Ότι ζητάς, παίρνεις

Για πολλά χρόνια, οι πρωθυπουργοί μας τοποθετούσαν στο υπουργείο Παιδείας ανθρώπους οι οποίοι έκαναν ότι τους κατέβαινε – για να πουν ότι άφησαν κι ένα καινούργιο σύστημα εκπαίδευσης ή εξετάσεων πίσω τους – και αποχωρούσαν για να αναλάβει ο επόμενος, που – τι σύμπτωση – ήταν ακόμα χειρότερος. Είναι εντυπωσιακό το ότι δεν έχει περάσει τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια ούτε ένας υπουργός Παιδείας που να αποτιμάται θετικά το έργο του. Ο τελευταίος υπουργός, κ. Αρβανιτόπουλος, έφερε τέτοιο χάος στα σχολεία και έκανε τόσο κακές αλλαγές στον νόμο για τα πανεπιστήμια, ώστε χάρηκα ιδιαίτερα όταν άκουσα πως επρόκειτο να αντικατασταθεί στον ανασχηματισμό που έγινε πριν λίγες μέρες.

«Πού ξέρεις», σκέφτηκα, «μπορεί επιτέλους να αναθέσουν το υπουργείο σε κάποιον εξωκοινοβουλευτικό, άνθρωπο της Παιδείας. Που θα αναλάβει επειδή θα είναι όνειρο ζωής γι’ αυτόν να αλλάξει πλήρως την κατάσταση στα σχολεία, τουλάχιστον, όπου εδώ και χρόνια βασανίζονται ανελέητα και άσκοπα τα παιδιά μας».

Ο ανασχηματισμός δεν άργησε να τσακίσει τις όποιες ελπίδες μου, και η πρώτη δήλωση του νέου υπουργού φρόντισε να τις εξαφανίσει οριστικά.

Νέος υπουργός λοιπόν ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος. Του οποίου το πολιτικό παρελθόν την τελευταία δεκαετία περιλαμβάνει την δυναμική υπεράσπιση στη Βουλή του Άκη Τσοχατζόπουλου (ο κ. Λοβέρδος με τον κ. Βενιζέλο φώναζαν υπέρ της αθωότητάς του), την σύγκρουση με τον κ. Βενιζέλο για το ποιος θα είναι αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, την αποχώρηση από το ΠΑΣΟΚ, την ίδρυση νέου κόμματος που δεν μάζευε ούτε 1% στις δημοσκοπήσεις και την επάνοδο στο ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, με άλλα λόγια, είναι ένας ακόμα καριερίστας πολιτικός που του «πασάρουν» το υπουργείο Παιδείας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όλα τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι ο κ. Λοβέρδος δεν ήθελε καν το Παιδείας, αφού προτιμούσε να γίνει υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης – έγινε υπουργός Παιδείας της χώρας ένας άνθρωπος που δεν το ήθελε!

Και σαν να μην έφτανε ούτε κι αυτό, οι πρώτες δηλώσεις του κ. Λοβέρδου δείχνουν ότι σκοπεύει να αλλάξει αμέσως βασικές κατευθύνσεις του σχεδιασμού του κ. Αρβανιτόπουλου, όπως π.χ. την τράπεζα θεμάτων: http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231327569

Έτσι ώστε τα παιδιά να βρίσκονται σε διαρκή σύγχυση. Να μην ξέρουν με ποιο σύστημα θα δώσουν, ποιοι βαθμοί θα μετρήσουν για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, ποια θα είναι τα μαθήματα στα οποία θα εξετασθούν.

Τι έχει να μας πει η κυβερνητική εκπρόσωπος κυρία Βούλτεψη, για όλα αυτά; Έχει να μας πει, όπως θα διαβάσατε στο παραπάνω link, την εξής ανατριχιαστική αλήθεια:

«Για το θέμα της Παιδείας, έχει πάει ένας νέος υπουργός ο οποίος θα κάνει και αυτός την πολιτική του».

Έτσι είναι.  Πηγαίνει ο καθένας στο υπουργείο και κάνει ότι του καπνίσει. Στων παιδιών μας το κεφάλι. Χωρίς κανέναν κεντρικό εκπαιδευτικό σχεδιασμό, βάθους 10 ή παραπάνω χρόνων.

Το μόνο που με εντυπωσιάζει περισσότερο από τον διαρκή βιασμό της εκπαίδευσης είναι ότι οι Έλληνες γονείς δεν δίνουν δεκάρα γι’ αυτόν τον βιασμό. Αν έδιναν, θα έβαζαν ως πρώτο και σημαντικότερο αίτημα απέναντι στους πολιτικούς την συμφωνία όλων των κομμάτων για ένα νέο σύστημα εκπαίδευσης για την επόμενη 20ετία. Αντί γι’ αυτό, τα αιτήματα των Ελλήνων απέναντι στους πολιτικούς αφορούσαν, ακόμα και στα χρόνια της ευμάρειας, μονάχα την τσέπη τους.

Ότι ζητάς, αυτό παίρνεις. Και μερικές φορές, όταν χτυπήσει η κρίση, ούτε καν αυτό.

Ποιοι φταίνε

Το Πολυτεχνείο Κρήτης είναι κατειλημμένο, με απόφαση 500 φοιτητών (σε σύνολο 4200). Γιατί είναι κατειλημμένο; Επειδή ψήφισε τον καινούργιο Οργανισμό του ιδρύματος.

Άλλα πανεπιστήμια στην χώρα ψήφισαν Οργανισμούς; Ναι.

Υπήρξαν προβλήματα με αντιδράσεις και καταλήψεις εκεί; Όχι.

Είναι τόσο κακός αυτός ο Οργανισμός ώστε να γίνει κατάληψη; Ο Οργανισμός αυτός, αν εγκριθεί από το Υπουργείο, διασφαλίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων (όλοι οι σύλλογοι εργαζομένων τον υπερψήφισαν) και, όσον αφορά στους φοιτητές, παρέχει  μάστερ αντί για σκέτο δίπλωμα στα 5 χρόνια σπουδών, καθώς και την δυνατότητα να σπουδάζουν οι φοιτητές ένα χρόνο παραπάνω απ’ ότι επιτρέπει ο νόμος, πριν διαγραφούν (δηλαδή 8 χρόνια αντί 7). Χαρακτηριστικό είναι ότι και το Τεχνικό Επιμελητήριο-τδΚ, ο συνδικαλιστικός φορέας των μηχανικών, πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ του Οργανισμού του Πολυτεχνείου.

Θα περίμενε κανείς ότι οι φοιτητές θα στήριζαν με θέρμη τον Οργανισμό – το αίτημα να αναγνωρίζεται το 5ετές πτυχίο του Πολυτεχνείου ως μάστερ εκκρεμεί εδώ και 2 δεκαετίες στην Ελλάδα, αφού όσοι φοιτητές έφευγαν στο εξωτερικό για δουλειά υστερούσαν εικονικά σε προσόντα έναντι των ξένων συναδέλφων τους που είχαν σπουδάσει επίσης για πέντε χρόνια, ενώ όσοι έφευγαν για σπουδές έπρεπε να τρώνε 2 επιπλέον χρόνια (δηλαδή 7 σύνολο) για να πάρουν μάστερ. Αντί για στήριξη, συνδικαλιστές φοιτητές διέσπειραν και διασπείρουν άπειρα ψέματα για τον Οργανισμό, ώστε να πείσουν και όσους συμφοιτητές τους δεν τον έχουν διαβάσει να κάνουν κατάληψη εν μέσω εξεταστικής (μόνο στα Χανιά, επαναλαμβάνω). Αρχικά, εφηύραν ότι ο Οργανισμός επιβάλλει δίδακτρα στις σπουδές μετά το 4^ο έτος. Όμως ο Οργανισμός γράφει ξεκάθαρα για δωρεάν πενταετείς σπουδές. Μετά, εφηύραν ότι ο Οργανισμός διασπά το πτυχίο. Όμως ο Οργανισμός γράφει ξεκάθαρα για ενιαίο πενταετές πτυχίο. Μετά, εφηύραν πως ο Οργανισμός βάζει τις επιχειρήσεις στα πανεπιστήμια – μόνο που ο Οργανισμός δεν εισάγει ούτε λέξη παραπάνω απ’ όσα λέει ο νόμος και ο ισχύων κανονισμός έρευνας του Πολυτεχνείου. Τελικά, κατέληξαν στο ότι αυτό που δεν τους αρέσει είναι η διατύπωση του Οργανισμού για την διάρθρωση των κύκλων σπουδών, και το ότι ο Οργανισμός εφαρμόζει τον νόμο, ενώ εκείνοι είναι εναντίον του νόμου, οπότε δεν θέλουν Οργανισμό. Χωρίς Οργανισμό βεβαίως δεν αυτοδιοικείται το Πολυτεχνείο, και επειδή επιβάλλεται από τον νόμο να υπάρχει Οργανισμός, αν το Πολυτεχνείο δεν φτιάξει τον δικό του, τότε το υπουργείο θα επιβάλλει έναν άλλο, δικό του Οργανισμό στο Πολυτεχνείο.

Όμως το πιο σημαντικό που πρέπει να γνωρίζει η εκτός Πολυτεχνείου Κρήτης και εκτός πανεπιστημίων κοινωνία είναι ότι ΠΟΤΕ δεν είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για όσα συμβαίνουν οι φοιτητές, ακόμα και οι πιο επιθετικοί και φανατισμένοι εξ αυτών. Μετά από 19 χρόνια στα ελληνικά πανεπιστήμια, ως φοιτητής και ως καθηγητής (ναι, το ξέρω ότι φαίνομαι πολύ μικρότερος), γνωρίζω πλέον με βεβαιότητα ότι δεν υπήρξε ούτε υπάρχει οποιαδήποτε κατάληψη που δεν είναι υποκινούμενη από ανθρώπους έξω και, κυρίως, μέσα στα πανεπιστήμια, οι οποίοι παίζουν τα δικά τους παιχνίδια και χρησιμοποιούν τους φοιτητές ως πιόνια.

Η συνέντευξη στην Νέα Τηλεόραση, στην Μαρίνα Γιακουμάκη και τον Μάνο Σπυριδάκη, του πρύτανη του Πολυτεχνείου, του προέδρου του Τεχνικού Επιμελητηρίου τδΚ, των εκπροσώπων των εργαζομένων στο Πολυτεχνείο και εμένα, ως εκπροσώπου των καθηγητών του ιδρύματος, για όσα γίνονται αυτές τις μέρες, υπάρχει εδώ: http://www.neatv.gr/el/video.php?vi=2279

Μάντρωσέ τα από μικρά, μη χάσουμε την πελατεία

Χιλιάδες κείμενα σε εφημερίδες και Ίντερνετ μέσα στον Μάιο για τις εκλογές, και δεν διάβασα ούτε ένα για το πιο άθλιο, αν και επαναλαμβανόμενο κάθε χρόνο, γεγονός. Που δεν αφορά στις δημοτικές, ούτε στις περιφερειακές, ούτε στις ευρωεκλογές. Αφορά στις φοιτητικές εκλογές, που φυσικά δεν είναι φοιτητικές εκλογές. Είναι εκλογές για να μετρήσουν τα κόμματα πόσους φοιτητές κατάφεραν να μαντρώσουν στα υπέροχα μαντριά τους, και να κλείσουν καλά τις πόρτες και τους φράχτες για να τους κρατήσουν μαντρωμένους εκεί για χρόνια.

Το ότι πάνω από τους μισούς φοιτητές δεν πηγαίνουν για να ψηφίσουν, δεν είναι πρόβλημα για τις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις. Το ποσοστάκι τους να πάρουν, οι φοιτητοπατέρες, για να έχουν λόγο ύπαρξης και «πάτημα» στο κόμμα για μελλοντικές θέσεις γραμματέων και φαρισέων, στα κόμματα και στους οργανισμούς που ελέγχουν.

Κι επειδή όσο καλύτερο το ποσοστάκι, τόσο μεγαλύτερο και το «πάτημα», είδαμε την κακής αισθητικής κωμωδία, για μια ακόμα φορά, να βγάζει κάθε παράταξη τελείως διαφορετικά αποτελέσματα από τις υπόλοιπες. Αυτές δεν είναι εκλογές, είναι «πήρα ότι ποσοστό δηλώνω». Κι επειδή βολεύονται όλοι με αυτόν τον τρόπο, εδώ και δεκαετίες φροντίζουν να διαφωνούν για τα αποτελέσματα ώστε να ανακοινώνει ο καθένας τα δικά του και να κοιτάζει περήφανος στα μάτια τους ανώτερούς του μέσα στο κόμμα: «αρχηγέ, τα κατάφερα και φέτος, κοίτα πόσα κουκιά έφερα».

Το φρικιαστικό είναι ότι όπως κάθε χρόνο, γίναμε μάρτυρες της εικόνας να εμφανίζεται αγκαλιά ο πρωθυπουργός με τους φοιτητοπατέρες της ΔΑΠ, της φοιτητικής παράταξης της ΝΔ, για να πανηγυρίσει για την νίκη της, δηλαδή να επικροτήσει την κομματικοποίηση στα πανεπιστήμια. Από κοντά βέβαια και το ΚΚΕ, πανηγυρίζοντας για την 2^η θέση της δικής του παράταξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά δεν βγήκαν να πανηγυρίσουν επειδή οι δικές τους παρατάξεις δεν τα πήγαν τόσο καλά, αλλά ελπίζουν του χρόνου να πάρουν ρεβάνς και βέβαια, μέχρι του χρόνου, να έχουν από κοντά τους φοιτητές που τους ψήφισαν φέτος, να μην τους φύγουν για άλλο μαντρί.

Αλλά ιδιαίτερα η εικόνα του πρωθυπουργού, του επικεφαλής της χώρας, που ως παιδί του κομματικού σωλήνα κι αυτός έχει περάσει από όλες τις νεολαίες της ΝΔ και ενθουσιάζεται με τους διαδόχους του, βγάζει κάτι τόσο παλιό και ξεπερασμένο, τόσο βγαλμένο από τις χειρότερες εικόνες της δεκαετίας του ’80, που προκαλεί απελπισία.

Ο 18άρης, η παραλία και το κερασάκι

Ένας φίλος μου, υποψήφιος για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές, πέρασε την Κυριακή των εκλογών στο εκλογικό τμήμα της περιοχής του. Όταν τον ρώτησα αν του έκανε κάτι εντύπωση, μου απάντησε πως δεν έβλεπε νέους ανθρώπους να πηγαίνουν να ψηφίσουν. Οι νεότεροι που περνούσαν από μπροστά του ήταν άνθρωποι της ηλικίας μας. Πιτσιρικάδες, ούτε για δείγμα. «Πώς να αλλάξουν τα πράγματα αν δεν έρχονται οι πολύ νέοι να ψηφίσουν;» με ρώτησε.

Πού είναι λοιπόν οι 18άρηδες; Από την μία πλευρά, είναι τεράστιο το λάθος τους, να μην πηγαίνουν να καταθέσουν την γνώμη τους μέσω της ψήφου. Όταν δεν συμμετέχεις στην δημοκρατία, δεν έχεις δικαίωμα να παραπονιέσαι για όσα κάνουν όσοι εκλέχτηκαν – εσύ αποφάσισες να είσαι ξεπαρεού, εσύ έπεισες τον εαυτό σου πως «σιγά μην αλλάξει ποτέ τίποτα, πάμε παραλία», οπότε κι εκείνοι που εκλέχτηκαν δικαιούνται να μην σε λαμβάνουν υπ’ όψιν.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Που δεν την καταθέτω για να δώσω «άφεση αμαρτιών» σε όσους νέους δεν πάνε να ψηφίσουν, αλλά πρέπει αν είμαστε ειλικρινείς να την δούμε.

Ας πούμε λοιπόν ότι είσαι ένας 18άρης που αποφάσισε να μην πάει να ψηφίσει, αλλά ενημερώνεται για τις εξελίξεις, παρακολουθεί όσα λένε τα κόμματα. Τι βλέπεις, πριν και μετά τις εκλογές;

Βλέπεις, από τα κόμματα της Βουλής, τέσσερα πράγματα: καταστροφή, ψέμα, ιστορίες επιστημονικής φαντασίας και μίσος.

Βλέπεις την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να πανηγυρίζουν επειδή «τα καταφέραμε» ως χώρα να μην χρεωκοπήσουμε, τη στιγμή που οι ζωές δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων έχουν γίνει συντρίμμια. Τους βλέπεις να πανηγυρίζουν ότι αθροιστικά έχουν ποσοστό πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, ξεχνώντας ότι έχασαν το 25% της δύναμής τους. Βλέπεις καταστροφή και ψέματα.

Βλέπεις τον ΣΥΡΙΖΑ να μοιράζει υποσχέσεις και στα σκυλιά που κυκλοφορούν στον δρόμο. Πες τι θέλεις και θα γίνει, αρκεί να μας ψηφίσεις. Όλες οι κοινωνικές ομάδες έχουν δίκιο. Κάθε αίτημα οποιουδήποτε θα ικανοποιηθεί. Βλέπεις τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, τον κ. Τσίπρα, να πανηγυρίζει κι αυτός, επειδή βγήκε πρώτος, ξεχνώντας ότι το ποσοστό του μειώθηκε σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και πήρε διακόσιες χιλιάδες ψήφους λιγότερες. Κι άλλα ψέματα εδώ.

Βλέπεις το ΚΚΕ να σου λέει να μην κοιτάζεις την απέραντη δυστυχία και καταπίεση που έφερε σε όλες τις χώρες που εφαρμόστηκε ο κομμουνισμός. Όταν εφαρμοστεί στην Ελλάδα, μην ανησυχείς, θα εφαρμοστεί τέλεια. Εσύ, ο λαός, θα έχεις όλη την εξουσία. Πότε θα εφαρμοστεί; Σε 3-4 ζωές. Ξεκίνα εσύ τώρα, 18άρη, να παλεύεις, κάνε ακριβώς ότι σου λέει το κόμμα (το ΚΚΕ απαιτεί θρησκευτική πειθαρχία), και μπορεί τα τετράκις εγγόνια σου να ζήσουν σε έναν παράδεισο. Προς το παρόν, ας φωνάζουμε ότι πρέπει να απομονωθούμε απ’ όλο τον πλανήτη που είναι καπιταλιστικός, και να ζήσουμε ως ιθαγενείς στον Αμαζόνιο, διώχνοντας από κοντά μας τους ενοχλητικούς Ευρωπαίους, Αμερικάνους, Καναδούς, και αρκετούς Ασιάτες. Ιστορίες επιστημονικής φαντασίας που θα ζήλευε ο Φίλιπ Κ. Ντικ.

Βλέπεις την Χρυσή Αυγή και τους Ανεξάρτητους Έλληνες να κηρύσσουν το μίσος. Δεν θέλει μίσος ο 18άρης. Δεν σιχαίνεται τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από τον ίδιο, γιατί και ο ίδιος, ως έφηβος, αισθάνεται διαφορετικός. Και δεν βλέπει παντού γύρω του προδότες που θέλουν κρέμασμα.

Βλέπεις την ΔΗΜΑΡ να παίρνει ίδιο ποσοστό με το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών και ακούς να συζητιέται σοβαρά ότι ο αρχηγός αυτού του κόμματος που τόσο αποδοκιμάστηκε «παίζει» για πρόεδρος της Δημοκρατίας – λες και το κριτήριο είναι να είσαι όσο πιο άχρωμος και αδύναμος γίνεται για να πας για πρόεδρος.

Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, μαθαίνεις από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης χθες πως ο υπουργός Παιδείας (και καθηγητής πανεπιστημίου, μην το ξεχνάμε αυτό) κ. Αρβανιτόπουλος έχει διορίσει στο γραφείο του ποιον; Τον κ. Γιώργο Ανατολάκη, πρώην ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού και πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ, που όταν απέτυχε να επανεκλεγεί προσχώρησε στην ΝΔ. Ο κ. Ανατολάκης στο υπουργείο Παιδείας. Ποιος καταλληλότερος;

Τα βλέπεις όλα αυτά, φίλε 18άρη, και λες «καλά έκανα που δεν ψήφισα».

Δεν έκανες καλά, το εξήγησα από την αρχή, γιατί αν δεν πας να ψηφίσεις δεν θα αλλάξει τίποτα. Δεν έκανες καλά, αλλά δεν μπορώ και να σε κακίσω.

Y.Γ. Λόγω ιδιαίτερα αυξημένων υποχρεώσεων, το Ημερολόγιο από σήμερα γίνεται εβδομαδιαίο. Θα τα λέμε κάθε Δευτέρα (και άλλες μέρες, όταν είμαι πολύ θυμωμένος).