!

Είπε, ο πρωθυπουργός:

«Το αεριλίκι και το νταβατζιλίκι τελείωσε».

Εμένα πολύ μου αρέσει όταν μιλάει μάγκικα ο Αλέξης ο Τσίπρας. Με ανεβάζει ψυχολογικά, στέλνει την λίμπιντό μου στα ουράνια, νιώθω μεγάλος μούρης. Μου θυμίζει τότε που έλεγε “go back, go back madam Merkel”. Χθες, βέβαια, στην ίδια συνέντευξη τύπου μας είπε πόσο εξαιρετική είναι η στάση της κυρίας Μέρκελ στο προσφυγικό, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.

Και για το τέλος το καλύτερο, που υποσχέθηκα. Είπε, ο πρωθυπουργός:

«Τότε δεν κάνατε κινητοποιήσεις για τους εργαζομένους όπως σωστά κάνουν αυτοί τώρα για εσάς».

Πάμε πάλι, επειδή είμαι λίγο βλάκας. Όπως ΣΩΣΤΑ κάνουν αυτοί τώρα για εσάς; Όπως ΣΩΣΤΑ κάνουν; Δηλαδή οι κινητοποιήσεις που γίνονται ενάντια στο κλείσιμο των καναλιών είναι ΣΩΣΤΕΣ; Και το λέει αυτό εκείνος που τα κλείνει;

Ο Αλέξης Τσίπρας ισχυρίζεται πως ο ίδιος είναι κάθε λέξη του ελληνικού συντάγματος. Εγώ πάλι πιστεύω πως ο ίδιος είναι κάθε λέξη της απάντησης που έδωσε.

Όποιος θέλει να έχει τα μάτια του ανοιχτά, βλέπει. Όποιος δεν θέλει, αδιαφορεί που 2000 άνθρωποι και οι οικογένειές τους βγαίνουν χωρίς λόγο στον δρόμο. Το θεωρεί παράπλευρη απώλεια. Κατά βάθος, μέσα του - ας το παραδεχτεί - γουστάρει.

Μπλουζ

Στο προηγούμενο post μου ανέφερα ότι έχω ένα ωραίο νέο να μοιραστώ μαζί σας σήμερα.
Αυτό είναι το ωραίο νέο. Έλαβα μόλις από τον εκδότη μου στο Λονδίνο, Bitter Lemon Press, το τελικό εξώφυλλο για το "Αθηναϊκό Μπλουζ".
12 Ιανουαρίου ταυτόχρονη κυκλοφορία σε Ελλάδα (εκδόσεις Πατάκη) και Αγγλία.
Μέσα Φεβρουαρίου κυκλοφορία σε Αυστραλία.
13 Απριλίου κυκλοφορία σε ΗΠΑ.
Είναι η καινούργια, δραστικά αλλαγμένη μορφή του "Ιερά Οδός Μπλουζ" που είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα το 2010. Ελπίζω να σας αρέσει το εξώφυλλο και να σας αρέσει πολύ το βιβλίο.

Αυτός, ο άνθρωπος αυτός, που ήταν τόσο δυνατός

Έχω ένα ωραίο νέο να μοιραστώ μαζί σας σήμερα, αλλά θα το κάνω λίγο αργότερα, σε επόμενο post. Πρώτα θα σας πω μια ιστορία που είναι θλιβερή για το δημόσιο ελληνικό σχολείο και πολύ χαρούμενη για μένα.

Δεκαετία του ’80. Ο σπουδαιότερος Δάσκαλος που γνώρισα στη ζωή μου είναι διορισμένος σε λύκειο, σε χωριό έξω από τα Χανιά. Διδάσκει Μαθηματικά στα παιδιά του χωριού που έχουν σημαντικές ελλείψεις, γι’ αυτό κάθε Σαββατοκύριακο παρατάει το σπίτι και την οικογένειά του και πηγαίνει ξανά στο χωριό, για να τους καλύψει τα κενά – χωρίς χρήματα, φυσικά. Βρίσκει κι άλλον ένα «κουζουλό» Φυσικό που πηγαίνει μαζί του τα Σαββατοκύριακα, και μέσα σε λίγα χρόνια το χωριό φτάνει να έχει, στην πρώτη δέσμη, το μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας στις πανελλήνιες σε όλο τον νομό Χανίων.

Εδώ μπαίνει στην ιστορία μας ο Απόστολος Κακλαμάνης. Ο οποίος ήταν τότε υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Και μια μέρα είχε νευράκια. Κι όταν κάποιος που νιώθει παντοδύναμος έχει νευράκια, λέει και μια κουβέντα παραπάνω εκεί που τσιρίζει. Η κουβέντα που είπε ο Απόστολος, τότε, ήταν: «όλοι οι καθηγητές στην Ελλάδα είναι τεμπέληδες». Την επόμενη μέρα, ο Δάσκαλός μου κατέθεσε την παραίτησή του από το δημόσιο σχολείο. Και, λίγα χρόνια αργότερα, εγώ έζησα ως μαθητής στην αποθηκούλα που είχε μετατρέψει σε φροντιστήριο, τις πιο υπέροχες μαθησιακές μου στιγμές, παρέα με πάπιες, κότες και δυο καταπληκτικά σκυλιά που μπαινόβγαιναν από τον κήπο του.

Θα με ρωτήσετε, ίσως, πώς μου ήρθε να σας πω αυτή την ιστορία. Μου ήρθε επειδή συζητείται το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας στην Βουλή για την ιδιωτική εκπαίδευση, ξέρετε, αυτό που ορίζει ότι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα προσλαμβάνονται στα ιδιωτικά σχολεία και θα κρίνονται μόνο για τα πρώτα δύο χρόνια. Μετά τα δύο χρόνια, θα ισχύει στα ιδιωτικά σχολεία ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας. Αυτό σημαίνει ότι αν ένας δάσκαλος ή καθηγητής μετά τα δύο χρόνια τα φορτώσει στον κόκορα, δεν δουλεύει καλά ή δεν δουλεύει καθόλου, αν φέρεται άθλια στους μαθητές, ακόμα και αν υπάρχουν φαινόμενα παιδεραστίας, δεν μπορεί το σχολείο να τον διώξει. Είναι μονιμάς. Ο μόνος που μπορεί να τον διώξει είναι το υπηρεσιακό συμβούλιο, όπως και στο δημόσιο, απ’ όπου δεν έχει απολυθεί ποτέ κανείς (έχω γράψει σχετικά εδώ: http://polyk.blogspot.com.au/2016/08/blog-post_8.html). Η αντιπολίτευση γενικά αντιτίθεται στο νομοσχέδιο, όμως υπάρχει ένας άνθρωπος, από τον χώρο της αντιπολίτευσης, που σήκωσε το ανάστημά του.

Που τοποθετήθηκε υπέρ του νομοσχεδίου και είπε ότι το νομοσχέδιο συνεχίζει ουσιαστικά το έργο του ΠΑΣΟΚ και της εκπαιδευτικής του μεταρρύθμισης της δεκαετίας του ’80, αυτής που έφερε τόσο λαμπρά αποτελέσματα στην χώρα – τα βλέπουμε όλοι, παντού. Ο άνθρωπος αυτός ουσιαστικά είπε εκείνο που όσοι ενδιαφέρονται, έχουν ήδη καταλάβει: ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς το ΠΑΣΟΚ του ’80, απλώς χωρίς λεφτά (για μας – οι ίδιοι και οι κολλητοί τους μια χαρά αμείβονται). Ακόμα και όσα κάνουν για να κλείσουν τα ιδιωτικά κανάλια είναι ίδια με τις απειλές του πασόκου υπουργού Δημήτρη Μαρούδα πριν 30 χρόνια ότι αν τολμήσει να μεταδώσει κανείς δορυφορικά η ελληνική πολεμική αεροπορία θα καταρρίψει τους δορυφόρους!

Το μόνο που απομένει στο σημείο αυτό είναι να σας αποκαλύψω ποιος είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει την αλήθεια και την δηλώνει δημοσίως. Που είναι περήφανος, κι ας τον έφερε η μοίρα στο ΠΑΣΟΚ, κι ας μην είναι σήμερα τόσο δυνατός όσο παλιότερα, που βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει το μεγαλειώδες έργο εκείνης της εποχής.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει την αλήθεια δεν είναι άλλος από τον κατά λάθος ευεργέτη μου. Είναι ο Απόστολος Κακλαμάνης.

Και αν έχεις πορτοφόλι, θα σε προσκυνάμε όλοι (το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας)

Βγήκαν λοιπόν τα αποτελέσματα για τις τηλεοπτικές άδειες. Μετά το Mega, κλείνει και ο Alpha, κλείνει το Star, κλείνει το Epsilon. Χιλιάδες εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους στον δρόμο – εκτός αν αποφανθεί διαφορετικά η δικαιοσύνη ή η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Υποτίθεται ότι όλο αυτό το (επιτρέψτε μου) ζωώδες σκηνικό με τον εγκλεισμό ανθρώπων επί 2,5 μέρες μέσα σε έναν χώρο έγινε για να χτυπηθεί η διαπλοκή. Να δούμε λίγο πόσο χτυπήθηκε; Σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, αμέσως μετά το Mega το επόμενο πιο διαπλεκόμενο κανάλι που χτυπούσε μανιασμένα την κυβέρνηση τόσο καιρό, ακόμα και τις ώρες που γινόταν η διαδικασία για τις άδειες, ήταν ο ΣΚΑΪ. Που πήρε άδεια.

Σύμφωνα με την αντιπολίτευση, ήταν σκάνδαλο που παρά την καθυστερημένη του υποβολή εγγυητικής συνέχισε να συμμετέχει στην διαδικασία ο κ. Καλογρίτσας, που κινείται επί χρόνια (σύμφωνα με τα ρεπορτάζ) στον χώρο της αριστεράς. Ο κ. Καλογρίτσας είναι και κουμπάρος του κ. Καμμένου, που συγκυβερνά, και ο ίδιος ο κ. Καμμένος είχε ζητήσει να μην του δοθεί άδεια επειδή είναι εργολάβος, οπότε έτσι θα ξεκινήσει μια καινούργια διαπλοκή. Στον κ. Καλογρίτσα τελικά όχι μόνο επετράπη να μείνει στην διαδικασία, αλλά πήρε και άδεια.

Σύμφωνα πάλι με τον ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο κανάλι που τα τελευταία χρόνια δεν ήταν διαπλεκόμενο και φερόταν καλά στην νυν κυβέρνηση ήταν ο Alpha (εξάλλου εκεί έκανε εκπομπές-κηρύγματα υπέρ ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Λαζόπουλος και μεσημεριανάδικες εκπομπές η κυρία Μενεγάκη την οποία λατρεύει ο σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Καρανίκας). Ο Alpha δεν πήρε άδεια και κλείνει.

Οπότε, όποιος θέλει να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα, καταλαβαίνει ότι η διαδικασία δεν είχε να κάνει καθόλου με την πάταξη της διαπλοκής.

Με τι είχε να κάνει;

Μα, μας το έχει πει ο νούμερο 2 της κυβέρνησης, ο κ. Παππάς, από τον Ιούλιο στην Βουλή. Είπε: «Το μόνο που στέκεται μεταξύ ενός καναλιού που λειτουργεί και μιας νόμιμης άδειας είναι το πορτοφόλι του επιχειρηματία». Και σήμερα ο κ. Παππάς συμπλήρωσε τις δηλώσεις του λέγοντας: «Το Σύνταγμα είναι ισχυρό, οι νόμοι μας είναι απαιτητικοί από όσους θέλουν να μπουν σε αυτή την δραστηριότητα».

Έχουμε λοιπόν τον καινούργιο ορισμό του ελληνικού Συντάγματος: στην Ελλάδα το μόνο που μετράει είναι το πορτοφόλι.

Αυτό θα είναι το νέο μας Σύνταγμα. Θα έχει ένα άρθρο μόνο. Το πορτοφόλι.

Στην χώρα αυτή δεν αρκεί πια να έχεις μια υγιή επιχείρηση, να μην χρωστάς, και να μην είσαι διαπλεκόμενος. Μόνο το πορτοφόλι μετράει. Όσο πιο μεγάλο, τόσο πιο καλά θα τα πηγαίνεις με την κυβέρνηση των κ.κ. Τσίπρα και Παππά.

Αυτή είναι η δήθεν αριστερά που κυβερνάει αυτό τον τόπο, αυτό είναι το ήθος που διδάσκει στους πολίτες. Είναι οι χειρότεροι όλων, το ξέρουν και είναι αποφασισμένοι να επιβληθούν.

Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά

Δεν γνωρίζω προσωπικά κανέναν εργαζόμενο στο τηλεοπτικό κανάλι Epsilon, κι όμως σήμερα αυτούς σκέφτομαι. Που κοιμήθηκαν την Κυριακή το βράδυ, έχοντας δουλειά μέσα στην καταστροφή που ζει η χώρα,  και ξύπνησαν την Δευτέρα μαθαίνοντας ότι οι ίδιοι και οι οικογένειές τους χάνουν τον μισθό με τον οποίο συντηρούνται.

Γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί διαπιστώθηκε, λέει, ένα τυπικό λάθος στον φάκελο υποψηφιότητας του Epsilon και η κυβέρνηση πέταξε το κανάλι έξω από τον διαγωνισμό, οπότε το κανάλι πρέπει μέσα σε τρεις μήνες να κλείσει. Το πέταξε έξω από τον διαγωνισμό που γίνεται για τέσσερις άδειες, όλες κι όλες, για τις οποίες ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει στην Βουλή «και πολλές είναι οι τέσσερις».

Γιατί είναι πολλές, αφού το φάσμα των τηλεοπτικών συχνοτήτων επιτρέπει πολύ περισσότερες από τέσσερις; Γιατί να χάσουν τόσοι άνθρωποι την δουλειά τους; Γιατί έτσι.

Γιατί έτσι αποφάσισαν. Αυτοί που ελέγχουν την ζωή σου. Που διαλύουν τα δημοτικά σχολεία. Που αναγκάζουν τα πιτσιρίκια να διδάσκονται λιγότερες ώρες από τους συνομήλικούς τους στην Αφρική. Που ετοιμάζουν φρικτό σύστημα για το γυμνάσιο και το λύκειο, ώστε πολλά παιδιά να φεύγουν από το σχολείο στα δεκαέξι. Που βάζουν τα κόμματα μέσα στα λύκεια. Που διώχνουν από τη χώρα δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις. Που διώχνουν από τη χώρα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι παίρνουν τα παιδιά τους και φεύγουν με οποιαδήποτε δουλειά, οπουδήποτε στο εξωτερικό, για να ξεφύγουν. Που βρίζουν τους Ολυμπιονίκες. Που μισούν την φράση «εθνική συνείδηση». Που σιχαίνονται την αριστεία. Που «γαμούν το Χάρβαρντ». Που δηλώνουν πως θα κλείσουν όλες τις ατομικές επιχειρήσεις. Που εμποδίζουν κάθε επένδυση στη χώρα. Που χαρίζουν τα γλυπτά του Παρθενώνα στους Άγγλους. Που σιχαίνονται το αρχαίο θέατρο. Που τσάκισαν τις συντάξεις. Που φόρτωσαν την χώρα με 86 δις επιπλέον χρέος μέσα σε ένα χρόνο. Που κάνουν μπίζνες εις βάρος των προσφύγων. Που ψήφισαν νόμο στις τρεις τα ξημερώματα για να μην υπάρχει όριο στα έξοδα τα δικά τους και των συνοδών τους στα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Όλα αυτά μέσα σε ενάμιση χρόνο. Έχουν μπροστά τους άλλα τρία, και είναι αποφασισμένοι να ισοπεδώσουν τα πάντα. Ξέρουν πως μόνο έτσι θα έχουν ελπίδες να συνεχίσουν να κυβερνούν.

Κι από κάτω, ένας λαός που είναι είτε πολύ τσακισμένος για να αντιδράσει, είτε πολύ εγωιστής για να παραδεχτεί ότι έκανε για μια ακόμα φορά λάθος στις εκλογές, και αυτή τη φορά ήταν το μεγαλύτερο απ’ όλα.

Θυμάμαι συχνά τον παλιό αριστερό που μου είχε πει, στην Κρήτη, πως αυτοί εδώ οι τύποι που ανέλαβαν υπουργοί ανήκουν στην τρίτη εθνική της αριστεράς και δεν θα είχαν ποτέ θέση σε μια σοβαρή αριστερή κυβέρνηση. Νομίζω πως ο φίλος μου έκανε λάθος. Όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν στην τρίτη εθνική. Ήταν πολύ πιο χαμηλά.

Εκατό χρόνια μετά, ζούμε ξανά στιγμές του 1920. Στην πιο κρίσιμη στιγμή, εκλέξαμε τους χειρότερους και αποφασίσαμε να αυτοκαταστραφούμε.

Ευχαριστούμε από καρδιάς, εφέντες

Εμένα μ’ αρέσει να διαβάζω τις δηλώσεις του πρωθυπουργού μας, του Αλέξη του Τσίπρα, γιατί έχει πάντα πράγματα να μου πει. Να με μορφώσει, να με κάνει να αντιληφθώ την πραγματικότητα μέσα από τα σοφά του μάτια.

Χθες ο Αλέξης ο Τσίπρας με δίδαξε τέσσερα πράγματα.

Το πρώτο αφορούσε τις εκλογές. Είπε λοιπόν ότι είναι γραφικοί, στην ΝΔ, που ζητούν εκλογές, και ότι θα συνεχίσουν να τις ζητούν μέχρι το 2019, και τότε θα γίνει δεκτό το αίτημά τους. Προσέξτε: δεν θα γίνουν εκλογές το 2019 επειδή θα έχει συμπληρωθεί τετραετία και το Σύνταγμα επιτάσσει να γίνουν εκλογές. Θα γίνουν επειδή τότε ο εφέντης Αλέξης σκοπεύει, μέσα στην μεγαλοθυμία του, να κάνει δεκτό το αίτημα της αντιπολίτευσης και να επιτρέψει να διεξαχθούν εκλογές στην Ελλάδα.

Είναι μεγάλο πράγμα το πώς μεγαλώνει κανείς. Αν μεγαλώσει, π.χ., θαυμάζοντας τις δικτατορίες του ανατολικού μπλοκ, όπου η λέξη εκλογές ήταν άγνωστη, τότε όταν αποκτήσει εξουσία θεωρεί μέσα του πως κάνει χάρη στους αντιπάλους του αν επιτρέψει να διεξαχθούν εκλογές. Και μπορεί να του ξεφύγει και να το πει κιόλας.

Το δεύτερο που με δίδαξε ο Αλέξης είναι πως όποιος θέλει να γίνονται εκλογές πριν το τέλος της τετραετίας είναι γραφικός. Βέβαια και ο Αλέξης ζητούσε εκλογές σχεδόν αμέσως μετά την εκλογή Σαμαρά, και την έριξε κιόλας την κυβέρνηση Σαμαρά πολύ πριν το τέλος της τετραετίας. Αλλά ο Αλέξης δεν ήταν γραφικός, το έκανε στο όνομα του λαού.

Το τρίτο που μου έμαθε ο Αλέξης ο Τσίπρας ήταν ότι έχουμε εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις που είχαμε αναλάβει απέναντι στην Ευρώπη. Βέβαια, σήμερα τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι το κλίμα ανάμεσα στην Ελλάδα και τους Ευρωπαίους είναι πολύ κακό και ότι οι Ευρωπαίοι ισχυρίζονται ότι δεν έχουμε υλοποιήσει αρκετά από τα προαπαιτούμενα. Αλλά εγώ πιστεύω τον Αλέξη γιατί ο Αλέξης δεν λέει ΠΟΤΕ ψέματα.

Το τέταρτο που έμαθα από τον Αλέξη είναι ότι απαιτούμε από τους Ευρωπαίους μέτρα για μείωση του χρέους τα οποία θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάκαμψη της οικονομίας μετά το 2018.

Στο σημείο αυτό ένιωσα το σκουριασμένο μυαλό μου να λειτουργεί κάπως. Αυτοσυγκεντρώθηκα, και μετά από περίπου μισή ώρα υπερπροσπάθειας συνειδητοποίησα πως η χρονιά μετά το 2018 είναι… το 2019. Που, ω του θαύματος, θα είναι η χρονιά των εκλογών. Ξέρετε, εκείνων που θα επιτρέψει ο εφέντης να γίνουν αν ξυπνήσει με τις καλές του και ο φραπές του έχει την σωστή δόση ζάχαρης.    

Οπότε, ο εφέντης ετοιμάζεται να κατέβει στις εκλογές του 2019, μετά από τέσσερα χρόνια καταστροφής, ζητώντας να τον ξαναψηφίσει ο λαός για να φέρει την ανάπτυξη στην δεύτερη τετραετία του.

Προς το παρόν, οι αναλύσεις για τις επιτυχίες του εφέντη, αυτήν την πρώτη χρονιά του στην εξουσία, λένε ότι 70000 επιχειρήσεις έχουν κάνει αίτημα μεταφοράς της έδρας τους εκτός Ελλάδας.

Αυτό με μπέρδεψε λιγάκι, ένιωθα σαν να μην καταλαβαίνω πώς ακριβώς την εννοούσε ο εφέντης την ανάπτυξη. Χρειαζόμουν έναν ορισμό για την ανάπτυξη. Μήπως, π.χ. ανάπτυξη είναι να στήνουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μηχανισμούς για να βγάζουν λεφτά από τους πρόσφυγες, όπως κατήγγειλε προ ημερών βουλευτής του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ;

Ευτυχώς, το κενό ήρθε να μου το καλύψει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κυρία Χαρά Καφαντάρη. Η κυρία Καφαντάρη, που ως συνταξιούχος της Εθνικής Τράπεζας ξέρει τα πάντα για την ανάπτυξη, μας αποκάλυψε το όραμα της κυβέρνησης για την οικονομία: «Η εποχή του ‘εγώ έχω το μαγαζί μου και είμαι το αφεντικό του εαυτού μου’ έχει τελειώσει», δήλωσε: (αν δεν το πιστεύετε, ορίστε: https://www.youtube.com/watch?v=tKf8Q43WAbo)

Οι μικρομεσαίοι, σύμφωνα με την κυρία Καφαντάρη, θα πρέπει υποχρεωτικά να συνεταιρίζονται. Υποχρεωτικοί συνεταιρισμοί και κοινωνική οικονομία – θα ανακαλύψουμε πώς θα γίνει αυτό, όπως μας είπε, μόλις έρθει το νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την κοινωνική οικονομία. Οπότε, όσοι έχετε δικές σας επιχειρήσεις και δεν τις έχετε μεταφέρει ακόμα στο εξωτερικό, ετοιμαστείτε να τις κλείσετε. Η ώρα σας πλησιάζει, βρωμοκαπιτάλες, που μου θέλατε και μαγαζί.

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπενθυμίσω ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όπως η κυρία Καφαντάρη, έχουν ψηφιστεί από τον ελληνικό λαό για να τον κυβερνήσουν.

Οπότε, όσα συμβαίνουν και όσα έρχονται είναι τραγικά μεν και θα τα γράψει η Ιστορία με τα πιο μαύρα χρώματα, αλλά άδικα δεν είναι.

Ούτε με τα φράγκα, ούτε μόνο με την καρδιά

To web έχει γεμίσει με πύρινα κείμενα από δύο αντιμαχόμενες «παρατάξεις»: εκείνη που ουσιαστικά δεν θέλει να φιλοξενούμε μετανάστες/πρόσφυγες στην Ελλάδα, και εκείνη που ουσιαστικά θέλει να φιλοξενήσουμε όσους κι αν έρθουν. Και οι δύο απόψεις είναι καταστροφικές, και δυστυχώς τείνουν να τραβήξουν αρκετό κόσμο με το μέρος της η κάθε μία, όπως συμβαίνει με κάθε τι ακραίο εν καιρώ κρίσης.

Πάμε στην πρώτη άποψη: κανένας μετανάστης/πρόσφυγας στην Ελλάδα, λοιπόν. Έχουμε κρίση, τι να κάνουμε αφού κι εμείς είμαστε φτωχοί, τι να κάνουμε αφού θα πληγεί ο τουρισμός που είναι η μόνη σοβαρή πηγή εσόδων της χώρας, τι να κάνουμε, τι να κάνουμε… Να σας πω τι να κάνουμε, αν υιοθετήσουμε αυτή την άποψη. Να πάμε στο διάολο, γιατί δεν θα είμαστε πια άνθρωποι. Όταν βλέπεις νεκρά μωρά και παιδιά να ξεβράζονται από την θάλασσα. Όταν βλέπεις γονείς να παρακαλάνε να περάσουν τα παιδιά τους τα σύνορα κι ας τους στείλουν εκείνους πίσω στους βομβαρδισμούς της Συρίας. Όταν βλέπεις την εικόνα του Ομράν που χθες έχασε και τον δεκάχρονο αδερφό του που ήταν βαριά τραυματισμένος, όταν τα βλέπεις όλα αυτά και αντί να γονατίζει η ψυχή σου σκέφτεσαι πως οι Ομράν αυτού του κόσμου μπορεί να σου διώξουν μερικούς τουρίστες, ε τότε τράβα να κάνεις παρέα με τον Νότη τον Σφακιανάκη που πιστεύει πως οι πρόσφυγες είναι πάμπλουτοι και μας κοροϊδεύουν, και στο τσακίρ κέφι πήγαινε και να τους τρομοκρατήσεις ή να πλακώσεις στο ξύλο γονείς και παιδάκια σαν τον Ομράν, παρέα με την Χρυσή Αυγή.

Πάμε στην δεύτερη άποψη, αυτήν που ουσιαστικά υποστηρίζει και η τραγική κυβέρνηση της Ελλάδας: να φιλοξενήσουμε όσους κι αν έρθουν, αυτό είναι το ηθικό χρέος μας, μπροστά τους εξάλλου εμείς παραμένουμε πολύ προνομιούχοι, ακόμα και μέσα στην φτώχια μας. Η άποψη αυτή αντανακλά έναν από τους βασικούς λόγους κατάρρευσης της χώρας. Την αντίδραση σε κάθε τι οργανωμένο. Οργάνωση σημαίνει σχέδιο, αρχικά, και πειθαρχία στο σχέδιο, στη συνέχεια. Εμείς ανέκαθεν δεν γουστάρουμε τέτοια, είμαστε μάγκες εμείς οι Έλληνες, ελεύθερα πνεύματα, δεν χωράμε σε κανόνες, βρίσκουμε λύσεις στην πορεία. Κολοκύθια τούμπανα βρίσκουμε, κι ένα μάτσο χάλια έχουμε καταντήσει με τις μαγκιές και τις εξυπνάδες μας.

Αν συνεχίσουν να έρχονται τεράστιοι αριθμοί προσφύγων στην Ελλάδα, η χώρα θα γίνει αβίωτη για τους Έλληνες – ήδη είναι οριακά βιώσιμη για πολλούς. Αβίωτη όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και για λόγους ασφάλειας. Ο πεινασμένος (επειδή δεν θα έχουμε την δυνατότητα να τον ταΐσουμε) πρόσφυγας θα ψάξει να βρει τρόπο για να φάει ο ίδιος και τα παιδιά του. Οποιονδήποτε τρόπο. Ο ανεξέλεγκτα μεγάλος αριθμός προσφύγων θα σημαίνει αυτομάτως και αδυναμία φύλαξής τους. Φυσικά οι περισσότεροι θα είναι μια χαρά άνθρωποι, αλλά αρκεί ελάχιστοι να «ξεφύγουν» για να ξεκινήσουν βιασμοί και δολοφονίες – και έχουμε ήδη ζήσει τέτοια μεμονωμένα περιστατικά.

Όταν τα λες όλα αυτά σε υποστηρικτές του «να έρθουν όλοι να τους φροντίσουμε» και σου απαντούν πως η λύση είναι να βγούμε στους δρόμους με τις ντουντούκες μαζί με τους πρόσφυγες και να απαιτήσουμε λεφτά από τον παγκόσμιο καπιταλισμό, τότε καταλαβαίνεις πόσες πιθανότητες επιτυχίας έχει η «όσα πάνε κι όσα έρθουν» οπτική τους. Και για να το γράψω και λίγο πιο χοντρά, άλλα περιθώρια για παπαρολογίες σε αυτή τη χώρα δεν έχουμε. Ούτε εμείς, ούτε οι καημένοι οι πρόσφυγες αν θέλουμε πραγματικά να τους βοηθήσουμε. Εκτός αν το όνειρο ορισμένων είναι να ζούμε όλοι μαζί, κι εμείς και οι πρόσφυγες, δυστυχισμένοι.

Οι πολιτικοί στην Ελλάδα μας έμαθαν επί δεκαετίες να απεχθανόμαστε την υγιή ιδιωτική πρωτοβουλία. Αφού είχες τον «πατερούλη» που ψήφιζες για να σε «φτιάξει» στο τριτοκοσμικό δημόσιο, πού να μπλέκεις τώρα με αναλύσεις, στόχους, μεθοδολογίες, αξιολογήσεις και φτου κι απ’ την αρχή. Αυτά είναι βάρβαρα πράγματα, δεν είναι για μας. Όμως μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί οποιοδήποτε πρόβλημα, όπως και το προσφυγικό. Με ξεκάθαρες ερωτήσεις και μελετημένες απαντήσεις. Απαντήσεις που η κυβέρνηση δεν έχει, μόνο μισόλογα λέει, και το χειρότερο είναι πως και να είχε, δεν θα την πίστευε κανείς. Μετά από τόσα ψέματα, ποιος εμπιστεύεται οποιονδήποτε υπουργό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να του οργανώσει το μέλλον του;

Οι ερωτήσεις είναι πολύ συγκεκριμένες: Πόσους πρόσφυγες αντέχει να φιλοξενήσει η χώρα σε σχέση με το μέγεθος και την οικονομία της; Πού θα φτιαχτούν τα hotspots και γιατί θα επιλεγούν τα συγκεκριμένα μέρη; Πώς θα εξασφαλιστούν τα χρήματα (από Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση ή από ιδιώτες) ώστε να προσφέρουμε σε όσους πρόσφυγες φιλοξενούμε ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης; Για πόσο χρονικό διάστημα θα μείνουν οι πρόσφυγες εκεί – υπάρχει ορίζοντας ή για αόριστο χρόνο και «βλέπουμε»; Πώς θα φυλάσσονται; Υπάρχει δυνατότητα απορρόφησης ενός ποσοστού των προσφύγων σε δουλειές (π.χ. αγροτικές); Αν ναι, πώς θα οργανωθεί και θα παρακολουθείται αυτή η απορρόφηση;

Όσο πιο ζόρικα γίνονται τα πράγματα στον πλανήτη, τόσο πιο επικίνδυνο είναι να χειρίζονται την τύχη της χώρας ανίκανοι ερασιτέχνες που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Το προσφυγικό δεν αντιμετωπίζεται με την καρδιά μόνο, ούτε βέβαια με την προσήλωση στα φράγκα. Αντιμετωπίζεται με τεχνοκρατικό σχέδιο και με πειθαρχία στο σχέδιο. Άλλος τρόπος για να προχωρήσει ένας άνθρωπος ή μια χώρα δεν υπάρχει.

Η αληθινή επανάσταση

Χρόνια πολλά σε όλους όσοι γιορτάζουν, σήμερα.

Επέστρεψε λοιπόν η Άννα Κορακάκη με δύο μετάλλια, το ένα χρυσό, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και βρήκε την παράγκα όπου έκανε προπόνηση γκρεμισμένη και το υλικό που είχε μέσα για να προπονείται εξαφανισμένο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι έχοντες οποιουδήποτε είδους εξουσία στην Ελλάδα συμπεριφέρονται έτσι σε όσους αξίζουν πολύ. Και, να σας πω και κάτι: παρόλο που είναι άσχημο για τον ίδιο τον άνθρωπο που αξίζει, αυτό που παθαίνει σε βάθος χρόνου δεν είναι τόσο σημαντικό.

Επειδή οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν τόσο, στην πραγματικότητα κάνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την πρωτιά που φέρνουν. Δείχνουν τον δρόμο για την επανάσταση των καλών παιδιών, μια επανάσταση που είναι πολύ άγρια. Ο λόγος είναι ότι δεν συμβαίνει στους δρόμους, δεν έχει συνθήματα ούτε καυγάδες με άλλους ανθρώπους. Συμβαίνει μέσα σε κάθε άνθρωπο, όταν καταλαβαίνει πού υστερεί, και τα βάζει με τον εαυτό του για να γίνει πολύ καλύτερος. Οι εσωτερικές επαναστάσεις είναι άλλωστε οι μόνες που φέρνουν αποτέλεσμα.

Αντίστοιχη και πολύ χειρότερη συμπεριφορά από αυτήν που τώρα ζει η Άννα Κορακάκη είχε ζήσει ο μυθικός Νίκος Γκάλης, πριν χρόνια – είχα γράψει πρώτη φορά γι’ αυτόν και το πώς έδειξε τον δρόμο για την επανάσταση των καλών παιδιών εδώ: http://polyk.blogspot.com.au/2013/05/h.html

Η Άννα Κορακάκη στην πραγματικότητα είναι «παιδί» του Γκάλη. Όπως έγραψε και τραγούδησε και ο Διονύσης Σαββόπουλος:

Κι όλοι εμείς μέσα στη ζάλη

με μια θολή προοπτική

να η σημασία του Νίκου Γκάλη

ό, τι νικάει είναι από `κεί.

Οι εχθροί μας

Όταν φροντίζεις ώστε τα παιδιά στα δημόσια δημοτικά σχολεία της Ελλάδας να διδάσκονται λιγότερες ώρες από τα παιδιά οπουδήποτε στον κόσμο (http://polyk.blogspot.com.au/2016/05/blog-post_23.html), ακόμα και από τις πάμπτωχες χώρες της Αφρικής. Όταν απαγορεύεις (Μάρτιος-Ιούνιος 2016) ομιλίες, ενημερώσεις, δραστηριότητες και εκδηλώσεις (θεατρικές παραστάσεις, συναντήσεις με συγγραφείς, μουσικούς, αθλητές, κλπ) σε όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας. Όταν κάνεις ότι μπορείς για να διαλύσεις την δημόσια εκπαίδευση, υπάρχει περίπτωση να μην τσακίσεις και τα ιδιωτικά σχολεία; 

Δεν ξέρω αν ακούσατε για το νέο νομοσχέδιο του Νίκου του Φίλη για την ιδιωτική εκπαίδευση. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, λέει, που θα προσλαμβάνονται στα ιδιωτικά σχολεία, θα κρίνονται για τα πρώτα δύο χρόνια. Μετά τα δύο χρόνια, θα ισχύει στα ιδιωτικά σχολεία ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας. Αυτό σημαίνει ότι αν ένας δάσκαλος ή καθηγητής μετά τα δύο χρόνια τα φορτώσει στον κόκορα, δεν δουλεύει καλά ή δεν δουλεύει καθόλου, αν φέρεται άθλια στους μαθητές, ακόμα και αν υπάρχουν φαινόμενα παιδεραστίας, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ το σχολείο να τον διώξει. Το απαγορεύει ο Νίκος ο Φίλης. Θα πρέπει να περάσει η υπόθεση από υπηρεσιακό συμβούλιο, ότι ισχύει για τους δάσκαλους και τους καθηγητές στο δημόσιο. Όπως όλοι γνωρίζουμε, ακόμα και παιδεραστές δεν έχουν απολυθεί από το δημόσιο, διότι τα υπηρεσιακά συμβούλια δεν επιτρέπουν την απόλυση κανενός. Α, και στο υπηρεσιακό συμβούλιο που θα κρίνει το αν μπορεί να απολυθεί ο εκπαιδευτικός δεν θα μετέχει εκπρόσωπος των ιδιωτικών σχολείων φυσικά, θα μετέχουν μόνο συνδικαλιστές καθηγητές.

Σκεφτείτε το λίγο, όσοι έχετε δική σας δουλειά. Να περάσει ένας νόμος που να σας απαγορεύει να διώξετε κάποιον, όσο σκάρτος κι αν αποδειχθεί στην πορεία. Όποιον προσλάβετε, μετά τα δύο πρώτα χρόνια τον φορτώνεστε για πάντα.

Τι έχει να μας πει η Σία (η Αναγνωστοπούλου φυσικά, η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας) για όλα αυτά; «Δεν είναι αξιολόγηση όταν δεν αρέσει στους μαθητές και στους γονείς του να απολύεται ο εκπαιδευτικός», είπε η Σία. Αυτή η δήλωση είναι τόσο ανήθικη σε τόσα επίπεδα, ώστε αν είχα ακόμα μαλλιά θα τα τραβούσα. Πρώτον, Σία: η γνώμη των μαθητών και των φοιτητών είναι αξιολόγηση. Παντού στον πολιτισμένο κόσμο, Σία. Μην κοιτάς που εσύ, στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο, έχεις μάθει να μην μετράει η γνώμη των φοιτητών για τους καθηγητές τους. Παντού στον κόσμο, μετράει. Είναι ανήθικο να μην μετράει η άποψη εκείνου που μαθαίνει για το αν όντως μαθαίνει. Καταλαβαίνω πως εσύ, Σία, που είσαι πολύ μεγάλη επιστήμων, δεν μπορείς να καταδεχτείς να σε κρίνουν τα «φοιτητάκια», αλλά τι να κάνουμε, η ζωή είναι δύσκολη για τις μεγαλοφυΐες.

Δεύτερον, Σία: υπονοείς ότι στα ιδιωτικά σχολεία η πλειοψηφία των μαθητών και των γονέων δεν ενδιαφέρονται ώστε τα παιδιά να μάθουν, θέλουν απλώς «βολικούς καθηγητές». Είσαι ρατσίστρια δηλαδή όσο δεν πάει. Όποιος έχει τα χρήματα, ή κάνει το σκατό του παξιμάδι για να τα βρει, ώστε να στείλει το παιδί του σε ιδιωτικό (επειδή π.χ. μπορεί να δουλεύει μέχρι τις 5 το απόγευμα και δεν έχει κάποιον να του κρατήσει το παιδί) είναι προβληματικός γονιός και τα παιδιά του προβληματικά παιδιά, ε, Σία;

Τρίτον, Σία: θα σου κάνω την χάρη. Ας πούμε ότι ισχύει η φαντασίωσή σου. Ότι υπάρχουν σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο αρκετοί γονείς και μαθητές που δεν γουστάρουν εκπαιδευτικούς που να είναι αυστηροί στην τάξη και στους βαθμούς. Και ας υποθέσουμε ότι ο ιδιοκτήτης του σχολείου για να ικανοποιήσει τους προβληματικούς γονείς και τα προβληματικά παιδιά τους, θα απολύσει καλούς εκπαιδευτικούς μόνο και μόνο επειδή είναι αυστηροί. Τότε, Σία, ο ιδιοκτήτης φτιάχνει κακό όνομα για το σχολείο του. Θα έχει μόνο καθηγητές που δεν μπορούν να επιβληθούν, άρα θα κάνουν κακό μάθημα, άρα οι μαθητές του σχολείου θα έχουν κακές επιδόσεις και θα βγαίνουν άσχετοι από το σχολείο, οπότε το σχολείο θα πάει κατά διαόλου. Οπότε, Σία, το να παριστάνεις ότι υποστηρίζεις τον καημένο τον εκπαιδευτικό απέναντι στους «κακούς» γονείς και μαθητές, δείχνει πόσο πολύ μας κοροϊδεύεις.

Κι αν σας φαίνονται τρελά όλα αυτά, σας έχω και χειρότερα: ο πρώην συνδικαλιστής καθηγητής και νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Μηταφίδης, νοστάλγησε προχθές στην Βουλή τις εποχές που ως συνδικαλιστής, μαζί με άλλους συντρόφους του, έγραφαν αποφάσεις «για την κοινωνικοποίηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, με εθνικοποίηση των σχολείων χωρίς αποζημίωση». Οι άνθρωποι ονειρεύονται να κλείσουν αύριο το πρωί όλα τα ιδιωτικά σχολεία και τα φροντιστήρια. Να τα αρπάξουν χωρίς αποζημίωση από τους ιδιοκτήτες τους και να τα κάνουν δημόσια!

Πρέπει να καταλάβουμε πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι την Παιδεία της χώρας δεν την έχουν αναλάβει κάποιοι ανίκανοι ή μυστήριοι ή αστείοι ή ηλίθιοι ή γραφικοί τύποι. Είναι πια φανερό πως την Παιδεία της χώρας την έχουν αναλάβει άνθρωποι που έχουν συγκεκριμένο σχέδιο. Το σχέδιο είναι η διάλυσή της. Ώστε να μπορούν να κάνουν κουμάντο σε έναν λαό που θα τον κρατούν επίτηδες σε χαμηλό επίπεδο, για να μην έχει τα εφόδια να αντιδράσει.

Την Παιδεία της χώρας την έχουν αναλάβει οι εχθροί μας.