Ένας πραγματικά εντάξει άνθρωπος

Αυτή η εβδομάδα είναι πολύ σπουδαία, σε επίπεδο Ιστορίας. Λόγω γεγονότων που συνέβησαν στο παρελθόν, και πολύ λίγοι τα θυμούνται, και γεγονότων που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή γύρω μας, και μοιάζουν δευτερεύοντα αλλά δεν είναι.

Ξεκινάω με τα παλιά: στις 27 Μαρτίου 1945 ο στρατηγός (και μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ) Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, ανακοινώνει πως οι άμυνες των Γερμανών στο Δυτικό Μέτωπο έχουν διασπαστεί. Είναι η αρχή του τέλους για την πιο ανατριχιαστική ιστορία του 20^ου αιώνα (που δεν είχε και λίγες ανατριχιαστικές ιστορίες), αυτήν του ναζισμού. Που σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά κάποιοι εξίσου ανατριχιαστικοί άνθρωποι παλεύουν σε όλη την Ευρώπη να αναστήσουν.

Την Πρωταπριλιά του 1868 γεννιέται ο Εντμόν Ροστάν, που στα 29 του θα γράψει έναν από τους μεγαλύτερους ύμνους στον ανεκπλήρωτο έρωτα, τον Σιρανό ντε Μπερζεράκ.

Και στις 3 Απριλίου του 1862 η δουλεία καταργείται επίσημα στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ.

Περνάω στα καινούργια: τις τελευταίες εβδομάδες συμβαίνει μια μικρή επανάσταση στις ΗΠΑ, όπου διεξάγονται οι εσωτερικές εκλογές των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων για να αναδείξει το κάθε κόμμα τον υποψήφιο πρόεδρό του.

Η μικρή επανάσταση συμβαίνει στο Δημοκρατικό κόμμα και κορυφώθηκε με τα αποτελέσματα των τελευταίων ημερών. Που έδειξαν ότι η «σίγουρη» υποψήφια Χίλαρι Κλίντον δεν είναι πια τόσο σίγουρη, αν και μάλλον θα επικρατήσει. Αλλά σε πολλές πολιτείες οι ψηφοφόροι – και κυρίως οι νεότεροι σε ηλικία – ψηφίζουν μαζικά τον αντίπαλό της, τον σχεδόν 75χρονο Μπέρνι Σάντερς. Έναν άνθρωπο που επί δεκαετίες πρωταγωνιστεί στην πολιτική ζωή της Αμερικής χωρίς ποτέ, μέχρι το 2015, να γίνει μέλος κανενός από τα 2 κόμματα που κυριαρχούν στην πολιτική ζωή της χώρας. Όποιος έχει ακούσει τον Σάντερς να μιλάει, και έχει παρακολουθήσει την πορεία του, δεν μπορεί παρά να νιώθει ενθουσιασμό που βλέπει έναν πραγματικά εντάξει άνθρωπο – τόσο σπάνιο στην πολιτική – με γνήσιο, ανθρώπινο και ανθρωπιστικό λόγο, με αγώνες ενάντια σε πολύ μεγάλα συμφέροντα, να είναι τόσο κοντά στο να φτάσει στην προεδρία των ΗΠΑ (γιατί με αντίπαλο τον Τραμπ θα κερδίσει όποιος κι αν είναι υποψήφιος από τους Δημοκρατικούς).

Φοβάμαι πως ο Μπέρνι Σάντερς δεν θα τα καταφέρει – αλλά είναι σχεδόν εξίσου σημαντικό το μήνυμα που περνάει μέσα από τον αγώνα του και το ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου που έχει ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά του για να το ακούσει.

Όχι θυμωμένα νέα

Καμιά φορά χρησιμοποιώ το blog για να γράψω μη θυμωμένα πράγματα. Αυτό θα κάνω και σήμερα, για να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Ο Κύκλος είναι το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (ΙΒΒΥ, International Board on Books for Young People), μιας πολύ σημαντικής οργάνωσης που λειτουργεί εδώ και πάνω από 60 χρόνια, με έδρα την Ελβετία.

Στη φετινή βραχεία λίστα 5 βιβλίων που είναι υποψήφια για το βραβείο ελληνικού εφηβικού βιβλίου του 2015, ένα από τα υποψήφια βιβλία είναι το «Μια ανάσα μόνο».

Είναι σπουδαία τιμή για μένα – και χαρά μαζί, αφού είμαστε συνυποψήφιοι με την φίλη και εξαιρετική συγγραφέα Άννα Κοντολέων και με άλλους σημαντικούς συγγραφείς.

http://www.greekibby.gr/products5.php?wh=1&lang=1&the1id=90&theid=90&open1=90&open2=16

Ο χάρτης του τρόμου

Σε ένα ρεπορτάζ σήμερα στο in.gr παρουσιάζεται ο χάρτης του τρόμου, κι ας μην τον ονομάζει έτσι το ειδησεογραφικό site. Είναι ο χάρτης που βλέπετε παρακάτω, με τους θριάμβους των ακροδεξιών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη. Την Ευρώπη, που σιγά-σιγά αρχίζει να μετατρέπεται σε σκοτεινή ήπειρο.

Κάποιοι, μέσα στην θολούρα του μυαλού τους, πιστεύουν πως αυτοί οι πολιτικοί, σε όλη την Ευρώπη, που μισούν οποιονδήποτε και οτιδήποτε ξένο (ή παριστάνουν ότι το μισούν, για να πάρουν ψηφαλάκια) είναι πατριώτες. 

Πατριώτης είναι αυτός που φροντίζει ώστε η χώρα του να μην υποκινεί ούτε να ενθαρρύνει ούτε καν να ανέχεται την δημιουργία πολέμων σε άλλα κράτη, ώστε να κονομάνε συγκεκριμένα τεράστια συμφέροντα - πολέμων που δημιουργούν πρόσφυγες. Γιατί μια τέτοια χώρα, χωρίς ήθος, δεν μπορεί να την περηφανεύεται κανείς για πατρίδα. Πατριώτης είναι επίσης αυτός που φροντίζει ώστε η χώρα του να βοηθάει όσο μπορεί τους αδύναμους – γιατί αυτή, τότε, είναι μια σπουδαία χώρα που θα παράγει μεγάλους ανθρώπους. Οπότε, μην γελιέστε ότι μπορεί τα ακροδεξιά κόμματα να είναι οτιδήποτε άλλο από φορείς ατέλειωτου μίσους και κόμπλεξ, που απευθύνονται στα κατώτερα ένστικτα των ανθρώπων.

Όπως βέβαια φορείς ατέλειωτου μίσους θα ήταν και τα ακροαριστερά κόμματα, αν κατάφερναν να βρουν ακροατήριο. Για να μην ξεχνιόμαστε για το τι πρεσβεύουν κι αυτοί, σήμερα διαβάζω ότι σε ιστοσελίδα αντιεξουσιαστών στην Ελλάδα δημοσιεύτηκαν τα ονόματα 125 ελεγκτών μέσων μεταφοράς με την παρότρυνση όσοι τους γνωρίζουν να τους «συμπεριφερθούν ανάλογα», δηλαδή να τους επιτεθούν. Δεν τα βάζουν ας πούμε με την κυβέρνηση, που αυξάνει τα εισιτήρια και θα απολύσει τους ελεγκτές που δεν θα κάνουν την δουλειά τους, αλλά απειλούν δημοσίως τους αδύναμους, τους υπαλλήλους, επειδή τολμούν και ζητούν τα εισιτήρια. Ενάντια στους αδύναμους κι αυτοί, όπως και οι ακροδεξιοί ενάντια στους κακομοίρηδες τους πρόσφυγες.

Ε, ρε κάτι μάγκες και από τις δυο μεριές του πολιτικού φάσματος. Που βέβαια δεν έχουν καμία σχέση στην πραγματικότητα με την πολιτική. Να δείρουν θέλουν. Να φτύσουν, να ουρλιάξουν, να τρομοκρατήσουν. Εντάσσονται σε κάποιο άκρο για να δώσουν διέξοδο στην οργή τους.

Δεν έχει πυξίδα το μίσος. Αριστερά-δεξιά, πάνω-κάτω, δεν έχει. Τυφλό είναι. Να ξεσπάσει θέλει, πάνω σε οποιονδήποτε βρει.

Υ.Γ. Μια που μιλάμε για μίσος και τρόμο, θα ήθελα πολύ να μάθω την εξέλιξη της υπόθεσης με τον τύπο στην Αλεξανδρούπολη που διέλυσε στο ξύλο τα παιδάκια, χτυπώντας τα ξανά και ξανά στο κεφάλι, μπροστά στην μάνα τους που δεν έκανε τίποτα για να τα σώσει. Το ένα παιδάκι ακόμα χαροπαλεύει. Θα ήθελα πολύ να δω ποια ποινή θα επιβληθεί σε αυτόν τον άντρακλα και σε αυτή τη «μάνα». Θα ήθελα να μάθω ποιος δικαστής κάποτε θα τους βγάλει έξω με κάποια ελαφρυντικά στοιχεία που ίσως βρει μετά από καιρό.

Μέχρι να υπάρξει δρακόντεια νομοθεσία με εξοντωτικές ποινές για όσους καταστρέφουν τις ζωές παιδιών, νομίζω πως θα μας αξίζει ότι κι αν μας συμβαίνει.

Και μια βαθιά υπόκλιση, τελειώνοντας, στα παιδικά χωριά SOS, που ανέλαβαν την επιμέλεια των παιδιών της «μάνας». Υπάρχουν κάποιοι λίγοι οργανισμοί με υπέροχους ανθρώπους που εξακολουθούν να μας θυμίζουν ποιοι πρέπει να είμαστε. Ποιοι μπορούμε να γίνουμε.

Ψιτ, βλάκα (ενημερωμένο)

Ενημέρωση του κειμένου, Τρίτη 15/3 - προσθήκη του βίντεο της Action Aid.

Το θέμα βεβαίως δεν είναι ο κ. Νότης Σφακιανάκης, ο οποίος είναι πια φανερό ότι είναι για την Χρυσή Αυγή ότι ο κ. Λαζόπουλος για τον ΣΥΡΙΖΑ: φανατικοί οπαδοί και «κράχτες» για τα κόμματα αυτά, που παριστάνουν ότι τυχαία όσα λένε συμπίπτουν απολύτως με την ρητορική των κομμάτων τους.

Το θέμα είναι ότι η εποχή είναι πολύ επικίνδυνη – φαίνεται από τα σχόλια υπέρ του Σφακιανάκη σε πολλά sites – και μπορεί εύκολα να κυριαρχήσει ένας συνδυασμός φασισμού και βλακείας (αυτά πάνε μαζί), λόγω της εξαθλίωσης της χώρας. Διότι όποιος πιστεύει ότι οι μετανάστες με τα πορτοφόλια γεμάτα πεντακοσάευρα, όπως δήλωσε ο κ. Σφακιανάκης, μπαίνουν στις σαπιοβάρκες διακινδυνεύοντας την ζωή τους και ζουν στις συνθήκες που βλέπει όλη η Ελλάδα στην Ειδομένη και αλλού, ε, δεν είναι μόνο φασίστας, είναι και πανίβλακας. 
Και ακούγοντας τον προβεβλημένο τραγουδιστή να αραδιάζει τις μισανθρωπικές του απόψεις και να λέει ότι δεν τον νοιάζουν τα μωρά των προσφύγων γιατί οι μανάδες τους έχουν λεφτά, ο βλάκας θεατής πετάγεται από τον αναπαυτικό καναπέ του και φωνάζει: «να! Το λέει κι ο Νότης! Το ήξερα εγώ! Έρχονται οι πάμπλουτοι πρόσφυγες να μου πάρουν την πατρίδα μου ενώ εγώ δεν έχω λεφτά – να πάνε να ψοφήσουν, να μένανε στην χώρα τους, δεν με νοιάζει ότι κι αν πάθουν». Ψιτ, βλάκα, μην ξεχάσεις να μετρήσεις και τα πεντακοσάευρα που έχει ο πατέρας του εννιάχρονου κοριτσιού που έπαθε ηπατίτιδα εκεί στις πλημμυρισμένες σκηνές που ζουν. Και τα πεντακοσάευρα των ανθρώπων που πιάστηκαν στα χέρια για ένα ζευγάρι παπούτσια.

Θα μου πείτε: αυτό που ισχυρίζεται ο Σφακιανάκης το έβγαλε από το κεφάλι του; Δεν το είδε ποτέ; Προς χάριν της συζήτησης, να δεχτώ ότι το είδε. Ότι υπήρξε και πρόσφυγας με πεντακοσάευρα στο πορτοφόλι του (ικανό τον έχω βέβαια να είδε τον δουλέμπορο και τον πέρασε για πρόσφυγα). Αλλά ας πούμε ότι υπήρχαν ένας, δύο τρεις, δέκα άνθρωποι με λεφτά, ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες που έρχονται πια κάθε χρόνο στην Ελλάδα για να παραμείνουν ζωντανοί, αυτοί και τα παιδιά τους. Το ότι αυτοί οι ελάχιστοι έχουν λεφτά σημαίνει ότι όλοι οι κακόμοιροι που σέρνονται στις λάσπες της Ειδομένης είναι πάμπλουτοι που αποφάσισαν να κάνουν μια βόλτα προς τα εδώ; 
Αυτό κάνει ο φασισμός. Ψάχνει να βρει το παραμικρό, για να πατήσει πάνω του, να το γενικεύσει ως απόλυτη αλήθεια και να καρφώσει το μίσος στις καρδιές των ανθρώπων.

Ψιτ, βλάκα: αυτό που ζεις είναι απαίσιο, ναι. Αλλά αυτό που ζουν οι πρόσφυγες είναι τρις χειρότερο. Μέχρι να βρεθεί λύση, προσπάθησε να παραμείνεις άνθρωπος. 
Και δες κι αυτό το βίντεο της Action Aid, για να δεις πεντακοσάευρα να ξεχειλίζουν: https://www.youtube.com/watch?v=JN_TygoVXic

Ταλεντάρα σου λέω

Από όλη αυτή την κυβέρνηση των υπερταλαντούχων ανθρώπων που ήρθε και μας βρήκε, υπάρχει ένας μόνο άνθρωπος που τον βλέπω και στενοχωριέμαι, στενοχωριέμαι, στενοχωριέμαι πολύ. Και αυτός είναι ο κ. Σταύρος Κοντονής, ο υφυπουργός Αθλητισμού – ξέρετε, αυτός που μοιάζει λίγο με τον Άθω, από τους τρεις σωματοφύλακες.

Στενοχωριέμαι που βλέπω ένα τόσο μεγάλο ταλέντο να πηγαίνει χαμένο. Δεν είναι ο Άθως, συγνώμη, ο  Κοντονής, για να περιορίζεται στον αθλητισμό. Για για να βλέπει π.χ. τον ημιτελικό κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο να διακόπτεται λόγω επεισοδίων και να κατεβάζει ο υπερεγκέφαλός του αμέσως την λύση: να καταργεί το κύπελλο Ελλάδας.

Όχι, ένα τέτοιο ταλέντο θα ήταν πολύτιμο σε πολλά άλλα πόστα, πολύ πιο κρίσιμα.

Σκεφθείτε τον ως γιατρό, ας πούμε. Ο διάλογος θα πήγαινε ως εξής.

Νοσοκόμος: Γιατρέ, o ασθενής είναι σε κρίσιμη κατάσταση, έχει δύο όργανα που υπολειτουργούν.

Κοντονής: Δύο; Αποσυνδέστε τον.

Ή ως σκηνοθέτη, στην "Επιστροφή".

Κάμεραμαν: Αφεντικό, ο Ντι Κάπριο παραπονιέται πάλι ότι κρυώνει.

Κοντονής: Ρίξτε τον να τον φάει η αρκούδα.
Κάμεραμαν: Μα είναι ο πρωταγωνιστής.
Κοντονής: Καταργώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Κάμεραμαν: Μα…

Κοντονής: Μαμούνια. Έπρεπε να τον αφήσουν να ψοφήσει στ' αλήθεια στον Τιτανικό.

Ή σκεφθείτε τον ως υπουργό Υγείας.

Σύμβουλος: Πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με τα χρέη των νοσοκομείων…

Κοντονής: Να'ταν κι άλλα. Τα κατάργησα χθες.
Σύμβουλος: Τα χρέη;
Κοντονής: Τα νοσοκομεία.

Ή ως υπουργό Εθνικής Άμυνας.

Στρατηγός: Τα στρατόπεδά μας στα νησιά έχουν ανάγκη από φαντάρους, είναι υποστελεχωμένα…

Κοντονής: Πάρε δωράκι.

Στρατηγός: Τι είναι αυτό;

Κοντονής: Το λουκέτο που θα τους βάλω.

Αλλά και ως υπουργό Εξωτερικών.

Πρωθυπουργός: Η Ισπανία δεν μας στηρίζει όπως θα θέλαμε στην Ευρώπη.

Κοντονής: Θα την καταργήσω, για να μάθει.

Πρωθυπουργός: Την Ισπανία;

Κοντονής: Την Ισπανία.

Μεγάλο ταλέντο. Σφίγγεται το στομάχι μου, που δεν του αναθέτουν μέχρι στιγμής τα πόστα που του αξίζουν. Αλλά είμαι βέβαιος πως ο πρωθυπουργός, που έχει αποδείξει με τις επιλογές του ότι έχει πάντα τους καλύτερους δίπλα του, σύντομα θα τον αναβαθμίσει. Περιμένω με αγωνία.

Σκέψου πόσο σπουδαίος θα είσαι

Μπορεί να μην τα καταφέρεις, ναι. Το γράφω αυτό από την αρχή, για να συνεννοηθούμε, να ξέρουμε ότι δεν λέμε αερολογίες. Μπορεί να μην τα καταφέρεις να σώσεις το παιδί που κινδυνεύει, αλλά αν τα καταφέρεις; Αν τα καταφέρεις, θα υπάρχει πιο σπουδαίος άνθρωπος από σένα;

Η Καλένα Μάλντροου ήταν 2 χρονών. Πέθανε πριν λίγες μέρες στην Νέα Υόρκη σε φωτιά που έπιασε το διαμέρισμα όπου έμενε. Το κοριτσάκι ήταν μόνο του μέσα στο σπίτι, αφού η μητέρα της, που το μεγάλωνε μόνη, το εγκατέλειπε και επέστρεφε συχνά μετά από πάρα πολλές ώρες, αφήνοντας το παιδί χωρίς φαγητό ή με άσχετους ανθρώπους που προσφέρονταν να το κρατήσουν για λίγο.

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά, όμως, ανάμεσα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα, το να τηλεφωνήσεις στην Πρόνοια ή στην αστυνομία για να καταγγείλεις ότι κάποιος δεν φροντίζει το παιδί του σημαίνει ότι είσαι «καρφί». Ελεεινός, Κατίνα, παράσιτο που ενοχλείς τις οικογένειες των άλλων. Στο εξωτερικό, θεωρείται από πολύ κόσμο καθήκον. Και αν μου πείτε ότι η ελληνική οικογένεια είναι το μόνο πράγμα που λειτουργεί ακόμα στην χώρα κι έτσι δεν χρειάζονται αυτά τα τηλέφωνα επειδή δεν έχουμε πολλά παιδιά που γνωρίζουν εγκατάλειψη ή κακοποίηση στις οικογένειές τους, επιτρέψτε μου να σας πω ότι με βάση επίσημα στοιχεία του 2012, η Ελλάδα είναι η νούμερο ένα χώρα στα Βαλκάνια σε ψυχολογική κακοποίηση παιδιών.

Στην περίπτωση της Καλένα, οι αρχές είχαν ειδοποιηθεί τρεις φορές από ανώνυμα τηλεφωνήματα που κατήγγειλαν τις συνθήκες στις οποίες ζούσε η μικρή. Οι αρχές έκαναν έναν τυπικό έλεγχο, δεν κατάφεραν να διαγνώσουν το πρόβλημα αφού η μάνα του κοριτσιού ξεγέλασε τους ελεγκτές, και το κοριτσάκι χάθηκε.

Γιατί δεν υπάρχει εγγύηση ότι οι προσπάθειές σου θα φέρουν πάντα αποτέλεσμα. Η μόνη εγγύηση είναι ότι αν δεν προσπαθήσεις να βοηθήσεις το παιδί που υποφέρει, αυτό σίγουρα δεν θα γλιτώσει.

Παρακάτω μπορείτε να βρείτε το σχετικό άρθρο από τους New York Times, για την Καλένα. Στην Ελλάδα, το τηλέφωνο της Εθνικής Τηλεφωνικής Γραμμής για τα παιδιά SOS είναι 1056. Αν ξέρεις κάτι που μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί, κάλεσε το 1056. Γίνε σπουδαίος.

http://www.nytimes.com/2016/02/28/nyregion/no-trouble-seen-in-brooklyn-home-where-fire-killed-girl-2.html

Να αφήσεις μούσι, ρε

Σε σένα μιλάω, γκρινιάρη Έλληνα. Που νομίζεις ότι οι τιμές στα ελληνικά σούπερ μάρκετ είναι υψηλές, που διαμαρτύρεσαι επειδή οι τιμές δεν πέφτουν με τίποτα παρά την καταστροφή στην χώρα.

Θέλω να σου πω, γκρινιάρη, ότι δεν είσαι μόνο γκρινιάρης. Είσαι και κοντόφθαλμος. Σου δείχνουν τα αστέρια κι εσύ κοιτάς το δάχτυλο. Επειδή δεν αντέχω άλλο λοιπόν την ασχετοσύνη σου, θα σου εξηγήσω μερικά πράγματα για να τα καταλάβεις με παραδείγματα από την Ελλάδα και την Αυστραλία. Σημειωτέον ότι οι μισθοί στην Αυστραλία είναι παραπάνω από διπλάσιοι από τους αντίστοιχους ελληνικούς, οπότε το αναμενόμενο θα ήταν να είναι πολύ ακριβότερα όλα τα προϊόντα στο σούπερ μάρκετ.

Αλλά δεν είναι! (με εξαίρεση το ψάρι και κάποια κρέατα). Και ξέρεις γιατί, γκρινιάρη Έλληνα; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που σε σκέφτονται, όπως θα σου αποδείξω παρακάτω.

Παράδειγμα πρώτο: Πασίγνωστη παγκοσμίως σοκολάτα, είναι 7% ακριβότερη στο ελληνικό σούπερ μάρκετ απ’ ότι στο σούπερ μάρκετ της Αυστραλίας. Άλλη πασίγνωστη παγκοσμίως σοκολάτα, είναι 8% ακριβότερη στο ελληνικό σούπερ μάρκετ. Γιατί νομίζεις πως συμβαίνει αυτό; Επειδή θέλουν να σου πάρουν τα λεφτά σου; Όχι βέβαια! Απλώς έχουν μελετήσει, στα ελληνικά σούπερ-μάρκετ, πόσο κακή είναι η σοκολάτα για τον ανθρώπινο οργανισμό, και θέλουν να την έχουν πανάκριβη για να σε προστατέψουν! Να μην την αγοράσεις, για να είσαι υγιής! Κι εσύ γκρινιάζεις – με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένος πια, με τίποτα.

Παράδειγμα δεύτερο: Εισαγόμενη (από το εξωτερικό στην Αυστραλία) φέτα, εξίσου νόστιμη με την ελληνική, έχει ακριβώς ίδια τιμή με την φέτα στο ελληνικό σούπερ μάρκετ - παρόλο που η ελληνική φέτα χρειάζεται να ταξιδέψει μόνο εντός Ελλάδας για να φθάσει στο πιάτο σου. Γιατί συμβαίνει αυτό, νομίζεις γκρινιαρούλη; Επειδή ξέρουν πως ο Έλληνας δεν μπορεί χωρίς φέτα και θέλουν να σε ξεζουμίσουν; Όχι βέβαια! Αν δεν ήταν το μυαλό σου συνέχεια στο πορτοφόλι σου θα καταλάβαινες πως οι σουπερμαρκετάνθρωποι έχουν μελετήσει. Έχουν στοιχεία. Αποδείξεις και ονόματα, και το κορμάκι σου θα ψάξω πόντο-πόντο, κι άμα θα βρω δακτυλικά αποτυπώματα… Όχι, συγνώμη, αυτό είναι παλιό τραγούδι του Δάντη. Του Χρήστου, όχι αυτουνού που έγραψε την Θεία Κωμωδία. Αλλά ξεφύγαμε λίγο από το θέμα. Έχουν λοιπόν αποδείξεις ότι η χοληστερίνη των Ελλήνων είναι στα κόκκινα. Οπότε θέλουν να σε αποθαρρύνουν, χρυσέ μου, μπας και καθαρίσει λιγάκι το αιματάκι σου και χαρείς στην επόμενη εξέταση.

Παράδειγμα τρίτο: αφρόλουτρο, μάρκας επίσης παγκοσμίως πασίγνωστης, 16% φθηνότερο στην Αυστραλία από το ακριβώς ίδιο αφρόλουτρο της ίδιας μάρκας στην Ελλάδα. Πριν προλάβεις καν να γκρινιάξεις, σου λέω: σκέψου! Σκέψου τον πλανήτη, την υπερκατανάλωση που γίνεται στο νερό. Δεν είναι οικονομικό το θέμα – απλώς σου τινάζουν τις τιμές προς τα πάνω για να προωθήσουν έστω και δια της βίας την οικολογική σου συνείδηση, αφού αλλιώς δεν καταλαβαίνεις, γομάρι.

Παράδειγμα τέταρτο και τελευταίο, παρόλο που υπάρχουν πολλά ακόμα: τα ίδια ακριβώς ξυραφάκια της ίδιας εταιρίας, που είναι παγκόσμιος κολοσσός, 70% φθηνότερα στην Αυστραλία απ’ ότι στην Ελλάδα. Και επειδή θα την πεις πάλι την κουταμάρα σου, σε σταματώ: όχι, δεν είναι αισχροκέρδεια αυτό, φίλε μου. Είναι αισθητική. Έχεις κοιταχτεί τον τελευταίο καιρό στον καθρέφτη, να δεις πώς κρέμονται τα προγούλια σου, τώρα που μεγαλώνεις; Και τι κάνεις γι’ αυτό, αφού δεν σταματάς την μασαμπούκα; Τίποτα δεν κάνεις, μπούλη. Και ξυρίζεσαι και κάθε μέρα, ανελλιπώς, μη χάσεις. Ρε μην ξυρίζεσαι, ρε. Κάλυψε τα προγούλια με λίγο μουσάκι. Γίνε λίγο πιο μοδάτος, τώρα το μούσι περνάει, είναι η εποχή του. Αυτά προσπαθούν με τον ευγενικό τους τρόπο να σου πουν οι υπεύθυνοι στα ελληνικά σούπερ μάρκετ.

Υγεία, οικολογία, αισθητική – αυτό είναι το τρίπτυχο που προσπαθούν, με μεγάλο αγώνα, να επιβάλλουν. Αλλά πού να τα καταλάβεις εσύ αυτά, αγνώμονα σοκολατοφετοφάγε που θες και να μπανιάρεσαι και να ξυρίζεσαι καθημερινά.

Ε, όχι λοιπόν. Δεν θα σου περάσει.

Πόσο δούλεμα πια;

Να ξεκινήσουμε από τα στοιχειώδη: προφανώς τα ελληνικά ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια έπαιζαν τα παιχνίδια τους επί δεκαετίες στο επίπεδο της ενημέρωσης, προσπαθώντας να επηρεάσουν σε συγκεκριμένα ζητήματα το κοινό με τρόπο που θα βοηθούσε τα συμφέροντα των μετόχων τους. Το ίδιο κάνουν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εφημερίδες σε όλο τον κόσμο. Ο όρος «αντικειμενική ενημέρωση» είναι αστείος, επειδή ακόμα και αν κάποιος που κάνει ρεπορτάζ ή σχολιάζει δεν έχει κανένα συμφέρον, πάλι θα βάλει την δική του οπτική στον τρόπο που θα παρουσιάσει τα γεγονότα. Ο μόνος τρόπος για να προσπαθήσει ένα μέσο να πλησιάσει κάπως την αντικειμενικότητα είναι να δίνει ακριβώς τον ίδιο χρόνο/χώρο για να παρουσιάζονται όλες οι αντικρουόμενες απόψεις για κάθε ζήτημα. Και αυτό είναι κάτι που, ακόμα κι αν το ήθελαν τα κανάλια και οι εφημερίδες (δεν το θέλουν), δεν θα μπορούσαν πρακτικά να το υλοποιήσουν.

Επίσης στοιχειώδες: το ότι τα κανάλια λειτουργούσαν υπό ένα νεφελώδες καθεστώς, όπου δεν πλήρωναν όσα όφειλαν στο δημόσιο για την χρήση των συχνοτήτων αλλά και το δημόσιο συχνά δεν πλήρωνε τα κανάλια για την προβολή των τηλεοπτικών σποτ των κομμάτων όπως προβλέπει ο νόμος, δείχνει ότι υπήρχε ένα «νταραβέρι» των σταθμών με τους πολιτικούς το οποίο έπρεπε επειγόντως να τερματιστεί. Και το ότι τα κανάλια συνέχιζαν να λειτουργούν με τεράστια «μείον» στους προϋπολογισμούς τους, χωρίς οι ιδιοκτήτες τους να τα κλείνουν, και χωρίς οι τράπεζες να σταματούν να τους δίνουν δάνεια, είναι άλλη μια ένδειξη ότι παίζονταν άλλα παιχνίδια πίσω από την λειτουργία τους.

Από εκεί και πέρα, αρχίζει το χοντρό δούλεμα, από την αγαπημένη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μόνο τέσσερις συχνότητες, λέει, θα επιτραπούν, ώστε να καθαρίσει το τοπίο. Ο αγαπημένος σύντροφος πρωθυπουργός κ. Τσίπρας μας είπε ότι είναι και πολλές οι τέσσερις συχνότητες, είναι σε κέφια δηλαδή, χαρίζει ο άνθρωπος, το αφεντικό τρελάθηκε, ελάτε κόσμε. Και μας είπε ότι βάζει τέλος στην διαπλοκή, με το να επιτρέψει μόνο τέσσερις συχνότητες.

Να ρωτήσω το πιο απλό, σχετικά με την υπόθεση αυτή; Όλοι μας στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας την διαπλοκή με συγκεκριμένα ονόματα επιχειρηματιών που είχαν/έχουν κανάλια και εφημερίδες και ταυτόχρονα εταιρίες που έπαιρναν δημόσια έργα. Ο διαγωνισμός που θα γίνει τώρα για τις συχνότητες θα είναι ανοιχτός, δεν αποκλείει κανέναν. Ξέρει ο κ. Τσίπρας από τώρα ποιοι θα πάρουν τις συχνότητες; Έχει βγάλει τα αποτελέσματα του διαγωνισμού πριν τον προκηρύξει; Γιατί αν ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός και πεντακάθαρος, τότε μπορεί κάλλιστα οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες να ξαναπάρουν (μόνοι τους ή σε συνεργασία με άλλους) τις συχνότητες, και να μην υπάρξει απολύτως καμία αλλαγή στο τηλεοπτικό τοπίο, εκτός από το ότι πολλοί άνθρωποι θα χάσουν την δουλειά τους από τους σταθμούς που θα κλείσουν. Επίσης, αν μπορεί ο σύντροφος κ. Τσίπρας, καλό θα ήταν να μας εξηγήσει πώς είναι τόσο σίγουρος ότι αυτοί που θα πάρουν τις συχνότητες, αν είναι άλλοι από τους σημερινούς, θα είναι άνθρωποι αγγελικά πλασμένοι, που δεν θα έχουν κανένα συμφέρον και θα κάνουν τα πάντα για να ενημερώνεται τέλεια και αντικειμενικά ο Έλληνας. Έχει κάποια ΛΕΚΕΑΑ (Λίστα Εξαιρετικών και Ελαφρώς Αριστερών Ανθρώπων)  και θα διαλέξει από αυτήν;

Η αλήθεια είναι ότι συχνότητες υπάρχουν άφθονες, για όποιον γουστάρει. Θα μπορούσε να ανοίξει κανάλι όποιος θέλει, αρκεί να έμπαινε ένας όρος στον νόμο (επιπλέον των κανόνων του ΕΣΡ): αν η επιχείρηση είναι ζημιογόνα για Χ συνεχόμενα χρόνια, κλείνει. Σε όλο τον κόσμο αυτό που ορίζει την βιωσιμότητα μιας επιχείρησης είναι το αν την γουστάρει ο κόσμος, αν έχει κέρδος για να μπορεί να πληρώνει τους εργαζομένους της.

Ο κ. Τσίπρας και οι τριγύρω του δεν πιστεύουν σε αυτά. Στο αρρωστημένο μοντέλο τύπου κρατών του ανατολικού μπλοκ του 20ου αιώνα που έχουν στο μυαλό τους, θα έπρεπε να υπάρχουν τα 4 !!! κρατικά κανάλια που έχουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους και αν ήταν δυνατόν, κανένα ιδιωτικό. Τώρα, που τα ιδιωτικά κατά την γνώμη τους ήταν πολλά, τα μειώνουν αρχικά στα τέσσερα, και μετά βλέπουμε, αφού όπως είπε και ο ίδιος οι τέσσερις συχνότητες είναι πολλές. Πού ξέρεις, θα σκέφτεται, μπορεί να καταφέρουμε να τις κατεβάσουμε στις τρεις ή στις δύο, και κάποτε θα τις μηδενίσουμε, θα επιστρέψουμε με το καλό και στην μία και μόνη καταπληκτική ΕΡΤ.

Έτσι είναι. Όταν από μικρό παιδί έχεις μεγαλώσει με πρότυπο δικτατορίες ανατολικού μπλοκ που κατέστρεψαν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, δεν μπορεί όταν μεγαλώσεις και αποκτήσεις εξουσία να θελήσεις να εφαρμόσεις οτιδήποτε διαφορετικό.

Πατάς και πάνω στην οργή του Έλληνα απέναντι σε όλους, άρα και στα ΜΜΕ, και εκτονώνεις λίγη από αυτή την οργή δήθεν για το καλό του κόσμου, κλείνοντας σταθμούς για να εξυπηρετήσεις τα δικά σου πολιτικά συμφέροντα.

Απλώς, σε μια εποχή όπου η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ενημερώνεται από το Ίντερνετ, όχι από την τηλεόραση, το να παριστάνεις τον εγγυητή της αντικειμενικής ενημέρωσης επειδή κλείνεις τηλεοπτικούς σταθμούς δεν ακούγεται μόνο εξουσιομανές. Ακούγεται κυρίως ως κακής ποιότητας αστείο. Σαν να μην καταλαβαίνεις ότι καταλαβαίνουμε πως μας δουλεύεις. 

Μόνο οι άσχημες

Καλό είναι να θυμόμαστε πως όσα μας μοιάζουν δεδομένα και προφανή σήμερα, πριν κάποια χρόνια μπορεί να φαίνονταν εξωφρενικά.

Για παράδειγμα: τέτοιες μέρες, στις αρχές του Φλεβάρη του 1930, ο Ελευθέριος Βενιζέλος κάνει το αδιανόητο, για πολλούς εκείνη την εποχή: δίνει στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου. Η σπουδαία ηθοποιός Μαρίκα Κοτοπούλη, μόλις το έμαθε, δήλωσε πως ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και αποφεύγουν να κάνουν παιδιά. Το αστείο είναι ότι η Κοτοπούλη δεν ήταν όμορφη και δεν έκανε παιδιά – αλλά ψήφο δεν ήθελε. 

Πέρασαν είκοσι δύο χρόνια για να έρθει ο γιος του Βενιζέλου, Σοφοκλής, και να δώσει στις γυναίκες εκτός από το δικαίωμα ψήφου και το δικαίωμα να εκλέγονται οι ίδιες.

Και αν το 1930 και το 1952 σας φαίνονται λίγο πιο μακρινά, ας θυμηθούμε ότι μόλις το 1975 που είναι πολύ πιο κοντινό (εγώ ήμουν ενός έτους!) καθιερώθηκε συνταγματικά στην Ελλάδα η ισότητα των δύο φύλων.

Ακόμα και σήμερα, σε πολλά μέρη στον κόσμο, τα στοιχειώδη δικαιώματα των πιο αδύναμων ομάδων καταπατούνται καθημερινά. Γιατί μπορεί η τεχνολογία (δηλαδή το μυαλό) των ανθρώπων να καλπάζει αλλά οι καρδιές τους έχουν άλλες ταχύτητες, και συχνά παραμένουν για πολλά-πολλά χρόνια ερμητικά κλειστές.

Σεξ με τον Θεόδωρο Πάγκαλο

Καλημέρα από Αυστραλία. Είχα πει ότι θα κάνω διακοπή δύο μηνών στο Μικρό Θυμωμένο Ημερολόγιο και επανέρχομαι ενώ δεν έχει περάσει καν ένας μήνας. Αρρρρρώστια (με πολλά-πολλά ρ) που λέει και ο κολλητός μου από το λύκειο, μόνο που όταν το λέει αυτός ακούγεται πολύ πιο αστείο απ’ ότι όταν το λέω ή το γράφω εγώ.

Πρώτη σκηνή από Αυστραλία: στον έλεγχο στο αεροδρόμιο του Περθ, ο ευγενικός υπάλληλος με ρωτάει από πού έρχομαι. Του απαντάω «από την Ελλάδα». Με κοιτάζει καλά-καλά, κουνάει το κεφάλι του και μου λέει με οίκτο: «πόσο καιρό προσπαθείς να έρθεις εδώ;».

Ένα τόσο δα μικρό στιγμιότυπο, που λέει τόσα πολλά για την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Και μια που είπαμε για Ελλάδα, να δηλώσω την έκπληξή μου για δύο πράγματα.

Πρώτον: Με αφορμή την εκλογή του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ και την αισιοδοξία που φαίνεται να διακατέχει μερίδα του κόσμου από την εκλογή αυτή, θα ήθελα να δηλώσω ότι αδυνατώ να αντιληφθώ τον λόγο της ξαφνικής αισιοδοξίας, από την οποία έχουμε καεί πολλές φορές στην Ελλάδα. Βλέπουμε κάποιον καινούργιο να αναλαμβάνει σε πολιτικό κόμμα, και λέμε: «αυτός θα μας σώσει». Το ότι κανείς προηγούμενος δεν μας έσωσε δεν φαίνεται να μας πτοεί.

Υποθέτω λοιπόν ότι οι αισιόδοξοι γουστάρουν την μεταρρυθμιστική ατζέντα που δηλώνει πως θέλει να εφαρμόσει ο κ. Μητσοτάκης, οπότε ρωτάω:

1) Οποιοσδήποτε πραγματικά μεταρρυθμιστής πολιτικός θα σας πει ότι για να υπάρχει σταθερότητα στην χώρα και να έρθουν επενδύσεις πρέπει να υπάρχει σταθερότητα στην κυβέρνηση. Άρα, όπως γίνεται στις ΗΠΑ π.χ., πρέπει όποια κυβέρνηση εκλέγεται να μένει για 4 χρόνια στην εξουσία, βρέξει-χιονίσει. Στην Ελλάδα κάναμε μέσα στο 2015 τρεις εκλογές, δύο κανονικές και ένα δημοψήφισμα που ήταν περίπου ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Εσείς οι αισιόδοξοι, λοιπόν, είστε αισιόδοξοι για το 2019, που επιθυμείτε να ξαναγίνουν εκλογές; Γιατί αν θέλετε να γίνουν νωρίτερα, για να έρθει η ΝΔ στην εξουσία, πρέπει να σας πω ότι καταλαβαίνω τον πόνο σας, λόγω της τραγικής, καταστροφικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά αυτή την κυβέρνηση επέλεξε τρεις φορές ο ελληνικός λαός, με εμφατικό τρόπο, μέσα στο 2015. Οπότε, αν θέλετε να πέσει η κυβέρνηση πάση θυσία, μπορεί να είστε απελπισμένοι ή μπορεί να είστε αισιόδοξοι, αλλά μεταρρυθμιστές δεν είστε. Γιατί όπως εσείς θέλετε να πέσει τώρα ο Τσίπρας, έτσι και αύριο θα κάνουν ότι μπορούν κάποιοι για να πέσει ο Μητσοτάκης. Αν δεν μάθει ο Έλληνας πως η ψήφος του μετράει για 4 χρόνια, δεν θα αντιληφθεί ποτέ το βάρος της κίνησης που κάνει όταν ρίχνει το ψηφοδέλτιο στην κάλπη.

2)     Τα πρόσωπα γύρω από τον καινούργιο αρχηγό της ΝΔ τα έχετε δει; Οι ίδιοι και οι ίδιοι είναι, στην πλειοψηφία τους, αυτοί που μας κυβερνούσαν και πριν. Θα τους ακουμπήσει ο κ. Μητσοτάκης με το μαγικό ραβδί και θα τους μεταμορφώσει;

Είναι ωραίο πράγμα η ελπίδα, αρκεί να βασίζεται σε στέρεο έδαφος.

Και πάω στο δεύτερο πράγμα που μου προξενεί τεράστια έκπληξη. Μου προξενεί τεράστια έκπληξη το ότι ο ελληνικός λαός νιώθει τεράστια έκπληξη. Μιλάω βεβαίως-βεβαίως για την έκπληξη απέναντι στο φαινόμενο που ονομάζεται Γεώργιος Κατρούγκαλος. Ένα φαινόμενο μοναδικό, βεβαίως-βεβαίως. Μοναδικό κατά την γνώμη του ίδιου του κ. Κατρούγκαλου, που έβαλε το όνομά του στην ίδια πρόταση με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, λέγοντας ότι «για πρώτη φορά, από την εποχή που ο Ελευθέριος Βενιζέλος συνέλαβε την ιδέα του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων, έχουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα στηριγμένο σε ενιαίους κανόνες».

Στο σημείο αυτό, κι ενώ προσπαθούμε όλοι να αντέξουμε τον ανατριχιαστικό θόρυβο από τα κόκαλα του Βενιζέλου που τρίζουν στο Ακρωτήρι, θα μπορούσε κάποιος να επισημάνει ότι οι ενιαίοι Κατρουγκάλιοι κανόνες αφορούν σε ένα σύστημα στο οποίο όλοι θα είναι υποχρεωτικά φτωχοί και με ανύπαρκτη περίθαλψη. Ένα σύστημα όπου είτε είσαι κακός, είτε μέτριος είτε καταπληκτικός στην δουλειά σου, ως ελεύθερος επαγγελματίας, δεν θα παίζει κανένα ρόλο αφού με τις εισφορές που θα πληρώνεις θα καταλήγεις να παίρνεις λίγο κάτω από χιλιάρικο, όσο καλός κι αν είσαι – άρα γιατί να δουλεύεις και να ταλαιπωρείσαι; Ένα σύστημα όπου όσα λεφτά κι αν έπαιρνες πριν βγεις στην σύνταξη, η σύνταξή σου δεν θα φθάνει για να ζήσεις αξιοπρεπώς. Οι ενιαίοι Κατρουγκάλιοι κανόνες διαλύουν ανθρώπους, οικογένειες, και σβήνουν από τον χάρτη την λέξη «μέλλον» για 2-3 γενιές. Ισοπεδώνουν τα πάντα, στην λογική της εξίσωσης όλων προς τα κάτω, μέχρι να συνθλιβούν. Αλλά αφού είναι ενιαίοι οι κανόνες, ας πανηγυρίσουμε όλοι μαζί με τον υπουργό μας.

Οι Έλληνες έμοιασαν να σοκάρονται από το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου, λοιπόν, και εδώ έρχομαι εγώ να ρωτήσω γιατί τόση έκπληξη; Μήπως θυμάται κανείς πώς ανακαλύψαμε τον κ. Κατρούγκαλο στην χώρα; Να σας το θυμίσω εγώ (το έχω ξαναγράψει και σε πολύ παλιότερο κείμενο). Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μποϊκοτάζ στην εκπομπή του κ. Πρετεντέρη στο Mega, αρνούμενος να στείλει εκπρόσωπο. Αντί για κάποιο γνωστό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, σε κάποια εκπομπή του κ. Πρετεντέρη εμφανίστηκε ένας άγνωστος μέχρι τότε στο πλατύ κοινό καθηγητής πανεπιστημίου ο οποίος δήλωσε πως υπάρχει καλή και κακή βία, πως ο λαός θα κρίνει ποια βία είναι καλή και ποια είναι κακή, πως άλλο είναι το ήθος της αριστεράς και άλλο το ήθος της δεξιάς στην Ελλάδα, πως «οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες ήταν από τη μία πλευρά, και οι αγωνιστές ήταν από την άλλη».

Και, το κυριότερο: σε εκείνη την εμφάνισή του ο κ. Κατρούγκαλος επιτέθηκε κατά μέτωπο στον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο, με τον οποίο αντάλλαξαν κουβέντες σε υψηλότατους τόνους. Ο κ. Πάγκαλος, λόγω της φράσης «μαζί τα φάγαμε», που συνδυάστηκε με το επί πολλά χρόνια υπερβολικό του βάρος και το επί πολλά περισσότερα χρόνια υπεροπτικό του ύφος, αποτελούσε για μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού αντιπαθητικό πρόσωπο. Προσθέστε την επίθεση στον Πάγκαλο, την δικαίωση της βίας όποτε αυτή αρέσει στον καθέναν μας, και την δήθεν ανεξάρτητη φωνή ενός καινούργιου προσώπου στην τηλεόραση, και τι προκύπτει;

Προκύπτει ότι μετά από εκείνη την εμφάνιση του εντελώς ανεξάρτητου κ. Κατρούγκαλου στο Mega, ο ΣΥΡΙΖΑ (που τάχα δεν έστελνε στελέχη του στην εκπομπή) όλως τυχαίως τον κατέβασε υποψήφιο ευρωβουλευτή το 2014. Και προκύπτει ότι ο κ. Κατρούγκαλος πήρε πάνω από 150000 σταυρούς από τους Έλληνες ψηφοφόρους που τον έστειλαν στο Ευρωκοινοβούλιο, μάλλον για να διδάξει ήθος, να εξηγήσει και στους ηλίθιους Ευρωπαίους ποια βία είναι καλή και ποια είναι κακή και να δηλώσει πόσο άθλιοι είναι εξ ορισμού όλοι οι θεωρούμενοι δεξιοί και πόσο μαγικοί όλοι οι θεωρούμενοι αριστεροί άνθρωποι. Και προκύπτει ότι στην συνέχεια ο κ. Κατρούγκαλος ανέλαβε υπουργός, με τα θαυμαστά αποτελέσματα που παρακολουθούμε εδώ και ένα χρόνο.

Μην ξεχνάμε ότι ο ελληνικός λαός επί χρόνια ψήφιζε το κόμμα του (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και το θεωρούσε προέκταση του μορίου του - γι’ αυτό οι νικητές στις εκάστοτε εκλογές ισχυρίζονταν ότι έκαναν άγριο σεξ στους ηττημένους. Τώρα που έχουν αλλάξει οι εποχές και από το ομαδικό σεξ έχουμε περάσει στις πιο προσωπικές συνευρέσεις, ο ελληνικός λαός ήθελε να κάνει εικονικό σεξ στον Θεόδωρο Πάγκαλο. Βρήκε τον κ. Κατρούγκαλο ως εκφραστή της σεξουαλικής του ανάγκης, και τον ψήφισε μαζικά. Στο κάτω-κάτω, ο κ. Κατρούγκαλος, πέραν του σεξουαλικού του ρόλου, είχε και την λύση σε όλα μας τα προβλήματα: θα καταργούσε το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση με έναν απλό νόμο, όπως έγραφε το 2012 εδώ:

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/katargisi-mnimonion-daneiakis-symbasis-xoris-kataggelia-toy-giorgoy-katroygkaloy

Γιατί να μην τον ψηφίζαμε, λοιπόν, ώστε να μας σώσει;

Να σας πω γιατί: επειδή η ψήφος είναι λίγο διαφορετικό πράγμα από την εκσπερμάτιση. Και αν κάποιος μπλέξει την μία με την άλλη, μπορεί να βρεθεί με τον κ. Κατρούγκαλο υπουργό, να καθορίζει το μέλλον της χώρας. Μπορεί να ανακαλύψουμε ότι το σεξ με τον κ. Πάγκαλο θα μας κοστίσει λιγάκι παραπάνω.

Mην πονάς τόσο πολύ, θα κλάψω

Σκεφτόμουν ότι ένας καλός υπότιτλος για αυτό το δεύτερο σημερινό κείμενο θα ήταν: «το δούλεμα και η αλητεία». Ας ξεκινήσουμε με το ωραιότατο, κολοσσιαίο δούλεμα, από δύο υπουργούς της κυβέρνησης μέσα στις τελευταίες εβδομάδες.

Πρώτος πρέπει να αναφερθεί, δικαιωματικά, ο κύριος Σπίρτζης. Που μέχρι να γίνει υπουργός, όπως ξέρετε, ήταν ο αντιμνημονιακότερος αντιμνημονιακός. Τώρα, βέβαια, ως υπουργός, υπέγραψε τη σύμβαση για την παραχώρηση των αεροδρομίων. Και έκανε δύο εκπληκτικές δηλώσεις: α) ότι υπογράφει μεν αλλά «με πολύ πόνο» (αυτή είναι η διαφορά των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ από τους προηγούμενους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ότι αυτοί πονάνε όταν υπογράφουν ενώ οι άλλοι έπαιρναν παυσίπονα και δεν πονούσαν) και β) ότι ο περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων που θέλει να κάνει δημοψήφισμα για τα αεροδρόμια «κάνει πολύ καλά. Εγώ αν ήμουν στη θέση του θα έκανα χειρότερα», είπε ο κ. Σπίρτζης. Που είναι ο υπουργός! Και υπογράφει! Αλλά αν ήταν περιφερειάρχης, θα ξεσηκωνόταν! Ενάντια στην απόφαση του υπουργού, δηλαδή του εαυτού του! Ε, ρε Σπίρτζης που μας χρειάζεται!

Δεύτερος τη τάξει, στο δούλεμα, ο υπουργός Παιδείας, κ. Φίλης. Που εξήγγειλε αθρόες προσλήψεις εκπαιδευτικών στα σχολεία μέσα στην επόμενη διετία, ξεκινώντας από φέτος. Μόνο που λίγες μέρες μετά τις εξαγγελίες του, το υπουργικό συμβούλιο (ναι, ναι, αυτό στο οποίο φυσικά μετέχει ο κ. Φίλης) αποφάσισε την αναστολή διορισμών και προσλήψεων στο δημόσιο για όλο το 2016. Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Το θέμα είναι ότι ο υπουργός το είπε. Ότι δηλαδή είναι καλός άνθρωπος και θέλει να το κάνει. Το ότι δεν θα το κάνει δεν είναι σημαντικό και δεν πρέπει να μας εξοργίζει. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν δεν θα κάνει τους διορισμούς, ο κύριος Φίλης θα πονάει, παρέα με τον κύριο Σπίρτζη.

Και περνάμε τώρα στην αλητεία. Από το υπουργείο Παιδείας, δηλαδή όλη την ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που αποφασίζει εκεί εδώ και ένα χρόνο. Μια ομάδα που είχε μια καινούργια καταπληκτική ιδέα. Πριν σας πω την καινούργια ιδέα, σας θυμίζω την παλιά. Τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Επειδή κατά την γνώμη τους όσοι πηγαίνουν στην ιδιωτική εκπαίδευση τα παιδιά τους είναι πάμπλουτοι. Το να μην είναι πάμπλουτοι αλλά αντίθετα να είναι, π.χ., ιδιωτικοί υπάλληλοι που μόλις καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα οικονομικά αλλά τελειώνουν τις δουλειές τους στις 5 ή στις 6 το απόγευμα και δεν υπάρχει δημόσιο σχολείο που να δουλεύει μέχρι εκείνη την ώρα, άρα δεν έχουν τι να κάνουν τα παιδιά τους, αυτή η εκδοχή ούτε που πέρασε από το μυαλό των φωστήρων. Ούτε πέρασε από το μυαλό τους η περίπτωση να στερούνται οι γονείς ακόμα και βασικά πράγματα για να πληρώνουν τα δίδακτρα, επειδή αρνούνται να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε δημόσια σχολεία που λειτουργούν μόνο με το φιλότιμο των δασκάλων, λόγω των φοβερών προβλημάτων τους. Ή ίσως και να πέρασαν αυτές οι εξηγήσεις από το μυαλό τους, αλλά τις έδιωξαν γρήγορα – αρκεί που θα έλεγαν στους εαυτούς τους ότι χτυπούν το μεγάλο κεφάλαιο. Επίσης, διέφυγε στα σαΐνια του υπουργείου μια ακόμα λεπτομέρεια. Ότι όσο τύραννος και να είσαι, όσο κολλημένο μυαλό κι αν έχεις, όσο κι αν μισείς οτιδήποτε ιδιωτικό, πρώτα πρέπει να φτιάξεις την δημόσια εκπαίδευση και μετά – αφού το μίσος σου είναι τέτοιο – να καταργήσεις με όποιον τρόπο σκεφτείς την ιδιωτική. Αν προσπαθείς να αναγκάσεις τον κόσμο να στραφεί στην διαλυμένη δημόσια εκπαίδευση, τότε απλώς θέλεις την εξίσωση όλων προς τα κάτω.

Επειδή δεν τα κατάφεραν, όμως, να περάσουν τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, αποφάσισαν να βρουν έναν καινούργιο εχθρό. Και να τι σκαρφίστηκαν: αρκετές πανεπιστημιακές σχολές της χώρας, που έχουν άξιους καθηγητές, επεξεργάζονται εδώ και καιρό την ιδέα να ιδρύσουν μεταπτυχιακά προγράμματα για ξένους φοιτητές με δίδακτρα. Μπορεί οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι να είναι δύσκολο να έρθουν, αλλά πολλοί φοιτητές από την Ασία, π.χ., ενδιαφέρονται για καλά μεταπτυχιακά προγράμματα από «δυτικά» πανεπιστήμια και θα ήταν πιθανόν διατεθειμένοι να πληρώσουν για σοβαρά οργανωμένα μεταπτυχιακά προγράμματα στην Ελλάδα. Αυτό όπως καταλαβαίνετε θα σήμαινε σημαντική ροή συναλλάγματος στην χώρα, σε μια στιγμή που η Ελλάδα χρειάζεται χρήματα οπωσδήποτε. Όμως θα σήμαινε και αυξημένο μισθό (σε σχέση με τα εξευτελιστικά ψίχουλα που παίρνουν σήμερα) για τους καθηγητές στα πανεπιστήμια, αφού θα έπρεπε να αμείβονται για τις υπερωρίες τους από τα δίδακτρα που θα έπαιρνε το πανεπιστήμιο. Οπότε, τι λέει το καινούργιο νομοσχέδιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση που φέρνει προς συζήτηση το Υπουργείο Παιδείας; Λέει: «απαγορεύεται οι καθηγητές των ΑΕΙ να λαμβάνουν οποιασδήποτε φύσεως και μορφής αμοιβές από την συμμετοχή τους σε προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών».

Μετάφραση του κειμένου: καθίστε, εσείς οι καθηγητές πανεπιστημίου που θέλετε να κάνετε αυτά τα διαβολικά προγράμματα με τα δίδακτρα, και καταναλώστε άπειρες ώρες για να σχεδιάσετε ένα σοβαρό μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών, εξασφαλίζοντας συνεργασίες με ιδρύματα και καθηγητές από την Ελλάδα ή και το εξωτερικό. Φροντίστε να προσελκύσετε μεγάλο αριθμό φοιτητών από το εξωτερικό. Μετά, προχωρήστε την ερευνητική σας δουλειά, που πρέπει να είναι ανταγωνιστική με τους καλύτερους συναδέλφους σας σε όλο τον κόσμο για να καταφέρνετε να δημοσιεύετε, άρα να είστε γνωστοί, άρα να αξίζει το πανεπιστήμιό σας. Μετά, διδάξτε τα μαθήματά σας στους προπτυχιακούς Έλληνες φοιτητές και στους μεταπτυχιακούς Έλληνες φοιτητές και μετά αναλάβετε τις διοικητικές δουλειές που αναγκάζεστε να κάνετε λόγω έλλειψης προσωπικού. Μετά, με βάση την επιτυχημένη έρευνά σας κυνηγήστε ανταγωνιστικά ερευνητικά προγράμματα από το εξωτερικό για να πληρώνετε τους φοιτητές-συνεργάτες σας, που δεν μπορούν να μείνουν δίπλα σας για συνεργασία διαφορετικά, τα λεφτά που έστελναν οι οικογένειές τους τελείωσαν μαζί με τις «χρυσές εποχές».

Αφού κάνετε όλα μα όλα τα παραπάνω τότε εμείς το καλό υπουργείο σας επιτρέπουμε να δουλεύετε κι άλλο, υπερωριακά, μόνο που θα το κάνετε ΤΖΑΜΠΑ. Τα λεφτά θα τα παίρνουν το πανεπιστήμιο (στο οποίο εμείς το υπουργείο δεν δίνουμε λεφτά ούτε για να πληρώσει την ΔΕΗ) και το κράτος σε φόρους. Εσείς για τις υπερωρίες σας δεν θα παίρνετε ούτε Ευρώ, σας φθάνουν τα ψίχουλα που παίρνετε, σκάστε τώρα που θέλετε και να αμείβεστε για την δουλειά σας.

Με άλλα λόγια, αυτό που λένε είναι: «θέλουμε να σας αναγκάσουμε με τον τρόπο μας να μην κάνετε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Δεν θέλουμε ούτε συνάλλαγμα να έρθει στην χώρα ούτε τίποτα, εμείς αυτό που θέλουμε είναι να μην υπάρξουν καθηγητές που θα ζουν από την δουλειά τους. Θέλουμε καθηγητές στα πανεπιστήμια που θα επιβιώνουν με το ζόρι, όσο καλοί κι αν είναι. Θέλουμε να μην ξεχωρίζει κανένα κεφάλι από τα υπόλοιπα, όσο σπουδαίο κι αν είναι».

Εξίσωση προς τα κάτω.
Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν αυτό ονειρεύονται, σε κάθε έκφανση της ζωής, αρκεί η εξίσωση να μην αφορά τους ίδιους. Και θα κάνουν ότι μπορούν για να την επιβάλλουν. 

Υστερικές Κατίνες

Υστερικές κατίνες ντυμένες με ράσα πάντα υπήρχαν στην ελληνική εκκλησία, σε διάφορα πόστα, από τα πολύ υψηλά ως τα χαμηλότερα. Φυσικά υπάρχουν και φωτισμένοι άνθρωποι, που προβάλλονται πολύ λιγότερο από τις κατίνες.

Μην ξεχνάμε άλλωστε πως η υστερία των κατίνων δεν είναι καινούργια. Κάποιοι τέτοιοι αναθεμάτισαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ολόκληρη η Ιερά Σύνοδος το 1954 ζήτησε με έγγραφό της την απαγόρευση της κυκλοφορίας των βιβλίων του Καζαντζάκη (δεν φαίνεται να τρελαίνονται για τους Κρητικούς).

Έχει ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς όσα ο διαβόητος ιεροκήρυκας και μετέπειτα μητροπολίτης Καντιώτης είχε γράψει για τον Καζαντζάκη την ημέρα της κηδείας του, λυσσασμένος επειδή o Καζαντζάκης ετάφη κανονικά (αντιγράφω από το http://www.sarantakos.com/fistiki/kaz-anap.html):

«Σήμερα ήταν μια σκοτεινή μέρα του Ελληνικού Έθνους. Ο γλυκύτατος Χριστός ξανασταυρώθηκε από τους αισχρούς αντιπροσώπους της λογοτεχνίας και του κράτους. Ρεζίλια των σκυλιών γίναμε. Η συντέλεια των αιώνων έφτασε! Η πέννα του βρωμερού αντίχριστου ξέσχισε το στήθος του Κυρίου. Βόθρος ρέει από τους ακάθαρτους ποταμούς στις σελίδες του ανήθικου. Σήμερα η Ελλάς κηδεύει με δημόσιον δαπάνη ποιον, τον υβριστή της εκκλησίας μας και ο Υπουργός παιδείας και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κρατώντας με ασέβεια τα διεστραμμένα βιβλία του βλάσφημου αντί του Ευαγγελίου, παίνεψαν τον αισχρό νεκρό. Φρίκη, φρίκη, ούτε ο υπόνομος των Αθηνών δεν θα ανέδιδε τέτοια δυσωδία. Έφτασε η Δευτέρα παρουσία! Θλίψη, θλίψη και το θλιβερότερο ο Μητροπολίτης Ευγένιος, παρόλο που ειδοποιήθηκε αυστηρά από την Ιεραρχία άφησε το βλάστημο να μπει μέσα σε Χριστιανική εκκλησία και παραστεί στην κηδεία του! Εύγε 'Aγιε της Κρήτης Μητροπολίτη Ευγένιε! Η εκκλησία της Κρήτης έδωσε εξετάσεις σήμερα και μηδενίστηκε στη συνείδηση της Ορθοδοξίας! Ντροπή σας, ντροπή σας χυδαιολόγοι της πίστης μας. Να πάτε στις Χάβρες, να πάτε στα τζαμιά αλλά να μην πατήσετε τα πόδια σας σε ιερό ναό της εκκλησίας μας πρυτάνεις των Πανεπιστημίων, λογοτέχνες και πολιτικοί. Αν ζούσαν σήμερα οι τρεις Ιεράρχες θα σας είχαν αφορέσει όλους σας!».

Όπως είπαμε, δεν φαίνεται να τρελαίνονται για τους Κρητικούς.

Είδαμε και πολύ πρόσφατα κάμποσες κατίνες να κάνουν σόου στα ΜΜΕ με την υστερία τους επειδή δόθηκε στους ομοφυλόφιλους το δικαίωμα να κάνουν ουσιαστικά μια νομική πράξη που θα τους δίνει στοιχειώδη δικαιώματα - να έχουν κοινή περιουσία, να καλύπτει ασφαλιστικά ο ένας τον άλλο αν είναι άνεργος κλπ. Στοιχειώδη πράγματα που έχουν λυθεί σε όλον τον δυτικό κόσμο. Στοιχειώδη πράγματα που οφείλουμε ως κοινωνία να αναγνωρίζουμε σε οποιουσδήποτε δύο ανθρώπους αγαπιούνται και θέλουν να περάσουν την ζωή τους μαζί.  

Φυσικά, οι κατίνες δεν μπορούν να χωρέσουν στο τοσοδούλικο μυαλό τους ότι με όσα κάνουν δημιουργούν την αίσθηση πως η ομοφυλοφιλία είναι κάτι επαναστατικό, αφού το κυνηγάει η εξουσία τόσο πολύ.

Όλα αυτά τα σόου που βλέπουμε να κάνουν διάφοροι ομοφυλόφιλοι, από τις παρελάσεις των γκέι μέχρι τα πρόσφατα σόου εντός και εκτός βουλής όταν ψηφιζόταν το σύμφωνο συμβίωσης, είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης χρόνων που υφίστανται και βέβαια της προσπάθειας κάποιων επιδειξιομανών γκέι να εντυπωσιάσουν, σαν να κάνουν κάτι πολύ σημαντικό. Ο μόνος λόγος που δικαιολογούσε την επιδειξιομανία τους ήταν η καταπίεση από το κατιναριό. Τώρα που η καταπίεση σε μεγάλο βαθμό είναι παρελθόν, είναι καιρός να τελειώσουμε με τις επιδείξεις και να πάμε παρακάτω, ε, παιδιά; Προσωπικά, η επιδειξιομανία οποιουδήποτε γκέι με ενδιαφέρει εξίσου με την δήλωση του κ. Σπαλιάρα ότι έχει κοιμηθεί με 4000 γυναίκες. Μπράβο, το βιβλίο Γκίνες σε περιμένει.

Κι εσύ που κάνεις ότι μπορείς για να μάθει η γη κι ο κόσμος ότι είσαι αγόρι και σου αρέσουν τα αγόρια, ή κορίτσι και σου αρέσουν τα κορίτσια, επίτρεψέ μου να σου πω ότι η ομοφυλοφιλία είναι τόσο επαναστατική όσο το να έρθει κάποιος και να σου πει ότι δεν του αρέσει να τρώει ψάρι, αλλά προτιμάει τις φακές. Δεν είναι επαναστατικό να έχεις διαφορετικά γούστα – και δεν με ενδιαφέρουν τα γούστα σου στο κρεβάτι, για τον ίδιο λόγο που δεν με ενδιαφέρουν τα γούστα σου στην διατροφή. Με ενδιαφέρει μόνο τι ποιότητας άνθρωπος είσαι εσύ που έχω απέναντί μου.    

Όπως έχω γράψει, πάντως, και εδώ: http://polyk.blogspot.gr/2013/12/blog-post_2.html

είμαι πολύ ευτυχής που η εκκλησία μας, εδώ στην Κρήτη, είναι ανεξάρτητη από την εκκλησία της Ελλάδος.

Και λυπάμαι, που είδα δίπλα στις Κατίνες να συντάσσονται και άνθρωποι της εκκλησίας της Ελλάδας που δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, άνθρωποι για τους οποίους είχα σεβασμό, όπως π.χ. ο μητροπολίτης Μεσογαίας, ένας άνθρωπος με λαμπρές σπουδές και συχνά με πολύ ενδιαφέροντα και φωτεινό λόγο. Οι δηλώσεις του ότι το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους είναι «ιδιαίτερα προκλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια» και ότι «Κανένα Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν μπορεί να τιμωρήσει την λογική, το ήθος, τον αυτοσεβασμό», ήταν για μένα σοκαριστικές. Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, αν αυτά δεν συμβαδίζουν με ότι η εκκλησία θεωρεί λογικό! Τα μόνα δικαιώματά σου είναι αυτά που αναγνωρίζουμε εμείς, μας λέει ο μητροπολίτης!  

Δεν είναι βέβαια λίγες οι φορές που σημαντικά μυαλά πέφτουν θύματα του ακραίου φανατισμού που τα καταλαμβάνει και τα θολώνει. Από τον χώρο της λογοτεχνίας, πρόχειρα μπορεί κάποιος να αναφέρει δύο διάσημα παραδείγματα, του Πάουντ και του Σελίν, που παρά το σπουδαίο έργο τους ήταν βαθύτατα ρατσιστές και φασίστες, συντασσόμενοι με τις πιο σκοτεινές δυνάμεις στον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο.

Απλώς, θα περίμενε κανείς ότι θα υπήρχαν στην ελληνική εκκλησία του 21^ου αιώνα και κάποιοι μητροπολίτες που θα στέκονταν δημοσίως απέναντι στο σκοτάδι. Που θα θυμόντουσαν ότι βρίσκονται στη θέση τους για να κηρύττουν μόνο την αγάπη, και θα έβγαιναν μπροστά για να αντιτεθούν στους υπόλοιπους.

Δεν πειράζει, η αγάπη τελικά, βήμα-βήμα, όσος καιρός κι αν χρειαστεί, θα έρθει.  

To μέλλον του Μικρού Θυμωμένου Ημερολογίου

Εδώ και καιρό, βλέποντας τις μέρες που θα φύγω ξανά από την Ελλάδα να πλησιάζουν, σκεφτόμουν τι πρέπει να κάνω με το blog.

Από τη μία πλευρά, προφανώς ήθελα να το συνεχίσω, αφού υπάρχουν τόσα πράγματα που με θυμώνουν (αλλά και ορισμένα που μου αρέσουν πολύ) στην Ελλάδα.

Από την άλλη πλευρά, επειδή ακριβώς φεύγω, αναρωτιόμουν αν είχα το δικαίωμα να συνεχίζω να γράφω για την Ελλάδα, αφού εγώ δεν θα υφίσταμαι άμεσα τις συνέπειες όσων άσχημων συμβαίνουν. Δεν θα ήθελα να διαβάζει κάποιος τα κείμενά μου και να σκέφτεται: «καλά, αυτός τώρα τι κάνει, μας κουνάει το δάχτυλο από μακριά για να μας πει πόσο λάθος είμαστε;»

Τελικά, μετά από αρκετή συζήτηση με τον εαυτό μου, κατέληξα ότι έχω απολύτως το δικαίωμα να συνεχίσω να γράφω. Διότι πριν επτά χρόνια άφησα μια στρωμένη ζωή στον Καναδά για να γυρίσω στην Ελλάδα όπου οι συνθήκες (ακόμα και τότε, πριν την κρίση) ήταν χειρότερες απ' ότι στον Καναδά, ελπίζοντας ότι θα μεγαλώσω τα παιδιά μου και θα γεράσω κι εγώ στην χώρα μου, και ιδιαίτερα στα Χανιά, στην πόλη που αγαπάω τόσο πολύ. Το ότι αναγκάζομαι να ξαναφύγω μου δίνει το δικαίωμα, νομίζω, να είμαι όσο οργισμένος θέλω, και να γράφω γι’ αυτό. Το ότι ελπίζω κάποια στιγμή να επιστρέψω, κάνει ακόμα ισχυρότερο αυτό το δικαίωμα.

Όλα τα παραπάνω κάνουν όμως ακόμα μεγαλύτερο και τον θυμό μου.

Οπότε, το Μικρό Θυμωμένο Ημερολόγιο, όπως θα δείτε από τον Μάρτιο που θα επανέλθει μετά από μια αναγκαστική μικρή διακοπή, θα είναι πια πολύ-πολύ θυμωμένο.

Για να καταλάβετε πόσο θυμωμένο θα είναι, θα ποστάρω αύριο δύο κείμενα που θα δώσουν το καινούργιο του στίγμα. Μετά, θα γίνει η διακοπή που ανέφερα μέχρι τον Μάρτιο, οπότε θα επανέλθει κανονικά κάθε Δευτέρα.

Καλή χρονιά, τα λέμε αύριο.

Σαν να θρηνούμε έναν χαμένο παράδεισο

Σε ένα από τα αστυνομικά μυθιστορήματα του Χένινγκ Μανκέλ, ο πρωταγωνιστής του, Κουρτ Βαλάντερ, σκέφτεται ότι: «Ζούμε σαν να θρηνούμε έναν χαμένο παράδεισο».

Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, νομίζω πως δεν υπάρχει καμία ατάκα που να μας περιγράφει καλύτερα από αυτήν.

Κατεβασμένα πρόσωπα, χαμηλόφωνες κουβέντες, κυνισμός, ειρωνεία, έλλειψη ελπίδας, επιθετικότητα και θυμός κατά πάντων.

Όλα αυτά θα ήταν απολύτως δικαιολογημένα, αν η προηγούμενη κατάσταση ήταν στ’ αλήθεια ένας χαμένος παράδεισος. Μόνο που δεν ήταν.

Η έλλειψη δικαιοσύνης κυριαρχούσε στην Ελλάδα πολύ πριν έρθει η οικονομική κρίση. Το κόμπλεξ απέναντι στον γνωστό/φίλο που είναι ψιλο (χοντρο) λαμόγιο και τα καταφέρνει οδηγούσε στο να γίνει και ο μέσος Έλληνας μία από τα ίδια – αρκεί να τα κατάφερνε καλύτερα από τον φίλο. Ή αρκεί να τα κατάφερναν τα παιδιά του καλύτερα από τα παιδιά του γείτονα. Κι αν ψηφίζαμε και πολιτικούς λαμόγια, ε, δεν πειράζει, ας κάνουμε τώρα την δουλίτσα μας, εμείς θα σώσουμε τον κόσμο; Από τον Καζαντζάκη το μόνο που συγκράτησε ο σύγχρονος Έλληνας είναι το συρτάκι του Ζορμπά, μαζί με έναν καημό για τα βάσανα της ζωής (βάσανα που όσοι είναι κάτω των 50 δεν είχαν περάσει ποτέ, μέχρι να έρθει η κρίση). Το «εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω» δεν ήταν στα SOS και το ξεχάσαμε γρήγορα-γρήγορα, ή δεν το μάθαμε ποτέ. Προτιμήσαμε το «θα τα κάψω, τα ρημάδια τα λεφτά μου».

Θα σας διηγηθώ μερικές σκηνές που έζησα τον τελευταίο μήνα, και μετά θα σας ρωτήσω κάτι.

Σε δημόσια υπηρεσία, η υπάλληλος μου μιλούσε με το ζόρι, ενοχλημένη, χωρίς να με κοιτάζει, παίζοντας με το κινητό της όσο μου μιλούσε. Το «γεια σας» όταν έφυγα έμοιαζε πολύ με «άει στο διάολο».

Στην γειτονιά μου, μόλις έπεσε μια γερή βροχή είχαμε για μια ακόμα φορά διακοπή ρεύματος. Με υπεύθυνη την ΔΕΗ, όπου αποδεδειγμένα έχουν φαγωθεί τρελά ποσά επί δεκαετίες από κομματόσκυλα.

Έξω από σχολείο της πόλης, αρκετοί γονείς βαριούνται να βρουν κανονική θέση πάρκινγκ, γιατί αυτό σημαίνει πως θα έπρεπε να κατέβουν και να περπατήσουν δέκα βήματα. Έτσι, και στο πήγαινε και στο φεύγα παρκάρουν στην μέση του δρόμου μέχρι να κατέβουν/ανέβουν στο αυτοκίνητο τα παιδιά τους. Όσος χρόνος κι αν χρειαστεί για να γίνει αυτό. Το κυκλοφοριακό χάος που δημιουργούν πίσω τους δεν τους αφορά. Ούτε το σημείωμα που παίρνουν από την διεύθυνση του σχολείου, που τους παρακαλεί να μην παρκάρουν στην μέση του δρόμου τους αφορά.

Στα δύο ΑΤΜ της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της πόλης υπάρχει μόνο μία διαφορά: στο αριστερό υπάρχουν δύο κύπελλα με καφέ παρατημένα πάνω στο ΑΤΜ. Στο δεξί, ο καφές έχει χυθεί πάνω στο ΑΤΜ και χάμω, σχηματίζοντας ένα καφέ ρυάκι.

Γυναίκα οδηγός πηγαίνει αργά, κάνοντας συνεχώς ζιγκ-ζαγκ μπροστά μου, σε δρόμο δύο λωρίδων, ώστε να μην μπορώ να την προσπεράσω. Όταν μετά από ώρα τα καταφέρνω παίρνοντας τα ρίσκα μου, βλέπω από το παράθυρο ότι προσπαθεί να ανάψει τσιγάρο και να βάλει την ζώνη της ταυτόχρονα.

Άντρας οδηγός μοτοσυκλέτας γκαζώνει σαν τρελός σε στενό μονόδρομο, απ’ όπου περνούν εκείνη την ώρα οικογένειες με μικρά παιδιά.

Άλλος άντρας οδηγός αυτοκινήτου μπαίνει αντικανονικά σε μονόδρομο, για να παρκάρει πιο γρήγορα στο σπίτι του – βαριέται να κάνει τον κύκλο. Σε όσους του κορνάρουν γαβγίζει από το παράθυρό του.

Σε τράπεζα, δημόσια υπηρεσία και σε μαγαζί, ενώ βρίσκομαι μπροστά στην σειρά κάποιοι προσπαθούν να βρουν απίθανους τρόπους να με προσπεράσουν.

Η ερώτηση που θέλω να κάνω είναι: ποια από αυτές τις σκηνές σας φαίνεται καινούργια; Ποια σας εντυπωσιάζει; Ποια έχει προκύψει εξαιτίας της κρίσης; Η απάντηση είναι: «καμία». Η κάθε είδους αδιαφορία/αλητεία/αντικοινωνική συμπεριφορά ήταν επί δεκαετίες κομμάτι της καθημερινότητάς μας, και παραμένει. Απλώς, ήμασταν ικανοποιημένοι με τα λεφτά που παίρναμε (λεφτά που δεν είχε η χώρα, και οι κυβερνήσεις μας τα δανείζονταν για να εξασφαλίζουν ψηφαλάκια), οπότε βάζαμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Ζούσαμε σε μια κόλαση που την είχαμε βαφτίσει παράδεισο, μέσα μας.

Όμως οποιαδήποτε κοινωνία δεν έχει μηχανισμούς διασφάλισης της ειρήνης, εντός της, είναι μοιραίο να εκφυλιστεί, σε όλα τα επίπεδα.

Πριν από 50 περίπου χρόνια ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος είχε γράψει: «νομίζω πως η Ελλάδα επιζεί «ερήμην των Ελλήνων», ή «παρά τους Έλληνας»».

Είχε πολύ μεγάλο δίκιο, αλλά αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί επ’ άπειρον, όπως αποδείχθηκε.

Εύχομαι μια πολύ ευτυχισμένη χρονιά στον καθέναν από σας που διαβάζετε αυτό το κείμενο. Και εύχομαι μια διαφορετική χρονιά, για τους Έλληνες. Μια χρονιά με εσωτερικές επαναστάσεις. Να τα βάλουμε με τον εαυτό μας, ώστε να αλλάξουμε τον τρόπο που κοιτάζουμε την ζωή μας. Νομίζω πως μόνο έτσι μπορούμε τελικά να αλλάξουμε και την ίδια τη ζωή μας, και την μοίρα της χώρας.