Τέσσερα βιβλία που αγαπώ

Αυτή την εβδομάδα, το βιβλιοπωλείο Πατάκη μου έκανε την τιμή να μου ζητήσει να προτείνω βιβλία που σημάδεψαν τα καλοκαίρια μου:
http://newsletters1.patakis.gr/nuevo/subscriber/newsletter.php?sid&c&h=1372

Καθρέφτης

Διάβαζα για την ομιλία του Ομπάμα στην Ουάσινγκτον, μισό αιώνα μετά την ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ("Έχω ένα όνειρο..."¨) και στο ίδιο σημείο (http://news.in.gr/world/article/?aid=1231262967#ref=newsroombox)
Και σκεφτόμουν πως μέσα σε 50 χρόνια οι Αμερικάνοι (τους οποίους ακόμα ακούω κόσμο να αποκαλεί "Αμερικανάκια" επιτιμητικά) έφθασαν από το σημείο να μην επιτρέπεται στους μαύρους να ψηφίσουν, ούτε να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι ή να χρησιμοποιούν τις ίδιες τουαλέτες με τους λευκούς, στο σημείο να έχουν μαύρο πρόεδρο.
Εμείς, οι πανέξυπνοι "μούρηδες", απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων βεβαίως-βεβαίως, είμαστε στο ίδιο περίπου σημείο, οικονομικά, με τα μέσα της δεκαετίας του '60 (σε κάποιες περιοχές της χώρας ίσως και χειρότερα, εδώ στην Κρήτη καλύτερα) με το ηθικό μας σε πολύ χαμηλότερο σημείο από τότε και τον ρατσισμό να έχει μόλις αρχίσει να μπαίνει γερά μέσα στην κοινωνία μας.
Τα "Αμερικανάκια" έχουν μια κουλτούρα που τους ωθεί να προσπαθούν να γίνονται ολοένα καλύτεροι - μια κουλτούρα που με κάθε τρόπο καλλιεργούν. Εμείς δεν χρειαζόμαστε τέτοια κουλτούρα. Είμαστε οι καλύτεροι. Κοιτάξτε γύρω σας. Το αποδεικνύουμε καθημερινά.
Όταν συνειδητοποιήσουμε, ως λαός, ότι δεν είμαστε γονιδιακά υπέρτεροι κανενός (θα είδατε μέχρι και τον οδηγό του λεωφορείου που δήλωσε στους τουρίστες ότι μόνο τα Ελληνάκια δεν πληρώνουν εισιτήριο) ίσως να κάνουμε κάποια πρώτα βηματάκια μακριά από το γκρεμό. Ίσως.

Η οθόνη του υπολογιστή σου δεν χρειάζεται πλύσιμο

Ένας παράλογος αχταρμάς, ως συνήθως... Τον προκάλεσε αυτή τη φορά η κυρία Λένα Διβάνη, που αποκάλεσε τζαμπατζή ένα 19χρονο παιδί που δεν γύρισε ποτέ σπίτι του, για ένα εισιτήριο.
Η ίδια ισχυρίζεται πως δεν γνώριζε τον θάνατό του, πως είχε διαβάσει ότι "Ένα παιδί χωρίς εισιτήριο πήδηξε έξω από το τρόλεϊ για να αποφύγει τον ελεγκτή και τραυματίστηκε" και εξοργίστηκε από το κύμα μίσους που έβλεπε στο Ίντερνετ ενάντια στους ελεγκτές των λεωφορείων, γι' αυτό έσπευσε να τους υπερασπιστεί (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.blog&id=26929).
Μάλιστα. Δηλαδή αν η κυρία Διβάνη βρισκόταν με κάποιο μαγικό τρόπο ως χαρακτήρας μέσα στο μυθιστόρημα των "Άθλιων" του Ουγκώ, έβλεπε τον Ιαβέρη να καταδιώκει τον Γιάννη Αγιάννη (που είχε κλέψει, όπως θυμάστε, ένα καρβέλι ψωμί) και άκουγε το πλήθος να αποδοκιμάζει βίαια τον Ιαβέρη και όλους τους αστυνομικούς, αυτό που θα σκεφτόταν θα ήταν να γράψει ένα tweet για να στηρίξει το αστυνομικό σώμα.
Το πρόβλημα δεν είναι όμως τόσο το ξένο, προς την δική μου ηθική, tweet της κυρίας Διβάνη, γιατί όλοι κάνουν λάθη. Το πρόβλημα δεν είναι καν η στήριξη της κυρίας Διβάνη από φίλους της, γνωστούς συγγραφείς, οι οποίοι προσπάθησαν να εξηγήσουν ότι το λάθος ήταν στην λέξη που χρησιμοποίησε (ενδιαφέρον αυτό, συγγραφέας που χρησιμοποιεί λάθος λέξεις για να επικοινωνήσει με τον κόσμο;) και όχι λάθος οπτικής στα πράγματα - και έριξαν την μπάλα στην κερκίδα ασχολούμενοι μόνο με τις επιθέσεις εναντίον της και όχι με αυτό που η ίδια έγραψε.

Το πρόβλημα είναι ότι στο (ψύχραιμο, πια, γιατί γράφτηκε μέρες μετά) άρθρο της στο protagon, μιλάει για τον εαυτό της, τον οποίο εμφανώς θαυμάζει πολύ, και όχι για το παιδί που έφυγε. Το πρόβλημα είναι ότι το "συγνώμη" της είναι άγνωστη λέξη. Ότι επί της ουσίας δεν φαίνεται να έχει αλλάξει γνώμη στο παραμικρό και δεν αισθάνεται πως χρωστάει τίποτα σε κανέναν.

Από εκεί και πέρα, πολλές από τις επιθέσεις σε βάρος της στο Ίντερνετ ήταν όντως άθλιες και εμετικές. Το ίδιο και κάποιες από τις επιθέσεις εναντίον των φίλων της συγγραφέων που βγήκαν να την στηρίξουν, κι επειδή πολλοί δεν τους γουστάρουν επειδή αναμιγνύονται στην πολιτική ή παίρνουν κάποια δημόσια αξιώματα ή είναι επιτυχημένοι αποφάσισαν να τους την πέσουν. Προφανώς, κάποιοι από όσους τους επιτίθενται δεν έχουν άλλα κίνητρα, το κάνουν αποκλειστικά και μόνο επειδή έχουν οργισθεί με τον θάνατο του 19χρονου. Ψάξε βρες ποιος επιτίθεται σε ποιον και γιατί.
Το έγραφα και στο περασμένο post, για τους "λυσσασμένους". Το φαινόμενο των haters στο Ίντερνετ, των χρηστών δηλαδή που γράφουν κείμενα γεμάτα μίσος σε διάφορα sites, έχει φθάσει και στη χώρα μας και λόγω της κρίσης έχει γιγαντωθεί. Δεν θέλαμε και πολύ άλλωστε - είναι γνωστό πόσο συμπαθιόμαστε οι Έλληνες μεταξύ μας. Και είναι πανεύκολο, πίσω από την ανωνυμία που προσφέρει το δίκτυο, να βγάλει ο κάθε λυσσασμένος ότι χειρότερο έχει μέσα του σε κοινή θέα.
Κάθε μέρα που περνάει το ελληνικό διαδίκτυο μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ένα βρωμερό ριάλιτι σόου - έφυγαν τα ριάλιτι από την τηλεόραση επειδή τα ζούμε στην οθόνη μας. Και δεν φταίει η καημένη οθόνη, αλλά το χέρι μας που κάνει κλικ για να διαβάσει το επόμενο κράξιμο του επόμενου λυσσασμένου. Το χέρι πρέπει να πλύνουμε, όχι την οθόνη.
Η Ελλάδα του Ίντερνετ είναι για μένα μια χώρα που την καταλαβαίνω, αλλά θέλω πολύ να παραμείνει ξένη. Θέλω πολύ να βρω τρόπο να μην την επισκέπτομαι, γιατί παρά τις ομορφιές της έχει πάρα πολλά επικίνδυνα μέρη. Και δεν έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο χέρι μου.

Οι λυσσασμένοι

Διαβάζω σε διάφορα sites λυσσασμένες απόψεις Ελλήνων υπέρ και κατά του Άσαντ και της αντιπολίτευσης στην Συρία, αντίστοιχα. Απόψεις που ουσιαστικά υπερασπίζονται τη σφαγή τόσων ανθρώπων, και από τις δύο πλευρές, γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία όταν αυτό μας βολεύει "ιδεολογικά". Αξία έχουν μόνο οι ζωές που χάνονται για να υποστηριχθούν οι απόψεις μας.

Στο γνωστό χαρακτηριστικό της φυλής μας - την γνώση επί παντός επιστητού, ακόμα και γύρω από όσα συμβαίνουν σε άλλες χώρες - έχει προστεθεί, για ορισμένους, ένα βαθύ μίσος προς ότι και όποιον δεν συμφωνεί μαζί τους, ακόμα κι αν μιλάμε για γυναίκες και παιδιά.
Αν δεν μπουν στα σχολεία μας εθελοντικές δράσεις και τακτική επαφή με ΜΚΟ όπως οι Γιατροί του Κόσμου, το Χαμόγελο του Παιδιού και άλλες, για να μην ξωκείλει η ψυχή των παιδιών, δεν θέλω να σκέφτομαι το μέλλον της χώρας.

Αν είσαι σπουδαίος καλλιτέχνης, γιατί να μην είσαι παιδόφιλος;

Πάνω που μιλούσαμε για παιδόφιλους στην Ελλάδα, πριν λίγες μέρες στο "Ημερολόγιο", έρχεται το in.gr να με τσατίσει τόσο πολύ ώστε να αναρωτιέμαι τι μυαλά κουβαλάει η κυρία Χριστίνα Φωτιάδη, η οποία επιμελείται το πρωτοσέλιδο (πάνω αριστερά, στην στήλη "Ψυχαγωγία") αφιέρωμα με τίτλο "Ο Ρομάν Πολάνσκι σβήνει 80 κεράκια!". Προσέξτε το θαυμαστικό και το υποκοριστικό "κεράκια", για να δηλωθεί η τρυφερότητα (http://entertainment.in.gr/html/ent/038/ent.149038.asp).
Ναι, ο Ρομάν Πολάνσκι είναι σπουδαίος σκηνοθέτης. Και ναι, δεν δίνω δεκάρα γι' αυτό. Ούτε πρέπει, νομίζω, να δίνει κανείς.
Γιατί ο τύπος αυτός, στα 43 του, το 1977, νάρκωσε και βίασε ένα κορίτσι 13 χρονών. Κι έπειτα την κοπάνησε από την Αμερική για να μην τον συλλάβουν. Και, 16 χρόνια αργότερα, της έδωσε πολλά λεφτά για να την κάνει να σωπάσει.
Η αμερικάνικη δικαιοσύνη τον κυνηγάει ακόμα, προς τιμήν της - πριν λίγα χρόνια μάλιστα οι Ελβετοί αναγκάστηκαν να τον κρατήσουν "φυλακισμένο" στο σπίτι του για 2 μήνες (φοβερή ποινή), μέχρι να αγνοήσουν οριστικά τις εκκλήσεις των Αμερικάνων και να τον απελευθερώσουν.
Σπουδαίοι σκηνοθέτες είναι και οι παρακάτω (http://www.indiewire.com/article/over_100_in_film_community_sign_polanski_petition), που είχαν υπογράψει μια επιστολή απαιτώντας την απελευθέρωση του Πολάνσκι, εκνευρισμένοι επειδή ο φίλος τους συνελήφθη σε ουδέτερη χώρα (Ελβετία) και σε κινηματογραφικό φεστιβάλ. Ίσως να θέλουν να έχουν τα φεστιβάλ άσυλο, παρόμοιο με αυτό που απογείωσε τα πανεπιστήμιά μας.
Προφανώς οι φίλοι και συνάδελφοι του Πολάνσκι πιστεύουν ότι το να είσαι σπουδαίος καλλιτέχνης σου επιτρέπει το να είσαι παιδόφιλος.
Ίσως το ίδιο να πιστεύει και η κυρία Φωτιάδη, που καλό θα ήταν να σκεφτεί πόσα "κεράκια" αφέθηκε να σβήσει στις τούρτες της, ως παιδί, το κορίτσι που νάρκωσε και βίασε ο Πολάνσκι.
Αν συμφωνήσουμε ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένα επίτευγμα του ανθρώπινου νου που να μπαίνει στην ζυγαριά με την διάλυση της ψυχής ενός παιδιού, τότε μάλλον θα συμφωνήσουμε ότι τα γενέθλια ανθρώπων όπως ο Ρομάν Πολάνσκι δεν αποτελούν αντικείμενο για αφιερώματα και γιορτές. 

Πώς η κρίση γίνεται παρελθόν

Παίρνεις αυτόν τον τύπο: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=226565&catid=4
και αυτόν: http://www.madata.gr/epikairotita/social/292222.html
και όσους είναι σαν κι αυτούς.
Τους βάζεις στην πιο σκληρή φυλακή. Για πάντα. Χωρίς άδειες, μειώσεις ποινών, κλπ. Όταν λέμε για πάντα, εννοούμε για πάντα.
Φροντίζεις καθημερινά, επί 24ωρο, σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους και με ειδικούς επιστήμονες τα παιδιά που βασανίζονταν από τα τέρατα.
Φτιάχνεις ειδική ομάδα στην αστυνομία που νυχθημερόν ασχολείται αποκλειστικά με την προστασία παιδιών, σε όλη τη χώρα.
Φτιάχνεις, στα σχολεία, ομάδες εθελοντών μαθητών που επισκέπτονται και παίζουν/βοηθούν κακοποιημένα παιδιά και παιδιά με ειδικές ανάγκες. Οι μαθητές αυτοί απαλλάσσονται από μαθήματα τις ώρες που πηγαίνουν να βοηθήσουν.
Και καλύπτεις ασφαλιστικά για οποιαδήποτε ασθένεια κάθε παιδί κάτω των 18, ανεξαρτήτως αν ο γονιός του έχει ασφάλεια ή όχι.
Ο γονιός που νιώθει ασφαλής για το παιδί του είναι ένας άλλος, πολύ καλύτερος άνθρωπος.
Το παιδί που βοηθάει ένα άλλο παιδί γίνεται άνθρωπος.
Φροντίζεις τα παιδιά  και βγαίνεις από την κρίση. Είναι τόσο απλό.
Λίγη προσπάθεια και μπόλικη τσίπα χρειάζεται, αγαπητό (;) ελληνικό κράτος.

Θες να δεις και την Ακρόπολη, τουριστάκο...

Από το εξαιρετικά ενδιαφέρον blog για τον τουρισμό στη χώρα μας, του φίλου Γιώργου Αγγελή, διαβάστε το τι πέρασαν πριν μια βδομάδα 10000 άτυχοι τουρίστες που θέλησαν να επισκεφθούν την Ακρόπολη:
http://tourismlobby.blogspot.gr/2013/08/all-time-classic-of-all-times.html#.UgdnL209VEM
Δική μου απορία: αντί να απολύονται στα τυφλά χιλιάδες άνθρωποι, όπως κάνει η κυβέρνηση, δεν θα ήταν απείρως απλούστερο να γίνονται αιφνιδιαστικοί έλεγχοι σε όλες τις υπηρεσίες και όποιος δεν κάνει τη δουλειά του να απολύεται;
Μια τέτοια λύση δεν θα βίαζε το κοινό αίσθημα περί δικαίου, όπως συμβαίνει τώρα με τις οριζόντιες απολύσεις και διαθεσιμότητες, και παράλληλα ο αριθμός των απολυμένων θα ήταν πιθανότατα στα ίδια επίπεδα,  αφού όλοι έχουμε να διηγηθούμε ιστορίες τρόμου από την επαφή μας με το δημόσιο.
Φυσικά, η παραπάνω λύση απαιτεί κότσια από την κυβέρνηση και από τους ελεγκτές που θα ορίσει. Οπότε, λύθηκε η απορία μου.

Το βασικότερο προσόν...

Καθώς διάβαζα ότι μια από τις ιστορικότερες εφημερίδες της Αμερικής, η Boston Globe, με παρελθόν 140 ετών πουλήθηκε πρόσφατα, σκεφτόμουν πως το βασικότερο προσόν μιας εφημερίδας είσαι (περίπου) εσύ.  Ο αναγνώστης. Για την ακρίβεια, τα χέρια σου.
Πριν εξηγήσω τι εννοώ, να η σημαντική πληροφορία: Οι New York Times είχαν αγοράσει την Boston Globe πριν 20 χρόνια για 1.1 δισεκατομμύρια δολάρια και την πούλησαν τώρα για 70 εκατομμύρια, αφού πρώτα την είχαν βγάλει "στο σφυρί" 2 φορές.
http://www.tanea.gr/news/world/article/5033398/h-boston-globe-forese-kokkines-kaltses-gia-70-ekat-dolaria/

Ίσως να σκεφτεί κάποιος "τι μας νοιάζει τώρα αυτό εδώ στην Ελλάδα;". Αλλά μας νοιάζει. Γιατί προδιαγράφει το μέλλον των εφημερίδων και στην χώρα μας, που είναι ζοφερό. Δική μου εκτίμηση είναι ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα έχουν μείνει ελάχιστες καθημερινές εφημερίδες στην Ελλάδα, λιγότερες ίσως από τα δάχτυλα του ενός χεριού, και θα διαβάζουμε πια μόνο τις κυριακάτικες, που έχουν αρκετή ύλη ώστε να διαβάζει κανείς μια βδομάδα. Αυτό, αυτομάτως, θα οδηγήσει πολύ κόσμο στο να χάσει τη δουλειά του και ταυτόχρονα θα μειώσει πολύ την καθημερινή ποιότητα της ενημέρωσης - η διαδικτυακή ενημέρωση, ακόμα κι όταν γίνεται από σοβαρούς δημοσιογράφους και sites, επιδιώκει να ικανοποιήσει το "attention span" (δηλαδή την χρονική διάρκεια που μπορεί κάποιος να μείνει συγκεντρωμένος) του κοινού του Ίντερνετ. Και αυτό το attention span, λόγω του βομβαρδισμού πληροφοριών, είναι πολύ περιορισμένο. Στο Ίντερνετ ο πολύς κόσμος θέλει την βασική είδηση, άντε και μερικές φωτογραφίες. Και όσο πιο γαργαλιστικό είναι κάτι που θα διαβάσει, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να το διαδώσει, χωρίς πολλή σκέψη. Η διασταύρωση της είδησης, βασική αρχή της έντυπης δημοσιογραφίας, στο Ίντερνετ είναι πολυτέλεια.

Η εφημερίδα λοιπόν, επειδή την κρατάς στα χέρια σου όταν διαβάζεις, σε αναγκάζει να την προσέξεις. Δεν μπορείς να την κρατάς και να κάνεις άλλα δέκα πράγματα ταυτόχρονα. Και μπορεί να εκφράζει, συνήθως, μια συγκεκριμένη οπτική γωνία ανάλυσης των γεγονότων, αλλά τα αναλύει. Ενώ οι χιλιάδες ειδήσεις που φθάνουν σε Facebook, email, twitter και λοιπούς λογαριασμούς μας, προκαλώντας μας να τις διαβάσουμε με ένα κλικ, το μόνο που κάνουν είναι να μας αγχώνουν με το πλήθος τους, χωρίς να μας απασχολεί ούτε η πηγή τους, ούτε η ουσιαστική κατανόηση των αιτιών των ειδήσεων. Μόνο η συνολική κατανάλωσή τους, σαν να είμαστε δεκαθλητές της ενημέρωσης, σαν να μας τρώει το χέρι μας για το επόμενο κλικ στο ποντίκι μας.

Κάποιες μεγάλες εφημερίδες στο εξωτερικό προσπαθούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα μεταφέροντας όλο το υλικό τους στο δίκτυο και ζητώντας συνδρομή από τους αναγνώστες τους. Αυτή η λύση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία - το ευρύ κοινό θα προτιμήσει την τζάμπα είδηση από κάποια άλλη πηγή, κι ας είναι κατώτερης ποιότητας. Η μόνη λύση που δημιουργεί ελπίδες επιβίωσης της κριτικής δημοσιογραφίας είναι να φτιαχτούν sites με γνώμες σοβαρών δημοσιογράφων και επιστημόνων που θα είναι ανοιχτά σε όλους και θα βγάζουν χρήματα από την διαφήμιση, όπως π.χ. κάνει τώρα το protagon.gr. Μακάρι να τα καταφέρουν. Ίσως έτσι να φθάσουμε, κάποτε, στον διαδικτυακό αναγνώστη που θα αφοσιώνεται στην οθόνη του, κρατώντας τα χέρια του μακριά από το ποντίκι.

(Αμπελο)φιλόσοφοι

23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας στην Αθήνα. Στο Ηρώδειο, παρακαλώ. Πάνω από 2000 σύνεδροι. Φιλόσοφοι. Άνθρωποι του πνεύματος. Οι οποίοι, όπως αναγράφεται στους στόχους του συνεδρίου (http://www.wcp2013.gr/universal/congress-filosofias.html) θα αναστοχαστούν και θα υποβάλουν σε κριτική εξέταση την αντίληψη για την αποστολή, το έργο και τους σκοπούς της φιλοσοφίας στο σύγχρονο κόσμο. Και θα τονίσουν την σπουδαιότητα του φιλοσοφικού στοχασμού στο δημόσιο λόγο για  τα παγκόσμια ζητήματα που επηρεάζουν την ανθρωπότητα. 

"Λόγω της πολιτιστικής ιστορίας της και της γεωγραφικής της θέσης, η Αθήνα", γράφει η σελίδα του συνεδρίου, "αποτελεί τον  ιδεώδη  τόπο για γόνιμο διάλογο ανάμεσα σε  φιλοσόφους και φιλοσοφούντες, ακαδημαϊκούς δασκάλους και μη, από όλο τον κόσμο". Το κύριο θέμα του Συνεδρίου που θα γίνει το 2013 είναι «Η φιλοσοφία ως έρευνα και τρόπος ζωής».

Στα πλαίσια των παραπάνω στόχων, μια (ηχηρή) μερίδα Ελλήνων φιλοσόφων έκραξε τον υπουργό Πολιτισμού κατά την διάρκεια του χαιρετισμού του στο συνέδριο (http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231260337).

Δεν έχει σημασία ούτε ποιος είναι ο υπουργός Πολιτισμού ούτε το έργο του στον πολιτισμό (ο συγκεκριμένος έχει άλλωστε μόλις αναλάβει το υπουργείο, οπότε δεν τον έκραξαν λόγω έργου αλλά επειδή είναι μέλος της κυβέρνησης).
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί (τους άκουσα και στο youtube, υπάρχει το σχετικό βιντεάκι) πήγαν στο Ηρώδειο, στο παγκόσμιο συνέδριο φιλοσοφίας, για να κράξουν. Και να δείξουν, ως πρεσβευτές της σύγχρονης ελληνικής σκέψης, πως καταλαβαίνουμε, εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες αμπελοφιλόσοφοι τον γόνιμο διάλογο, την αποστολή της φιλοσοφίας στον σύγχρονο κόσμο, την φιλοσοφία ως έρευνα και τρόπο ζωής.
Μετά το κράξιμο, οι πρεσβευτές μας φιλόσοφοι παρακολούθησαν συναυλία με έργα των Κερουμπίνι, Μπετόβεν, Σκαλκώτα, Χατζιδάκι, Καλκάνη και Γκλουκ, έργα δηλαδή που ταιριάζουν απόλυτα σε ύφος με την συμπεριφορά τους.
Μπράβο, παλικάρια. Την επόμενη φορά να κρατάτε και ντομάτες και αυγά για να πετάξετε, γιατί έτσι μόνο θα σκεφτούμε σοβαρά, θα τα βρούμε μεταξύ μας και θα πάμε μπροστά.

Αν βαριέσαι να είσαι δήμαρχος, εξαφανίσου!

Συμβαίνουν και αλλού κωμικοτραγικά πράγματα στην πολιτική, και μάλιστα στην Γερμανία που μας κουνάει το δάχτυλο επικριτικά συνεχώς.
Ένας δήμαρχος τσακώθηκε, τοπικά, με το κόμμα του, και έχει εξαφανιστεί εδώ και 9 μήνες από το πόστο του, χωρίς να μπορεί κανείς να του πάρει τη θέση.
Ελπίζω να μην μπουν ιδέες και σε Έλληνες δημάρχους, που θα διαβάσουν την είδηση. Αν και, με τις τόσες καταγγελίες και καταδίκες από τα δικαστήρια για κακοδιαχείριση, τα τελευταία χρόνια, κάποιοι εξ αυτών ίσως να βοηθούσαν εξαρχής με την απουσία τους...
http://news.in.gr/perierga/article/?aid=1231259772

Μια υπόκλιση, και μια ιδέα για ορθότερες εκλογές

Δύο links που δείχνουν πόση απόσταση χρειάζεται να διανύσουμε.
Στο πρώτο, ο ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ πυροσβέστης, στην Χιλή επαναφέρει στη ζωή ένα σκυλάκι, αφού το έσωσε από φωτιά. Όλοι οι πυροσβέστες της χώρας είναι εθελοντές, πληρώνουν από την τσέπη τους και τον εξοπλισμό τους και τα κτίρια που τον στεγάζουν. Μια υπόκλιση στο μεγαλείο αυτών των ανθρώπων.
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=223289&catid=5

Στο δεύτερο link, κάποιοι συμπατριώτες μας Κρητικοί, για τους οποίους είμαι βέβαιος πως είμαστε όλοι περήφανοι,προσπάθησαν να σκοτώσουν 8 νεογέννητα σκυλάκια.
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=223423&catid=6

Έχω μια ιδέα: όποιος συλλαμβάνεται για αντικοινωνική συμπεριφορά (για παράδειγμα, άσκηση ψυχικής ή σωματικής βίας ενάντια σε παιδιά ή ανήμπορους, εμπόριο ναρκωτικών, παρκάρισμα σε χώρους αναπήρων ή πάνω σε πεζοδρόμια, απόπειρα δολοφονίας/βασανισμού ζώων), εκτός από την όποια άλλη τιμωρία, να στερείται και το δικαίωμα ψήφου. Είναι φανερό ότι δεν θέλει και δεν του αξίζει να είναι μέλος της κοινωνίας, οπότε γιατί να την επηρεάζει με την ψήφο του;
Ας πούμε, ο υπάλληλος του υπουργείου Δικαιοσύνης που έκανε εμπόριο χασίς με όχημα του υπουργείου (http://www.ipeirotika.gr/thesprotia/item/846-thesprotia-ipallilos-tou-ipourgeiou-dikaiosinis-metefere-me-kratiko-oxima-149-kila-xasis) δικαιούται να ψηφίζει;

Αποχαιρέτα την αριστεία που φεύγει (θλιμμένη)

Μια υπέροχη ιδέα για την ανάδειξη της αριστείας: ακόμα κι αν έχεις διδακτορικό μπαίνεις σε διαθεσιμότητα. Αν είχες ένα Νόμπελ, να το συζητούσαμε. Ίσως.  http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=223098&catid=3

Επειδή το χρειαζόμαστε...

Τόσα χρόνια μετά... Ακόμα συζητάμε το αν θα παραπεμφθεί, αν υπάρχει κίνδυνος παραγραφής... Σε μια υπόθεση όπου ο ίδιος ο Μαντέλης έχει παραδεχθεί ότι πήρε τα λεφτά!
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231259100#ref=newsroombox
Για να ευθυμήσουμε λίγο, να ένα από τα πιο αγαπημένα μου κωμικά βίντεο. Ο Τζέρι Σάινφελντ, τρία χρόνια μετά το τέλος της καταπληκτικής κωμικής του σειράς (διήρκεσε 9 χρόνια) επανέρχεται στο stand-up comedy, στο σόου του David Letterman:
http://www.youtube.com/watch?v=8JOsxxm-RnQ

38799 - ούτε ένας λιγότερος

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες στο Ίντερνετ έναν καταιγισμό αρνητικών άρθρων και σχολίων για τον διορισμό ως εκπροσώπου της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα του κ. Χρήστου Παπουτσή, που αποτελεί τον ορισμό του παιδιού του κομματικού σωλήνα, που εδώ και 30 χρόνια δεν εργάζεται πουθενά (το 1984 διορίστηκε ευρωβουλευτής κι έκτοτε είναι αποκλειστικά και μόνο πολιτικός - δεν γνωρίζω μάλιστα αν εργάστηκε ποτέ).
Έψαξα λοιπόν λιγάκι τους σταυρούς προτίμησης στις εκλογές στην Α΄ Αθήνας μέσα στον 21ο αιώνα. Και βρήκα ότι ο κ. Παπουτσής είχε εκλεγεί πέμπτος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ το 2000, δεύτερος το 2004, τρίτος το 2007 και ξανά τρίτος τον Οκτώβρη του 2009, με 38799 σταυρούς! Σχεδόν 40000 άνθρωποι τον επέλεξαν για να τους εκπροσωπήσει στη βουλή των Ελλήνων, πριν από τριάμισι χρόνια!
Μετά τον καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ, το 2012, έμεινε εκτός Βουλής λαμβάνοντας όμως και πάλι πάνω από 6500 σταυρούς.
Δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς ότι ο κ. Παπουτσής είναι ένα από τα πλέον γνωστά και προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ των τελευταίων 30 χρόνων, έχοντας αναλάβει πλήθος σημαντικών θέσεων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Με την ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ του ελληνικού λαού.
Οπότε, καλό θα είναι αυτός ο ελληνικός λαός να σταματήσει να είναι τόσο υποκριτής, να βροντοφωνάξει "εγώ φταίω" και μετά να αποφασίσει τι πραγματικά θέλει για το μέλλον του, σε επίπεδο προσώπων.

Είστε προδότες, θα σας κρεμάσουμε

Κάποιοι φίλοι θεωρούν το θέμα ανάξιο σχολιασμού, λόγω του επιπέδου των βουλευτών μας. Εγώ διαφωνώ. Πριν λίγες μέρες, στη Βουλή, η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Ραχήλ Μακρή άρχισε να φωνάζει από το έδρανό της: "είστε προδότες θα σας κρεμάσουμε" και όπως διάβασα ο ομιλητής, βουλευτής της ΝΔ., την έβρισε χυδαία.
Το δικό μου πρόβλημα δεν είναι το χαμηλό επίπεδο της λεκτικής αντιπαράθεσης - είναι φυσικά πρόβλημα κι αυτό, αλλά δεν είναι το σημαντικότερο. Το πρόβλημα είναι ότι, αν μελετήσει κανείς την Ελλάδα από την επανάσταση του '21 μέχρι σήμερα, και πολύ περισσότερο από την εποχή του Ελ. Βενιζέλου και μετά (εγώ το έκανα αναγκαστικά για να γράψω το "Όταν ήταν ευτυχισμένος") θα διαπιστώσει πόσο συχνά εκτοξεύεται από τον έναν Έλληνα στον άλλο αυτή η φράση: "είσαι προδότης".
Δεν υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές οπτικές. Υπάρχουν προδότες. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που αποτυγχάνουν στις προσπάθειές τους να βελτιώσουν την κατάσταση στην χώρα. Υπάρχουν προδότες. Δεν υπάρχουν άνθρωποι με ελλιπείς γνώσεις και περιορισμένες ικανότητες. Υπάρχουν προδότες. Προδότες αριστερά, δεξιά, εδώ, εκεί και παραπέρα.
Τον ίδιο τον Ελ. Βενιζέλο, τον μοναδικό άνθρωπο/πολιτικό που διπλασίασε γεωγραφικά την Ελλάδα στην σύγχρονη Ιστορία της, τον είχαν αποκαλέσει προδότη τόσο συχνά και στην υπόλοιπη Ελλάδα αλλά και στην Κρήτη!! (που κατάφερε να ενώσει με την Ελλάδα) ώστε πρέπει να είχε συνηθίσει στο άκουσμα της λέξης.
Ακόμα και σήμερα διαβάζει κανείς άρθρα στο Ίντερνετ που προσπαθούν να αποκαλύψουν το πόσο προδότης/πράκτορας των ξένων ήταν.
Υπάρχουν δύο δρόμοι, νομίζω: ο ένας είναι να ξανακοιτάξουμε ο ένας τον άλλο με κατανόηση, παρά τις διαφωνίες μας, όσο μεγάλες κι αν είναι αυτές. Και βέβαια να φροντίσουμε να εκλέγουμε ανθρώπους που κι αυτοί πιστεύουν στην αλληλοκατανόηση, μπας και βρουν σημεία σύγκλισης, στην Βουλή και έξω από αυτήν. Και πριν βρουν εκείνοι τα σημεία σύγκλισης, να τα έχουμε βρει εμείς. Αν δεν μπορεί ούτε μια κρίση που σε τσακίζει να σε κάνει πιο επιεική με τον τσακισμένο διπλανό σου, τι μπορεί να το κάνει;
Ο δεύτερος δρόμος είναι να συμφωνήσουμε μεταξύ μας πως σιχαινόμαστε ο ένας τα χνώτα του άλλου. Πως ποτέ, ποτέ, δεν θα συμπαθήσουμε τους περισσότερους συμπατριώτες μας. Πως οι Έλληνες δεν γουστάρουμε να μοιραζόμαστε τον αέρα της χώρας μας με άλλους Έλληνες. Όλοι όσοι ψηφίζουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι λαμόγια-καθάρματα-βολεμένοι. Όλοι όσοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ είναι τεμπέληδες αριστεριστές που θέλουν το βαθύ κράτος. Όλοι όσοι ψηφίζουν ΔΗΜΑΡ είναι φλώροι ψευτοδιανοούμενοι. Όλοι όσοι ψηφίζουν Χρυσή Αυγή είναι νεοναζί. Όλοι όσοι ψηφίζουν ΚΚΕ είναι σταλινικά απολιθώματα. Όλοι όσοι ψηφίζουν εξωκοινοβουλευτικά κόμματα είναι πυροβολημένοι.
Φυσικά, αυτή η προσέγγιση οδηγεί σιγά-σιγά (ή πιο γρήγορα, όπως αποδεικνύουν τα τελευταία χρόνια) στην καταστροφή. Αλλά θα είναι μια καταστροφή που ενσυνείδητα θα έχουμε επιλέξει. Μια καταστροφή που θα μας αξίζει.

Απέναντι στους φοιτητές;

Η κυρία Βάσω Κιντή, αναπληρώτρια καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έγραψε ένα σημαντικό άρθρο, χθες στην Καθημερινή, με τίτλο "Χρέος απέναντι στους φοιτητές και τη χώρα" (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_14/07/2013_526756)
Παρ' όλο που συμφωνώ με τα περισσότερα απ' όσα γράφει, νιώθω την ανάγκη να τονίσω κάτι που καθόλου δεν επισημαίνεται στο άρθρο. Γράφει, η κυρία Κιντή, μεταξύ άλλων:

"Η πανεπιστημιακή κοινότητα συνήθισε επί μεγάλο διάστημα να ανέχεται και να συμβιώνει με την ανομία, την ασυδοσία και την αλητεία. Μοιρολατρικά αποδεχόταν να διαλύονται όργανα, να παρακωλύονται συστηματικά οι διαδικασίες, να προπηλακίζονται καθηγητές, να ασκείται βία από οικτρές μειοψηφίες που καταρράκωναν ατιμωρητί, με θράσος και προπέτεια κάθε έννοια ακαδημαϊκής λειτουργίας. Ηταν, και είναι εν πολλοίς, η καθημερινότητα που βιώνουμε. Η καθημερινότητα του «σιγά, δεν έγινε και τίποτε» που έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης. Αυτό το «τίποτε» όμως, που επέτρεπε στα «παιδιά» να κάνουν ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής επιβάλλοντας μια κουλτούρα τρομοκρατίας, επέτρεπε συγχρόνως στο βαθύ πανεπιστήμιο να κάνει τη δουλειά του ακώλυτα στα παρασκήνια χρησιμοποιώντας αυτές τις ομάδες είτε σε ευθεία συναλλαγή είτε εμμέσως, αφού δημιουργούσαν το ασφαλές προπέτασμα για να κρύβονται πίσω του η αβελτηρία, η κακοδιαχείριση και το αδιαφανές μοίρασμα της εξουσίας".

Είναι φανερό, από το κείμενο, ότι ως θύμα βίας η ίδια η κυρία Κιντή (δικαίως) αισθάνεται οργή. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αρκετοί από τους φοιτητές που μετείχαν σε αυτές τις απολύτως απαράδεκτες, εξοργιστικές, (κωμικο)τραγικές ενέργειες εδώ και χρόνια είναι άνθρωποι γνησίως θυμωμένοι με την πραγματικότητα που ζουν. Οι αρχισυνδικαλιστές φοιτητές περιγράφονται ορθότατα από την κυρία Κιντή. Όμως πολλοί άλλοι φοιτητές, και η οργή τους που συχνά είχε/έχει λόγο να υπάρχει, γίνονταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους "αρχηγούς" των παρατάξεων και τα κόμματα.
Και κυρίως, αυτό το "βαθύ πανεπιστήμιο" που σωστά περιγράφει η κυρία Κιντή, έκανε τη δουλειά του στα παρασκήνια και αποτελείτο/αποτελείται κυρίως από καθηγητές πανεπιστημίου. Τους οποίους πολλοί άλλοι καθηγητές πανεπιστημίου, παρέα βεβαίως με τους συνδικαλιστές φοιτητές, εξέλεγαν σε θέσεις εξουσίας.
Οπότε, αν θέλουμε να είμαστε πεντακάθαροι ώστε να καυτηριάζουμε και να διαδηλώνουμε την θέση μας απέναντι σε κάθε μορφή βίας, πρέπει πρώτα να καθαρίσουμε καλά τον δικό μας χώρο. Με έρευνες που θα αποδεικνύουν κάθε "κακοδιαχείριση και αδιαφανές μοίρασμα της εξουσίας", και θα οδηγούν σε δικαστήρια και πειθαρχικά συμβούλια που θα καταδικάζουν, αν αυτό κρίνουν δίκαιο. Τότε μόνο θα έχουμε το ηθικό έρμα να καταδικάζουμε κι εμείς τις συμπεριφορές που μας πηγαίνουν τόσο πίσω.
Αν αισθανόμαστε το χρέος απέναντι στους φοιτητές, δεν μπορούμε να το εξοφλούμε όντας μονάχα απέναντι σε κάποιους φοιτητές. Το πρώτο βήμα αναμέτρησης πρέπει να είναι ο καθρέφτης μας.

Εμείς δεν χρωστάμε σε κανέναν

Όπως γράφουν οι Λος Άντζελες Τάιμς στο παρακάτω άρθρο, η Καλιφόρνια και 25 ακόμα πολιτείες της Αμερικής αλλάζουν τον τρόπο διδασκαλίας στα σχολεία για να μειώσουν την απομνημόνευση και να βοηθήσουν τα παιδιά να εμβαθύνουν σε λιγότερες αλλά πολύ σημαντικές έννοιες και να μάθουν να δουλεύουν πρακτικά πάνω σε επιστημονικά προβλήματα.
"Το χρωστάμε στα παιδιά μας και στο μέλλον τους" δήλωσε ένας από τους υπεύθυνους για τα προτεινόμενα νέα πρότυπα εκπαίδευσης.
http://www.latimes.com/news/local/la-me-science-standards-20130710,0,7137766.story
Εμείς εδώ συνεχίζουμε ακάθεκτοι να βασανίζουμε τα δικά μας παιδιά με την απομνημόνευση. Και μετά να τα βάζουμε στα Πανεπιστήμια και στα Πολυτεχνεία με μέσους όρους βαθμολογίας κοντά στο 10, και να τα διαβεβαιώνουμε πως τους αξίζει και να μπουν και να πάρουν πτυχίο, ενώ πρώτα τα έχουμε "τυφλώσει" στα 12 χρόνια εκπαίδευσής τους.
Αλλά εκεί στις ΗΠΑ είναι ηλίθια Αμερικανάκια, ενώ εμείς εδώ είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, άρα αποκλείεται να κάνουμε λάθος. Ας τους βγάλουμε την γλώσσα έξω κοροϊδευτικά.
Η αποθέωση της σοβαρότητας, της κυβέρνησής μας, σε θέματα ανώτατης παιδείας φαίνεται και από όσα σημειώνει στο πρόσφατο δελτίο τύπου της η Κίνηση για Πανεπιστημιακή Αναβάθμιση (ΚΙΠΑΝ):
"Η δικαιολόγηση, για αυξήσεις εισακτέων φοιτητών της τάξης του 60% έως και 100% σε ορισμένα τμήματα, σύμφωνα με όσα φέρεται να είπε για το θέμα ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Καθηγητής Αθανάσιος Κυριαζής, τόσο κατά την πρόσφατη Σύνοδο των Πρυτάνεων, όσο και κατά τη Σύνοδο των Συμβουλίων Ιδρύματος, είναι η ανταπόκριση της Πολιτείας στην πίεση της κοινωνίας για περισσότερες θέσεις φοίτησης".
Και παρακάτω:
"Γενικά, μεγάλη αύξηση των εισακτέων (μεγαλύτερη του 20%) παρατηρείται κυρίως σε
Πανεπιστήμια της περιφέρειας, ιδιαίτερα στα νεότερα από αυτά, όπου είναι γνωστό ότι
σημειώνονται σημαντικές ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και υποδομές - Θλιβερό παράδειγμα,
το νεοσυσταθέν Τμήμα Πληροφορικής στη Λαμία (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), στο οποίο
εισάγονται 160 φοιτητές(!), ενώ δεν έχει κανένα πανεπιστημιακό καθηγητή(!), ούτε πρόγραμμα
σπουδών, ούτε τις απαραίτητες κτιριακές και εργαστηριακές εγκαταστάσεις. Μήπως ο Υπουργός
και ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, αλλά και ο Αναπληρωτής Υπουργός
Οικονομικών (βουλευτής Φθιώτιδας) –όλοι Πανεπιστημιακοί Καθηγητές(!)- μπορούν να
ενημερώσουν τους φοιτητές και τους γονείς τους ποιες προϋποθέσεις ποιότητας εξασφαλίζονται
για την άρτια εκπαίδευσή τους; Άραγε την ίδια υπευθυνότητα επιδεικνύει ο κύριος Αναπληρωτής
Υπουργός Οικονομικών και στο χώρο ευθύνης του;"
Με άλλα λόγια, αφού ο κάθε γονιός θέλει το παιδί του σπουδαγμένο, γιατί να μπούμε στον κόπο να τον κάνουμε να καταλάβει πως μπορεί και να μην έχει το παιδί του το ταλέντο να σπουδάσει, πως δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για επιστήμονες; Γιατί να του πούμε πως η χώρα μας έχει σε πολλά επιστημονικά πεδία ήδη υπερκαλύψει τις ανάγκες της, άρα πρέπει (όπως κάνουν σε πολλές δυτικές χώρες) να γίνει μελέτη για πιθανή μεγάλη ΜΕΙΩΣΗ των εισακτέων στα πανεπιστήμια, διαφορετικά εν γνώσει μας δημιουργούμε στρατιές μελλοντικών ανέργων;
Βάλτε τους όλους μέσα στα πανεπιστήμια, ακόμα και χωρίς καθηγητές, να τελειώνουμε!
Το ζητάει ο λαός!

Ο Γκρουέζας, ο Μαυρογιαλούρος και η απελπισία αγκαλιά με την ελπίδα

Αναδημοσιεύω παρακάτω ένα άρθρο από το zarpa.gr  για να δηλώσω ταυτόχρονα την απελπισία και την ελπίδα μου. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό, άλλωστε, αυτής της χώρας: ότι εκεί που πας να ελπίσεις με την καρδιά σου σου ρίχνει μια ξανάστροφη για να έρθεις στα ίσα σου, αλλά δεν σε αφήνει και να βουτήξεις στην απόλυτη απελπισία - όλο και μια αχτίδα φωτός βρίσκει τρόπο να τρυπώσει στο οπτικό σου πεδίο.
Έβλεπα, προχθές, στο κέντρο της πόλης, την τεράστια πορεία των νέων του ΚΚΕ (από μακριά μου φάνηκαν νέοι οι περισσότεροι, κι έτσι κι αλλιώς με την δύναμη που είχαν οι φωνές τους, νομίζω πως κι όσοι δεν ήταν νέοι ένιωθαν νέοι). Κι επειδή μου είχαν μιλήσει, φίλοι που κατέβαιναν στο καράβι μαζί με πολλούς από τους διαδηλωτές, για τον μεγάλο αριθμό εκείνων που κατέβαιναν, αναρωτιόμουν αν κάποιοι από όσους φώναζαν τα συνθήματα ήξεραν πως λίγες δεκάδες μέτρα πιο πέρα γίνονταν πρόβες του ΔΗΠΕΘΕΚ για το "Υπάρχει και φιλότιμο", όπου ο Γκρουέζας λέει στον Μαυρογιαλούρο πως έχει αφιερώσει τη ζωή του στο κόμμα από παιδί. Κι αν το ήξεραν, αντιλαμβάνονταν την ειρωνεία; Είναι δυνατόν στο 2013 να έχουμε ακόμα, όχι βέβαια μόνο από το ΚΚΕ αλλά από όλα τα κόμματα, οπαδούς που μεταφέρονται σε όλη την Ελλάδα για να κάνει το κόμμα επίδειξη δύναμης; Τι; Είναι; Μάλιστα.
Όμως ταυτόχρονα είναι αυτοί οι ίδιοι οπαδοί που καθάρισαν το αλσάκι των Αγίων Αποστόλων, απομακρύνοντας εκατοντάδες σακούλες απορριμάτων, όπως λέει το άρθρο: http://bit.ly/14XJYrs
Θα μου πείτε, η σπουδαία κίνησή τους για το περιβάλλον αναιρεί το ψυχοπλακωτικό στιλ λειτουργίας των κομμάτων μας και το ακόμα ψυχοπλακωτικότερο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν πολλοί που είναι διατεθειμένοι να το ακολουθούν;
Όχι. Αλλά υπάρχει ακτίνα φωτός. Υπάρχουν κοινοί τόποι για να συνεννοηθούμε. Αρκεί να αφαιρέσουμε τον ενοχλητικό θόρυβο που προκαλεί πια κάθε λέξη των ηγεσιών των κομμάτων. Αρκεί να δούμε το "Υπάρχει και φιλότιμο" και, αφού γελάσουμε με την ψυχή μας, να υλοποιήσουμε το μήνυμα της παράστασης στην καθημερινότητά μας.
Αρκεί ο καθένας από μας, όταν πάει να ψηφίσει στις επόμενες δημοτικές και εθνικές εκλογές να ψηφίσει με δύο κριτήρια μόνο και ανεξαρτήτως κομμάτων: ο υποψήφιος τον οποίο θα σταυρώσουμε να είναι κάποιος για τον οποίο είμαστε βέβαιοι ότι νιώθει τον ανθρώπινο πόνο, και ότι είναι κάποιος που έχει προσπαθήσει πολύ στη ζωή του για να τα καταφέρει στην δουλειά του.  Αν το αποφασίζαμε, μέσα σε 4-5 χρόνια θα ήμασταν μια άλλη χώρα.

Το άστρο του Τίποτε

Το ημερολόγιο σήμερα δεν είναι θυμωμένο.
Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οροπέδιο η καινούργια ποιητική συλλογή της φίλης (και επιμελήτριας του νέου μου μυθιστορήματος, που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο από τον Πατάκη) Αντωνίας Γουναροπούλου-Τουρίκη. Η συλλογή έχει τίτλο "Το άστρο του Τίποτε" και παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε ένα, από τα πολλά, υπέροχα ποιήματα της συλλογής.

γεύμα

έστρωσε τα μαλλιά της
τα ρούχα της
το τραπέζι

κάθισε κι έφαγε
σιωπηλά

έπειτα σήκωσε
τα πιάτα

και σκούπισε
το τραπέζι
το πάτωμα
τα
   μάτια

Βαρεμάρα με διδακτορικό

Θέλει κότσια, αναμφισβήτητα.
Tο να παίρνεις ως δημοσιογράφος ένα τόσο σημαντικό θέμα (την εύθραυστη ψυχολογία του εφήβου), να μιλάς με έναν καθηγητή πανεπιστημίου στον τομέα της Ψυχολογίας πάνω στο θέμα και να παρουσιάζεις με τόσο ηλίθιο τρόπο (δήθεν εκλαϊκευμένα) τις απόψεις του, θέλει κότσια. Θέλει κότσια να είσαι τόσο ατάλαντος και να προχωράς, ακάθεκτος.
Στο άρθρο που μπορείτε (αν αντέξετε) να διαβάσετε παρακάτω, ο δημοσιογράφος μας ενημερώνει ότι η ψυχολογία του εφήβου επηρεάζεται αρνητικά από τους συχνούς και ανεπίλυτους τσακωμούς μεταξύ των γονιών. Και επικαλείται την ανάλυση του Καθηγητή του Notre Dame. Γιατί η βαρεμάρα του αυτονόητου χρειάζεται μια σφραγίδα διδακτορικού.
Μόνο που το αυτονόητο οι έφηβοι το απεχθάνονται σχεδόν εξίσου με τους τσακωμούς των γονιών τους.
http://everydaylife.globalpost.com/can-fighting-between-parents-affect-teens-4119.html