Ένα μεγάλο μυστικό, μόνο για σένα

Αγαπητέ αναγνώστη του Ημερολογίου, θα σου πω σήμερα ένα μυστικό, που το εξομολογούμαι για πρώτη φορά. Μόνο σε σένα.

Θα ξεκινήσω από κάτι γνωστό σε όσους με γνωρίζουν ή έχουν διαβάσει παλιότερο κείμενο όπου το ανέφερα: είμαι φίλαθλος του Ολυμπιακού. Στο μπάσκετ, μπορεί μάλιστα να πει κανείς ότι δεν είμαι φίλαθλος, αλλά οπαδός του Ολυμπιακού. Όχι ακριβώς ούγκα-ούγκα, αλλά φανατικός.

Τώρα έρχεται η ώρα της εξομολόγησης. Του μεγάλου μυστικού.

Πιστεύω πως ο Μάικλ Τζάκσον δεν έχει πεθάνει. Τον έχουν απαγάγει εξωγήινοι, οι οποίοι συνεργάζονται με τον Βλαντιμίρ Πούτιν για να κυριαρχήσουν πάνω στην γη, φτιάχνοντας ένα Ρωσοεξωγήινο υβριδικό πλάσμα το οποίο θα έχει υπεράνθρωπες ικανότητες. Γι’ αυτό απήγαγαν τον Μάικλ Τζάκσον, για να πάρουν από το DNA του τις απίστευτες ικανότητές του στον χορό.

Ξέρω ότι με αυτή μου την εξομολόγηση φέρνω σε πολύ δύσκολη θέση τρεις ανθρώπους: τον Βαγγέλη Μαρινάκη, πρόεδρο του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο, και τους αδερφούς Αγγελόπουλους, προέδρους του Ολυμπιακού στο μπάσκετ.

Θέλω να τους ζητήσω συγνώμη, γιατί ξέρω ότι θα πρέπει μέσα στις επόμενες μέρες να απολογηθούν για τις απόψεις μου γύρω από τον Μάικλ Τζάκσον και την απαγωγή του. Αφού στηρίζω τον Ολυμπιακό, σημαίνει ότι ο πρόεδρος της ομάδας και η ομάδα ολόκληρη πρέπει να απολογείται για οποιαδήποτε άποψή μου φαίνεται περίεργη στον πολύ κόσμο, σωστά;

Όπως ας πούμε ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι καλούνται από διάφορους δημοσιογράφους και τάχα μου βαθιά θρησκευόμενους βουλευτές της ΝΔ να απολογηθούν επειδή ο κ. Νίκος Δήμου έγραψε όσα έγραψε για το Άγιο Φως. Ο κ. Δήμου δεν είναι υποψήφιος βουλευτής ή ευρωβουλευτής. Σκέτο μέλος του κόμματος ήταν μέχρι σήμερα, που παραιτήθηκε όπως δήλωσε επειδή δεν θέλει να κάνει κακό στο νέο κόμμα. Αφού πρέπει να απολογηθεί ο Θεοδωράκης για τον Δήμου, πρέπει να απολογηθεί και ο Μαρινάκης για μένα. Απλά πράγματα.

Άσχετα με το αν συμφωνεί κανείς με τις απόψεις του κ. Δήμου, ή με τον τρόπο που επιλέγει να τις διατυπώσει, είναι κρίμα που ένας άνθρωπος που έχει καταθέσει εδώ και δεκαετίες σημαντικά κείμενα για την ελληνική πραγματικότητα γίνεται στόχος βρώμικου πολιτικού πολέμου.

Αλλά, θα μου πείτε, εδώ ο Οδυσσέας Ελύτης είχε εκφραστεί το 1993 υπέρ της Πολιτικής Άνοιξης του κ. Αντώνη Σαμαρά, και είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν ατάκες εκείνη την εποχή του στιλ: «και ποιος είναι ο Ελύτης;». Οπότε, στον Δήμου θα κολλούσαν τώρα όσοι έχουν κάνει τον πολιτικό βούρκο επάγγελμα;

O Κεμάλ, η Αυριανή και οι ψυχές

Αύριο συμπληρώνονται 53 χρόνια από την βράβευση με Όσκαρ του Μάνου Χατζιδάκι για το "Ποτέ την Κυριακή" - μια από τις ελάχιστες φορές που ένας Έλληνας τιμήθηκε με το βραβείο.
Με την ευκαιρία αυτής της επετείου, ξαναδημοσιεύω ένα περυσινό κείμενο από το μπλογκ, για την απίστευτη απαγόρευση διδασκαλίας του "Κεμάλ" σε σχολείο. Και ναι, αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω είχαν δημοσιευτεί έτσι ακριβώς την δεκαετία του '80 στην Αυριανή.

"Ισλαμική προπαγάνδα" λοιπόν έκανε, σύμφωνα με την διευθύντρια του σχολείου (μετά από καταγγελία γονέα, βεβαίως βεβαίως) , η δασκάλα που τόλμησε να διδάξει στα παιδιά τον "Κεμάλ" του Μάνου Χατζιδάκι και του Νίκου Γκάτσου (http://www.tovima.gr/society/article/?aid=515393)
Μπορεί κανείς να πει πολλά, για την διευθύντρια του σχολείου, η οποία αν δεν ζούσαμε στην Ελλάδα των συνδικάτων είτε δεν θα είχε γίνει ποτέ διευθύντρια είτε θα είχε παυθεί άμεσα μετά από όσα έκανε πριν λίγες μέρες. Παυθεί, ναι. Δηλαδή "απολυθεί". Ξέρετε, αυτή η λέξη που κάνει "τζιζ" στην Ελλάδα, όταν αφορά στο δημόσιο - όποιος απολύεται στον ιδιωτικό τομέα, καλά να πάθει που δεν μπήκε στο δημόσιο. Θα μου πείτε, "εδώ υπάρχουν τόσοι επίορκοι υπάλληλοι στο δημόσιο που δεν έχουν απολυθεί, θα απολυθεί η διευθύντρια; Είσαι τρελός άνθρωπέ μου;" Ναι, είμαι, θα σας απαντήσω καταρχάς - αν δεν ήμουν, θα έκανα αυτόν τον φανταστικό διάλογο μαζί σας τώρα;

Σταματώ όμως τον φανταστικό μας διάλογο για να πω κάτι άλλο: ότι την δεκαετία του '80 ζούσαμε, όλοι εμείς οι υπέροχοι Έλληνες, σε μια χώρα όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διάβαζαν καθημερινά την εφημερίδα Αυριανή, εκδιδόμενη από τον κ. Κουρή, κολλητό του τότε παντοδύναμου και λατρεμένου από τον λαό πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου (που επέβαλε την Ελλάδα των συνδικάτων τα οποία απαγορεύουν τις αξιολογήσεις των δημόσιων υπαλλήλων - τυχαίο; δεν νομίζω). Η Αυριανή είχε γράψει για τον Μάνο Χατζιδάκι σε πρωτοσέλιδο ότι "παρακαλείται να περάσει από την εφημερίδα για να πάρει ένα καλάθι... σύκα που του αρέσουν πολύ". Επειδή αυτό δεν αρκούσε, η εφημερίδα έγραφε σε κείμενό της τον Σεπτέμβριο του 1987 σε απάντηση δήλωσης του Χατζιδάκη, σε συναυλία, ότι η Αυριανή είναι φασιστική βρωμερή φυλλάδα και πρέπει να κλείσει:

«Χθες εμφανίσθηκε ένας χαμερπής ομοφυλόφιλος, ένας κίναιδος ολκής, να σε αποκαλέσει φίλε αναγνώστη φασίστα! Μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους και με μια εμπάθεια που διακρίνει τους παθητικούς ανώμαλους, εδήλωσε οτι η εφημερίδα που διαβάζεις είναι φασιστική και συνεπώς εσύ, ο αναγνώστης, φασίστας! Και τα εδήλωσε δημόσια τα θηλυκά του εμέσματα, ενα κνώδαλο που γλείφει απο τότε που υπάρχει τις πατούσες του φασισμού!
Πώς είναι δυνατόν ένα τέτοιο κάθαρμα να αφήνεται ελεύθερο με λύσσα και πάθος όλους αυτούς τους πολιτές να βρίζει με τη χυδαιότητα των οίκων ανοχής. Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον απαίσιο εκμαυλιστή νέων, που ακούει στα ονόματα, Μανια, Μανωλια, Μινου Χατζηδου, ποιος επέτρεψε σ’αυτο το απόβρασμα να παίρνει το μικρόφωνο στα χέρια του και να εκθέτει οργανωτές μιας φιλανθρωπικής εκδήλωσης.
Αυτό το σκουληκιασμένο τομάρι αποτελεί στίγμα για την σημερινή ελληνική κοινωνία…».

Γιατί τα γράφω αυτά; Επειδή οι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που διάβαζαν επί χρόνια την Αυριανή, γνωρίζοντας πως αυτή είναι η εκλεκτή εφημερίδα του μεγάλου Αντρέα τον οποίο λάτρευαν, δεν είναι εξωγήινοι που επέστρεψαν έκτοτε στον πλανήτη τους. Ζουν ανάμεσά μας. Οι ίδιοι, τα παιδιά τους... Πιθανόν κάποιοι από τους αναγνώστες της να ξέφυγαν από την επιρροή της, αλλά αρκετοί έχουν μείνει μέσα τους εκεί ακριβώς. Δεν έχουν κουνήσει ρούπι. Και έχουν μάθει πώς πρέπει να συμπεριφέρονται στον Χατζιδάκι, στον Γκάτσο, και σε κάθε άλλον που όσα λέει τους ενοχλούν, και πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν το έργο αυτών των ενοχλητικών ανθρώπων. Οι πρώην, νυν και αεί αυριανιστές ζουν ανάμεσά μας. Οπότε, ας μην παριστάνουμε οι υπόλοιποι τους έκπληκτους και σοκαρισμένους. Εξάλλου, ο Γκάτσος στον Κεμάλ το έγραψε: "σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων". Όχι όλων, θα πρόσθετα. Μόνο εκείνων που αντιλαμβάνονται ότι είναι πιο εύκολο να πάρεις αγκαλιά το σκοτάδι παρά να κυνηγάς το φως, και τους αρέσουν τα εύκολα γιατί βαριούνται να προσπαθήσουν - αφού πέρασαν τόσο ωραία στα χρυσά χρόνια με τα δανεικά λεφτά, έμαθαν ότι η προσπάθεια για οτιδήποτε δεν είναι απαραίτητη.

Κλείνω με την "ισλαμική προπαγάνδα" του Χατζιδάκι και του Γκάτσου. Οι προπαγανδιστικοί στίχοι ακολουθούν παρακάτω και το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=T-f-vQX942I

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.


Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...

Ζάρπα

Χαίρομαι πολύ που εδώ στα Χανιά έχουμε εφεύρει την ζάρπα για να κράζουμε όσους το χρειάζονται (για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι η ζάρπα, ορίστε μερικές λεπτομέρειες: http://www.slang.gr/lemma/show/zarpa_6732/).

Πριν μια βδομάδα, η προπαγάνδα της κυβέρνησης, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τον κ. Μπαλτάκο, προώθησε στα ΜΜΕ κι αυτά αναδημοσίευσαν ότι τάχα υπήρχε μεγάλο πρόβλημα στην σχέση του κ. Μπαλτάκου με τον πρωθυπουργό, πολύ πριν γίνει γνωστό το σχετικό βίντεο. Για να γίνει μάλιστα πιο πιστευτή η προπαγάνδα, και να φανεί πόσο έξαλλος ήταν ο πρωθυπουργός εδώ και πολύ καιρό με τον κ. Μπαλτάκο, οι κύριοι του περιβάλλοντος του πρωθυπουργού προώθησαν υποτιθέμενες συγκεκριμένες φράσεις του πρωθυπουργού προς τον κ. Μπαλτάκο («αν δεν κόψεις την πλάκα θα σ’ την κόψω εγώ») και φράσεις του πρωθυπουργού για τον κ. Μπαλτάκο όταν μιλούσε σε τρίτους («γραψ’τον», «με αυτόν τον μ… δεν θέλω να ξαναμιλήσεις»). Το σχετικό ρεπορτάζ εδώ: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=281678&catid=9

Με άλλα λόγια, η κυβερνητική προπαγάνδα μας λέει ότι ο πρωθυπουργός της χώρας προτιμούσε να έχει δίπλα του ως έναν από τους στενότερους συνεργάτες του και ως γενικό γραμματέα της κυβέρνησης έναν άνθρωπο που τον θεωρεί μ…, που τον βρίζει σε τρίτους, που αναγκάζεται (ο πρωθυπουργός) να «του την λέει» με πολύ έντονο τρόπο. Μας λέει η κυβερνητική προπαγάνδα ότι τα παραπάνω φαίνονταν πολύ λογικότερα στον πρωθυπουργό, από τον να τον αντικαταστήσει με κάποιον που θα εκτιμούσε.

Έτσι δεν κάνετε κι εσείς με τους πιο στενούς συνεργάτες σας; Τους επιλέγετε και τους κρατάτε δίπλα σας όσο άθλια γνώμη κι αν έχετε γι’ αυτούς, σωστά; Όσο χειρότεροι είναι, τόσο πιο στενά θέλετε να συνεργάζεστε μαζί τους.

Όπως ίσως να ανέφερα ξανά, χαίρομαι πολύ που εδώ στα Χανιά έχουμε εφεύρει την ζάρπα.

Ήταν κάποτε, γαμώτο, δέκα σπουδαίοι Μήτσοι

Νομίζω πως οι Δέκα Μικροί Μήτσοι δεν ήταν μόνο ότι καλύτερο είχε να δείξει η ελληνική τηλεόραση την δεκαετία του '90, αλλά και μία από τις σημαντικότερες εκπομπές που έχει προβάλλει στην ιστορία της.
Πέρα από το χιούμορ της σειράς, πέρα από την ικανότητα της γραφής του κ. Λάκη Λαζόπουλου να θίγει τα πολύ κακώς κείμενα κάνοντας ταυτόχρονα τον κόσμο να γελάει (π.χ. με τον άθλια αστείο αστυνόμο Φευγουλέα, με τον "φλώρο" πλούσιο νεαρό Τζίμη, με τον "μούτσο"), η σειρά πέτυχε και σε άλλους τομείς, όπως το να παρουσιάσει έναν ομοφυλόφιλο γιο και την ζωή του μέσα στην οικογένεια όχι ως καρικατούρα αλλά ως κανονικό άνθρωπο (ο γιος της "χήρας Μήτση", η οποία ταυτόχρονα τον αγαπάει αλλά και αγχώνεται για την αποδοχή του από την κοινωνία). Και βέβαια, η σειρά παρουσίασε και τον πιο αγαπημένο μου χαρακτήρα από όλους όσους έχουν εμφανιστεί στην ελληνική τηλεόραση, τον "Ανθρωπάκο" ή "Υπαλληλάκο" που κάνει μόνος του "ασκήσεις θάρρους" για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα με όσα συμβαίνουν γύρω του, να αντιμετωπίσει τις αθλιότητες που δεν έχουν τελειωμό κι εκείνους που διαλύουν τη ζωή του.
Στα τελευταία 3 χρόνια που παρουσιαζόταν η σειρά, από το 2001-2004, δεν άρχισε να πέφτει κατά την γνώμη μου μόνο το αισθητικό της επίπεδο (ξαφνικά προστέθηκαν διάφοροι ασήμαντοι και καθόλου αστείοι χαρακτήρες, όπως και καρικατούρες γκέι - π.χ. οι δύο κομμωτές που στρίγκλιζαν διαρκώς). Άρχισε να πέφτει και το ηθικό της επίπεδο. Η στιγμή που για μένα οι δέκα μικροί Μήτσοι μετατράπηκαν σε μια σειρά που δεν ήθελα πια να την βλέπω, ήταν μια στιγμή που ο κ. Λαζόπουλος, χάρη στην ευφυΐα του, κατάφερε να την περάσει ως ατάκα-σύνθημα στην χώρα. Ήταν η στιγμή που ο μπαϊσέξουαλ ήρωας που υποδυόταν ο Αιμίλιος Χειλάκης αποφασίζει να απατήσει τον ομοφυλόφιλο γιο της χήρας Μήτση με την μητέρα του. Και η χήρα Μήτση, ο πιο αγαπημένος ίσως ανά την χώρα ήρωας του Λαζόπουλου αφού αντιπροσώπευε την μέση ελληνίδα μάνα, όχι μόνο το σκέφτεται ότι μπορεί και να δεχτεί την ερωτική πρόταση, ότι μπορεί να κλέψει από τον γιο της τον ερωτικό του σύντροφο, αλλά πετάει και την ατάκα: "Παράλογο;" και επειδή "το παράλογο" δεν της απαντάει, δίνει συγχωροχάρτι στον εαυτό της και παίρνει τον σύντροφο του γιου της.
Ο κ. Λαζόπουλος, ως ευφυής κωμικός, γνωρίζει καλά πως όταν γελάς με κάτι, το απενοχοποιείς μέσα σου. Έτσι απενοχοποίησε στα βάθη της συνείδησης των Ελλήνων την κλοπή ομοφυλόφιλων αντρών από τις μανάδες των συντρόφων τους. Η ατάκα "παράλογο;" λέγεται ακόμα και σήμερα, και θεωρείται μεγάλη εξυπνάδα. Τι να πω... Θυμάμαι πως είδα εκείνη την σκηνή και σκέφτηκα πως δεν έχω ξαναδεί τέτοια "προδοσία" αγαπημένων και σημαντικών χαρακτήρων από τον ίδιο τον δημιουργό τους.
Τα χρόνια πέρασαν, ο κ. Λαζόπουλος έκανε μια ακόμα τεράστια τηλεοπτική επιτυχία με το "Αλ Τσαντίρι Νιουζ", το οποίο σιγά-σιγά τον οδήγησε να πιστέψει ότι μπορεί να εφαρμόσει στην Ελλάδα το μοντέλο του τηλεευαγγελιστή που τόση επιτυχία έχει γνωρίσει στην Αμερική. Γιατί η σάτιρα του Λαζόπουλου έχει μια μεγάλη διαφορά από την σάτιρα του "Όλα" ή του "Ράδιο Αρβύλα". Ότι στις δύο τελευταίες περιπτώσεις οι παρουσιαστές κάνουν πλάκα και με τους εαυτούς τους. Ενώ ο Λαζόπουλος, ως τηλεευαγγελιστής που μας διδάσκει τι πρέπει να πιστεύουμε, να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε, έχει πάρει τον ρόλο του απολύτως στα σοβαρά. Και όσο περνάει ο καιρός η πλάκα υποχωρεί όλο και περισσότερο, για να δώσει τη θέση της στην διδαχή.
Η διδαχή αυτή, εδώ και χρόνια πια, μπορεί να συνοψισθεί σε δύο λέξεις: "ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ πάση θυσία". Θα μου πει, κάποιος: "τόσες άλλες εκπομπές και δελτία ειδήσεων δεν προσπαθούν εμμέσως να στρέψουν τον κόσμο να ψηφίσει τα κόμματα της συγκυβέρνησης; Πειράζει να υπάρχει και μια εκπομπή φουλ υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ;". Η απάντηση είναι ότι αυτές οι εκπομπές δεν ντύνονται κάποιον καλλιτεχνικό μανδύα. Δεν παριστάνουν ότι προσπαθούν να οδηγήσουν σε κάποιο ψυχαγωγικό ή έστω διασκεδαστικό αποτέλεσμα. Αρκετοί σχολίασαν την τελευταία εκπομπή του κ. Λαζόπουλου, η οποία στο μεγαλύτερο κομμάτι της αφιερώθηκε σε ένα άνευ προηγουμένου ξέσπασμα εναντίον του "Ποταμιού" και του κ. Σταύρου Θεοδωράκη για τον οποίο με απόλυτη βεβαιότητα ο κ. Λαζόπουλος είπε ότι τον έχει βάλει η διαπλοκή να κατέβει στις εκλογές για να σωθεί η διαπλοκή, να μην βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Διαβάζω τα ονόματα των 22 υποψήφιων ευρωβουλευτών του Ποταμιού, που ο ένας είναι πιο καταξιωμένος από τον άλλο και όλοι τους βρίσκονταν εκτός κομμάτων, και αναρωτιέμαι πώς η διαπλοκή τους έψησε όλους αυτούς να παρατήσουν τις δουλειές τους και να κατέβουν για να την βοηθήσουν.  Όλοι οι καταξιωμένοι άνθρωποι που συνεργάζονται με τον κ. Θεοδωράκη είναι πουλημένοι και ο μόνος καθαρός, που διδάσκει την αλήθεια (χωρίς να έχει στοιχεία για όσα καταγγέλλει) είναι ο κ. Λαζόπουλος;
Όμως όποιος έχει λίγη μνήμη, θα θυμηθεί πως αυτή η επίθεση εις βάρος του κ. Θεοδωράκη θυμίζει αρκετά μια άλλη εκπομπή του κ. Λαζόπουλου, πριν λίγα χρόνια, όπου επιτέθηκε στον κ. Αλέκο Αλαβάνο. Αν τώρα κάποιος διαθέτει ακόμα περισσότερη μνήμη, θα θυμηθεί πως ο κ. Αλαβάνος πριν 6-7 χρόνια είχε πάει στο "Τσαντίρι" ως καλεσμένος του κ. Λαζόπουλου, με τον οποίο συμφωνούσαν στα πάντα (γι' αυτό άλλωστε πήγε). Η επίθεση στον κ. Αλαβάνο έγινε όταν εκείνος "τα έσπασε" με τον κ. Τσίπρα και αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Με άλλα λόγια, το θέμα δεν είναι αν λέγεσαι Θεοδωράκης, Αλαβάνος, ή κάπως αλλιώς. Αν κατά την γνώμη του κ. Λαζόπουλου η πολιτική σου παρουσία κάνει ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ, θα χρησιμοποιήσει το Τσαντίρι για να σου επιτεθεί προσωπικά και κατά μέτωπον, χωρίς να ενδιαφέρεται ούτε να προσκομίσει αποδείξεις για όσα λέει, ούτε για το αντιαισθητικό αποτέλεσμα της "σάτιράς" του - έχει την βεβαιότητα πως θα έχει κοινό για ότι κι αν κάνει και λέει, αφού σε κάθε του εκπομπή χαϊδεύει τα αυτιά του κόσμου. Θα έχει πολύ ενδιαφέρον, αν τα αποτελέσματα των επόμενων εκλογών οδηγήσουν σε κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-Ποταμιού, να δούμε τι θα πει ο κ. Λαζόπουλος, και πόσο "με το γάντι" θα αρχίσει να φέρεται στο Ποτάμι.
Στρατευμένη τέχνη βέβαια πάντα υπήρχε. Και έχει ταυτιστεί σχεδόν η έννοια της στρατευμένης τέχνης με την αριστερά. Μόνο που εκείνοι οι καλλιτέχνες που υπηρετούσαν την στρατευμένη τέχνη το δήλωναν ευθαρσώς (δεν κρύβονταν πίσω από μια δήθεν σάτιρα) και συχνά είχαν οι ίδιοι κυνηγηθεί πολύ για τις απόψεις και το έργο τους. Ο κ. Λαζόπουλος, αντίθετα, αποτελεί έναν από τους πιο προβεβλημένους (σε σημείο πλύσης εγκεφάλου) από όλα τα ΜΜΕ καλλιτέχνες, είναι όσο πιο συστημικός γίνεται. Ως παλιός μεγάλος θαυμαστής της δουλειάς του, φοβάμαι πως το να παριστάνει τον τηλεευαγγελιστή επαναστάτη είναι πολύ πιο αστείο από το χιούμορ που βγάζει το Τσαντίρι του.

Καρφί

Έμαθα πρόσφατα για μια περίπτωση εφήβου ο οποίος με την βίαιη συμπεριφορά του εις βάρος συμμαθητών δημιουργούσε συχνά προβλήματα στο σχολείο του. Όταν, μετά από ιδιαίτερα βίαιο περιστατικό, ο έφηβος αποβλήθηκε από το σχολείο, έσπασε ότι βρήκε μπροστά του φεύγοντας και απείλησε ότι θα επανέλθει με όπλο. Κι όταν η αστυνομία πήγε στο σπίτι του εφήβου, μετά από όλα αυτά, βγήκε να τους υποδεχθεί ο πατέρας του παιδιού, ο οποίος πυροβόλησε τους αστυνομικούς!

Ο λόγος που αναφέρω αυτή την ιστορία είναι ότι, συγκρίνοντας όλες τις χώρες που γνωρίζω/έχω ζήσει/έχω επισκεφθεί, πουθενά δεν υπάρχει τόσο έντονη  αποστροφή για οποιονδήποτε καταγγείλει κάτι στραβό που βλέπει, όσο στην Ελλάδα. Αμέσως, όποιος καταγγέλλει (είτε είναι κάποιο παιδί στο σχολείο, φοιτητής στο πανεπιστήμιο, γείτονας ή συμπολίτης) είναι «το καρφί».

Τα σύνδρομα της κατοχής με τους κουκουλοφόρους μάλλον μας ταλαιπωρούν ακόμα πολύ. Τόσο ώστε να μην μπορούμε να διαχωρίσουμε ανάμεσα στα δύο είδη «καρφιών». Υπάρχουν εκείνοι που «καρφώνουν» για ίδιον όφελος ή από απλή, ανόθευτη κακία. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που καταγγέλλουν επειδή αντιλαμβάνονται πως συμβαίνει κάτι που πρέπει οι αρμόδιες αρχές να το γνωρίζουν, διότι διαφορετικά προκαλείται ή θα προκληθεί ζημιά στο κοινωνικό σύνολο. Μπορεί να το αντιλαμβάνονται σωστά, μπορεί και εσφαλμένα. Αυτό είναι δουλειά των αρχών να το κρίνουν.

Είμαι διατεθειμένος να πάω στοίχημα πως οι περισσότεροι γνωρίζουμε καλά ή έχουμε ακούσει έστω περιπτώσεις από το ευρύτερο οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον, όπου παιδιά υφίστανται από μικρή ηλικία κακοποίηση από τους γονείς τους. Ψυχική ή και σωματική. Όμως έχουμε συνηθίσει να μην αντιδράμε και κυρίως να μην καταγγέλλουμε. Είτε από φόβο (πώς θα αντιδράσει εις βάρος μας ο γονιός) είτε από κοινωνική σύμβαση («είμαστε μικρή κοινωνία ή είμαστε μια γειτονιά, πώς θα τον αντικρίζω στο μέλλον») είτε από ντροπή («τι; Καρφί θα γίνω; Ξεφτίλα!»).

Χωρίς να σκεφτόμαστε ότι αυτό το παιδί που σήμερα κακοποιείται και ζει σε τοξικό οικογενειακό περιβάλλον, αύριο θα βρεθεί στο σχολείο ή στην κοινωνία μπροστά στο δικό μας παιδί ή στο παιδί κάποιου άλλου. Και για οτιδήποτε κάνει αυτό το κακοποιημένο παιδί, εμείς που γνωρίζαμε ή υποψιαζόμασταν ισχυρά την κακοποίησή του θα φέρουμε λίγο μικρότερη ευθύνη από αυτόν  που το κακοποιούσε.

Κουράγιο, κουράγιο

Δεν θέλω να σας στενοχωρώ, εσάς που διαβάζετε το Ημερολόγιο. Αλήθεια, δεν θέλω. Αλλά μερικές φορές χρειάζεται. Σήμερα είναι μία από αυτές τις φορές. Πρέπει να σας πω ένα νέο που, αν δεν το έχετε ήδη μάθει, θα σας στενοχωρήσει πολύ: ο Παναγιώτης Ψωμιάδης παραιτήθηκε από την ΝΔ.

Κάποιοι από σας δεν μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω, το καταλαβαίνω. Ο πόνος σας ξεπερνά. Εύχομαι να φανείτε δυνατοί, να αντέξετε το χτύπημα της μοίρας. Ο καλός μας Παναγιώτης αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν κάποιος Κώστας Μπούρας (όχι ο φίλος μου με το ίδιο ονοματεπώνυμο, ένας άλλος), που είναι διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού, αρνήθηκε το αίτημα του Παναγιώτη να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής, αφού όπως θα θυμάστε έχει κάτι ψιλομπερδεματάκια με την δικαιοσύνη, από την οποία έχει καταδικαστεί 4 φορές για την υπόθεση μείωσης χρέους σε ιδιοκτήτη πρατηρίου βενζίνης που νόθευε τα καύσιμά του.

Ο Παναγιώτης παραιτήθηκε λοιπόν από την ΝΔ και δήλωσε ότι λυτρώθηκε, ότι έσπασε τις κομματικές αλυσίδες, ότι θα κατέβει υποψήφιος με δικό του κόμμα και συνεχίζει με την πατρίδα και τον λαό. Οπότε, δεν είναι μόνο στενάχωρα τα νέα, υπάρχει και μια ακτίνα ελπίδας που μας φωτίζει.

Όμως τι είναι αυτό που διακρίνω στα χείλη εκείνων από σας που αντέξατε στον πόνο και συνεχίζετε να διαβάζετε; Ένα μειδίαμα μήπως; Ελπίζω να πρόκειται για αμήχανο χαμόγελο για όσα τραβάει ο Παναγιώτης και όχι για ειρωνεία. Διότι αν υποψιασθώ ότι ειρωνεύεστε τον κύριο Ψωμιάδη, θα σας θυμίσω ότι το 2010 τον ψήφισαν 420 χιλιάδες άνθρωποι ως περιφερειάρχη κεντρικής Μακεδονίας και ότι το 2009, στις εκλογές για αρχηγό της ΝΔ και πιθανό μετέπειτα πρωθυπουργό της Ελλάδας, πήγαν αυθόρμητα στις κάλπες και τον ψήφισαν το 10% των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων. 55000 άνθρωποι τον θεώρησαν ως ιδανική επιλογή για να αναλάβει στα χέρια του μελλοντικά την τύχη της χώρας.  

Οπότε, θα πρότεινα να σταματήσετε να χαμογελάτε και να αρχίσετε να κλαίτε. Μαζί μου.