Επειδή έτσι μας αρέσει

Θυμάμαι, πριν είκοσι και κάτι χρόνια, τον κ. Αντώνη Σαμαρά να παρουσιάζει τις προτάσεις του ως αρχηγός, τότε, της «Πολιτικής Άνοιξης». Μία από τις προτάσεις του, που ποτέ κανένα κόμμα δεν υιοθέτησε (και ο ίδιος ο κ. Σαμαράς φαίνεται πως έχει ξεχάσει αφού πια δεν τον συμφέρει), ήταν να υπάρχει μέγιστος χρόνος θητείας των βουλευτών (νομίζω πως η πρόταση όριζε την μέγιστη θητεία να είναι ίση με οκτώ χρόνια).

Ο λόγος ήταν προφανής: όσο περισσότερα χρόνια κάποιος μένει σε θέσεις εξουσίας, τόσο περισσότερο αποκτά τάσεις αυταρχισμού. Αισθάνεται πως μπορεί να αποφασίζει οτιδήποτε θέλει. Ο περιορισμένος χρόνος παραμονής στην εξουσία διασφαλίζει πως κανένας δεν κάνει την πολιτική επάγγελμα, και βοηθάει ώστε όποιος μπαίνει στην πολιτική να μπαίνει για να προσφέρει, μέχρι να έρθει η ώρα να επιστρέψει (σύντομα) στο κανονικό του επάγγελμα – δεν έχει κανέναν λόγο να στήνει μηχανισμούς και να κάνει ρουσφέτια για την αιώνια επανεκλογή του, αφού η θητεία του θα έχει δεδομένο χρονικό ορίζοντα.

Τα παραπάνω τα θυμήθηκα διαβάζοντας για το πρόστιμο που επέβαλλε το εθνικό ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο στον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM επειδή, λέει, στις εκπομπές που κάνουν οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί του σταθμού διαφημίζουν την εφημερίδα και το site του Real, και αυτή η υποστήριξη άλλων δραστηριοτήτων δεν επιτρέπεται. Επειδή δεν γνωρίζω την σχετική νομοθεσία, υποθέτω ότι η απόφαση του ΕΣΡ είναι σύννομη. Ξεπερνώντας προσωρινά το ότι ο νόμος αυτός δεν έχει λογική, ας πάμε στο ακόμα ουσιωδέστερο πρόβλημα: το ότι είναι σύννομη η απόφαση δεν σημαίνει ότι είναι και δίκαιη. Γιατί δεν υπάρχει ούτε ραδιοφωνικός ούτε τηλεοπτικός σταθμός στην Ελλάδα που να μην προβάλλει και άλλες δραστηριότητες του δημοσιογραφικού ομίλου στον οποίο ανήκει. Οπότε, το να τιμωρείται συγκεκριμένα ένας μόνο σταθμός για αυτόν τον λόγο, αντί να τιμωρούνται καθημερινά όλοι, δείχνει πολύ ξεκάθαρα μια στοχοποίηση συγκεκριμένου μέσου ενημέρωσης.

Και μην ξεχνάμε ότι τα πρόστιμα αυτά πέφτουν από ένα συμβούλιο του οποίου η θητεία έχει παραταθεί τόσες και τόσες φορές (σαν τις θητείες των αιώνιων βουλευτών, οι οποίοι τουλάχιστον εκλέγονται, δεν διορίζονται) ώστε πολλοί αμφισβητούν την νομιμότητα της τωρινής του σύνθεσης, αφού έπρεπε προ πολλού να έχουν αντικατασταθεί τα μέλη του.  

Μην νομίζετε βέβαια ότι αντίστοιχα φαινόμενα έχουμε μόνο στην Ελλάδα. Ένας Ισπανός ποδοσφαιριστής έβαλε γκολ, την περασμένη εβδομάδα, και ως πανηγυρισμό σήκωσε την φανέλα του για να δείξει το μπλουζάκι που φορούσε από μέσα. Το μπλουζάκι είχε γραμμένο το σύνθημα «Κουράγιο μικρά παιδιά» και το hashtag «Παγκόσμια Ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου». Ο διαιτητής έγραψε στο φύλλο αγώνα τη συγκεκριμένη κίνηση και η Πειθαρχική Επιτροπή τήρησε κατά γράμμα τους κανονισμούς και τιμώρησε τον παίκτη με 2000 Ευρώ πρόστιμο, επειδή έκανε λέει διαφήμιση! Το ίδιο όργανο, όπως διάβασα στον sport-fm.gr, πρόσφατα είχε τιμωρήσει ομάδα για αναπτήρα που πέταξαν οπαδοί της σε παίκτη άλλης ομάδας με μόλις 600 Ευρώ πρόστιμο. 

Ξέρετε γιατί συμβαίνουν αυτά; Επειδή στην εξουσία καταφέρνουν πάντα, με την ανοχή μας, να χώνονται άνθρωποι οι οποίοι αποφασίζουν έτσι όπως τους αρέσει.

14 Φεβρουαρίου 2014

Την περασμένη Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου, είχα τόσους λόγους για να θυμώσω ώστε κάποια στιγμή έχασα το μέτρημα. Ξεκινώντας βέβαια από την κατασκευασμένη γιορτή εκείνης της μέρας.

H γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια τεράστια ξεφτίλα, αφού εμπορευματοποιεί τον έρωτα, ενώ δήθεν θέλει να τον γιορτάσει. Ένα φτηνό (σε ήθος) κολπάκι είναι, για να βγάζουν χρήματα κάθε είδους μαγαζιά. Οι λόγοι της επιτυχίας του είναι δύο: η ανθρώπινη ανασφάλεια (μ’ αγαπάει αυτός που είναι μαζί μου; αν ναι, πρέπει έστω και σήμερα μόνο να μου το δείξει) και η ανάγκη για ουτοπική, έστω, ελπίδα (υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται; να η ευκαιρία του να εκφραστεί σήμερα). Βεβαίως, όλοι ξέρουν μέσα τους την αλήθεια, ότι όποιος ενδιαφέρεται το δείχνει καθημερινά και δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη μέρα για να το κάνει. Ότι ο έρωτας γιορτάζεται όλες τις μέρες. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να νικηθούν οι ανασφάλειες, ειδικά όταν τόσες βιομηχανίες κάνουν τα πάντα για να υπενθυμίζουν την «σημασία» της γιορτής αυτής, μέσα από ένα παραμυθένιο περιτύλιγμα.

Επόμενος λόγος θυμού και ανατριχίλας μαζί: δημοσιεύτηκε στις 14 του Φλεβάρη η ανακοίνωση της UNICEF για την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Εκεί όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι σκοτώνονται για θρησκευτικούς, τάχα, λόγους. Εκεί όπου, όπως καταγγέλλει η UNICEF, τουλάχιστον 133 παιδιά έχουν δολοφονηθεί ή υποστεί ακρωτηριασμούς, καθώς κλιμακώνεται η βία τους τελευταίους δυο μήνες. Παιδιά αποκεφαλίστηκαν. Πολλά άλλα έχουν χάσει τις οικογένειές τους καθώς ολόκληρες κοινότητες ανθρώπων έχουν εκτοπιστεί. Όσοι ονειρεύονται στην Ελλάδα εμφυλίους που θα καθαρίσουν τον τόπο από τους «προδότες» που βλέπουν να υπάρχουν στις άλλες παρατάξεις, ας καταλάβουν τι λένε, πριν να είναι πολύ αργά.

Στην Ελλάδα ζούμε άλλου είδους πόλεμο. Ο δικός μας πόλεμος έχει 600000 ονοματεπώνυμα. Είναι τα ονοματεπώνυμα των 600000 παιδιών που εκτιμάται ότι υποσιτίζονται στην χώρα μας αυτή τη στιγμή. Είναι τόσο δύσκολο, κύριοι της κυβέρνησης, να φροντίσετε το όποιο πλεόνασμα έχετε να ΜΗΝ πάει σε κανέναν επαγγελματικό κλάδο, αλλά να διατεθεί ώστε κάθε ένα από αυτά τα παιδιά να έχει φαγητό και εμβόλια; Πέντε δράμια καρδιάς χρειάζεται αυτό που προτείνω, ελπίζω να τα βρείτε μέσα σας.  

Η μεγάλη ερώτηση βέβαια, που έχουν όλοι στα χείλη από τότε που μας χτύπησε η κρίση, είναι «τι πρέπει να κάνουμε τώρα;». Κι επειδή στις 14 του Φλεβάρη, διάβαζα σε μια εφημερίδα την πολιτική ατζέντα των κομμάτων μέχρι τις βουλευτικές εκλογές και ξαναθύμωσα, θα σας πω τι νομίζω εγώ πως πρέπει να κάνουμε. Νομίζω πως πρέπει να αναγκάσουμε πάση θυσία να βάλουν τα κόμματα στην ατζέντα τους την παιδεία, που την έχουν ξεχάσει, και να τους αναγκάσουμε να την βάλουν με έναν τρόπο που θα κάνει τα σαγόνια των πολιτικών μας να κρεμάσουν από έκπληξη. Να τους αναγκάσουμε να δεσμευτούν (αν θέλουν την ψήφο μας) ότι η επόμενη κυβέρνηση θα μειώσει δραστικά τους εισακτέους στα πανεπιστήμια. Έτσι ώστε να μην έχουμε στρατιές βέβαιων άνεργων πτυχιούχων. Έτσι ώστε να μην γονατίζουν τα πανεπιστήμια κάτω από το βάρος του αδιανόητου αριθμού εισακτέων. Αδιανόητου όχι μόνο σε σχέση με τον μικρό αριθμό των καθηγητών και του υπόλοιπου εκπαιδευτικού προσωπικού που πρέπει να διδάξει όλους αυτούς τους φοιτητές, αλλά και επειδή απλούστατα δεν υπάρχει τόσο ταλέντο στην χώρα για να περνάνε σχεδόν όλοι οι μαθητές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Πολλά παιδιά έχουν υπέροχα τεχνικά ταλέντα που θα μπορούσαν να τα οδηγήσουν άμεσα, στα 18 τους, στην αγορά εργασίας και στην παραγωγή, κι όμως δεν τα καλλιεργούν, κάτω από την κοινωνική και οικογενειακή πίεση «να πάρουν ένα πτυχίο». Το πτυχίο, λοιπόν, δεν σημαίνει πια τίποτα για επαγγελματική αποκατάσταση σε αυτήν την κατεστραμμένη χώρα. Οπότε, χρειάζεται να πηγαίνει στο πανεπιστήμιο μόνο όποιος επιθυμεί την εξειδικευμένη μόρφωση, όχι το πτυχίο. Και όποιος έχει το ταλέντο να αφομοιώσει αυτή την εξειδικευμένη μόρφωση.

Πρέπει να βγούμε ως κοινωνία και να δηλώσουμε ότι καταλαβαίνουμε αυτό που καταλάβαιναν και οι γονείς και οι παππούδες μας. Ότι δηλαδή η πανεπιστημιακή μόρφωση είναι κάτι το εξαιρετικό. Ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν είναι υποχρεωτική, και ότι το πανεπιστημιακό πτυχίο δεν είναι κομμάτι μιας δήθεν κοινωνικής πολιτικής του πνεύματος «μοιράστε πτυχία στον λαό».

Απαιτώντας την μείωση των εισακτέων στα πανεπιστήμια στα επίπεδα π.χ., της δεκαετίας του ’90, θα δηλώσουμε ότι ωριμάζουμε ως κοινωνία. Θα είναι το πρώτο ερωτικό γράμμα (για να επανέλθουμε στην γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου) που θα γράψουμε προς τους μελλοντικούς εαυτούς μας.

Κάντε κάτι λοιπόν να πάρουμε το τρένο

Καταπληκτικές ειδήσεις σας έχω, αυτή την εβδομάδα, και όλες έχουν να κάνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τα ελληνικά πανεπιστήμια. Πάρτε μια βαθιά ανάσα, γιατί μπορεί να μην αντέξετε τόση ευτυχία από όσα θα διαβάσετε παρακάτω. Είστε έτοιμοι; Πάμε!

Ξεκινάμε με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Που σκέφτεται σοβαρά, σε συνεννόηση με τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιάννη Ανδριανό να καταθέσει φάκελο υποψηφιότητας της Ελλάδας για την διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου (Euro) 2020! Και ο πρόεδρος της ομοσπονδίας εξήγησε, σε πρόσφατες δηλώσεις του, ότι χρειάζονται πολλά χρήματα για να ξεκινήσουν τα έργα στα γήπεδά μας, αλλιώς δεν θα γίνει δεκτός από την ΟΥΕΦΑ ο φάκελός μας. Και όχι, δεν έχετε παραισθήσεις, στ’ αλήθεια διαβάσατε αυτό που έγραψα παραπάνω. Σε αυτήν τη χώρα, που τα εγγόνια μας θα πληρώνουν ακόμα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, σε αυτή τη χώρα όπου κόσμος δεν έχει να φάει, υπάρχουν ακόμα «αξιωματούχοι» που θέλουν να δώσουν λεφτά για να οργανώσουν νέες φιέστες και διεθνείς αθλητικές οργανώσεις. Η πρώτη μου αντίδραση, διαβάζοντας τα παραπάνω, ήταν να σκεφτώ: «λίγη τσίπα δεν έχουν;». Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι αποκλείεται να κάνει λάθος στις ενέργειές του ο κ. Ανδριανός, ο οποίος πρόλαβε (όπως μάθαμε πέρυσι) ως διευθυντής του γραφείου τύπου της ΝΔ και άνθρωπος «εξ απορρήτων» του κ. Κώστα Καραμανλή να τελειώσει τις σπουδές του στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, να γίνει απευθείας δεκτός για διδακτορικό στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, και να τελειώσει μέσα σε τριάμισι χρόνια το διδακτορικό του, παρόλο που η ΝΔ είχε πια ανέβει στην εξουσία και ο ίδιος ήταν, ταυτόχρονα με το διδακτορικό που έκανε στην Θράκη, διευθυντής γραφείου τύπου του πρωθυπουργού στην Αθήνα. Ένας άνθρωπος με τέτοιες ικανότητες σούπερμαν σίγουρα δεν μπορεί να κάνει λάθος στην εκτίμησή του ότι αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι άλλη μια μεγάλη αθλητική διοργάνωση.

Συνεχίζοντας με τον θαυμαστό χώρο της ΝΔ, περνάμε στον κύριο Ιωάννη Παναγιωτόπουλο, ο οποίος δεν είναι μόνο Γενικός Γραμματέας Μέσων Ενημέρωσης, αλλά και λέκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, δηλαδή συνάδελφος πανεπιστημιακός – τι ωραία! Ο κ. Παναγιωτόπουλος με άρθρο του πριν λίγες μέρες συνεχίζει το παραμυθάκι της ΝΔ για το πόσο σημαντικό πρέπει να είναι για όλους μας ότι ο κ. Τσίπρας είναι άθεος. Και ζητάει, ο κ. Παναγιωτόπουλος, τον λόγο από τον άθεο κ. Τσίπρα, επειδή αυτός τόλμησε να εκφράσει την επιθυμία του να επισκεφθεί το Άγιο Όρος. Λες και όσοι πηγαίνουν στο Άγιο Όρος έχουν πρώτα περάσει από ενδελεχή έλεγχο πίστης στην Ορθοδοξία, αλλιώς δεν τους αφήνουν να ανέβουν. Το να πάει κάποιος εκεί για να δει πώς θα νιώσει και τι μπορεί να μάθει, απαγορεύεται. Τέλος και τελεία. Το είπε ο κ. Παναγιωτόπουλος. Ο Θεός να μας φυλάει από τέτοιες σκοταδιστικές απόψεις, που ακούγονται από κυβερνητικά και πανεπιστημιακά χείλη.

Για να μείνουμε στον πανεπιστημιακό χώρο αλλάζοντας όμως κομματική παράταξη, θέλω να διαδηλώσω την χαρά μου, τώρα που βλέπω σε όλη την Ελλάδα ορισμένους πανεπιστημιακούς να προσπαθούν να χωθούν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Εντελώς τυχαία, ανάμεσα σε αυτούς βρίσκονται και πανεπιστημιακοί που είχαν φτιάξει τα φέουδά τους μέσα στα πανεπιστήμια με την βοήθεια των συνδικαλιστικών φοιτητικών παρατάξεων όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων (δεν είχαν κομματικά κολλήματα, αρκεί να τους ψήφιζαν), και είχαν οδηγήσει τα πανεπιστήμια στον μαρασμό. Επειδή βρέθηκαν να χάνουν τα φέουδα με την αλλαγή του νόμου πριν τρία χρόνια, ελπίζουν τώρα πως σύντομα θα επανέλθουν στα περασμένα μεγαλεία, αν καταφέρουν να πιάσουν τα κατάλληλα πόστα στον ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν (και αν) έρθει στην εξουσία. Θα φτιάξουν κι έναν νέο νόμο για τα πανεπιστήμια κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, και να’ τοι πάλι στην πρώτη γραμμή. Μπράβο, λέω εγώ, συνεχίστε γερά! Ελπίζω μόνο, αν είναι να καταφέρετε να χωθείτε στα κέντρα εξουσίας, να το κάνετε σύντομα, γιατί υπάρχει πολύς κόσμος στα πανεπιστήμια, κυρίως νέοι καθηγητές, που το σκέφτονται σοβαρά να φύγουν - είναι με το ένα πόδι εντός και με το ένα εκτός Ελλάδας. Άντε, να τα καταφέρετε να επανέλθουμε στα παλιά, για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να αποφασίσει όλος αυτός ο κόσμος οριστικά ότι πρέπει να φύγει από την χώρα. 

Υ.Γ. Ο τίτλος του κειμένου αποτελεί παραλλαγή του τίτλου: «Κάνε κάτι να χάσω το τρένο» του Τάκη Μουσαφίρη, πρώτη εκτέλεση 1976 από τον Δημήτρη Μητροπάνο.

Μάγκες

Βλέποντας και διαβάζοντας τις τελευταίες μέρες την αποθέωση που έκαναν τα ντόπια και τα ξένα ΜΜΕ στον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, σκέφτομαι πως εκτός από τους καταραμένους καλλιτέχνες υπάρχει και η καταραμένη βλακεία. Που κυκλοφορεί ασύλληπτη.

Όπως ίσως θα γνωρίζετε, ο πραγματικά σημαντικός αυτός ηθοποιός βρέθηκε στο διαμέρισμά του, νεκρός, με την σύριγγα της ηρωίνης στο χέρι και άλλα εβδομήντα σακουλάκια ηρωίνης μέσα στο σπίτι. Μόλις μαθεύτηκε το νέο, άρχισε η συνηθισμένη ανάλυση δημοσιογράφων και μπλόγκερς για τους "καταραμένους καλλιτέχνες" που φεύγουν γρήγορα και άδικα από κοντά μας. Αντίστοιχα σχόλια έκαναν "τουιτάροντας" και πολλοί καλλιτέχνες (αν δεν τουιτάρεις, στις μέρες μας, σημαίνει πως δεν λυπάσαι αρκετά). Ο ηθοποιός Τζιμ Κάρεϊ, μάλιστα, έγραψε: "Για τους πιο ευαίσθητους από μας, ο θόρυβος μπορεί να είναι υπερβολικός". Εννοούσε τον θόρυβο της κανονικής ζωής, που πληγώνει τόσο τον ευαίσθητο καλλιτέχνη ώστε να τον οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή.

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να αναφωνήσω: "τι λες, ρε Τζιμ; Σοβαρά; Ένας άνθρωπος με γυναίκα και τρία μικρά παιδιά πεθαίνει στο διαμέρισμά του με την σύριγγα στο χέρι, επειδή είναι ευαίσθητος; Η τόσο μεγάλη ευαισθησία του δεν φτάνει για να σκεφτεί τα τρία παιδιά του που θα μεγαλώσουν χωρίς πατέρα, ε; Τόσοι και τόσοι σπουδαίοι καλλιτέχνες που έζησαν μέχρι τα βαθιά γεράματα και δεν φόρτωσαν με ανείπωτη θλίψη τους δικούς τους ανθρώπους ήταν κατά βάσιν αναίσθητοι, σωστά Τζιμ;"

Εδώ τελείωσε ο φανταστικός μου μονόλογος προς τον Τζιμ Κάρεϊ, γιατί θέλω να πω δυο λόγια και για τα ΜΜΕ. Που αδυνατούν, φαίνεται, να σκεφτούν ότι τα παρακολουθούν πολλά μικρά παιδιά, καθώς και έφηβοι. Ομάδες ανθρώπων δηλαδή που επηρεάζονται έντονα, και είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στην δημιουργία ειδώλων και στην τάση να μιμούνται τα είδωλά τους. Που όταν ακούνε για το πόσο χαρισματικός, υπέροχος, ευαίσθητος, "καταραμένος" ήταν ο Χ καλλιτέχνης, δημιουργούν μέσα τους μια ρομαντική εικόνα για την απόλυτη ανευθυνότητα που κάποιοι καλλιτέχνες δείχνουν απέναντι στους εαυτούς τους και σε όσους τους αγαπούν.

Το παιδί θαμπώνεται από την ωραιοποιημένη εικόνα και δεν του είναι εύκολο να σκεφτεί ότι για κάθε Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν υπάρχει ένας Κλιντ Ίστγουντ, που στα 84 του συνεχίζει να παίζει και να σκηνοθετεί μικρά αριστουργήματα. Για κάθε Τζιμ Μόρισον υπάρχει ένας Μπόνο, που όχι μόνο κάνει πολύ πιο μεγάλη καριέρα, ακουμπώντας με τα τραγούδια του την ψυχή πολύ περισσότερων ανθρώπων, αλλά προσπαθεί και να προσφέρει για να σωθούν οι αδύναμοι όπου γης. Για κάθε Τζίμι Χέντριξ - που, μετά από τεράστια ποσότητα ναρκωτικών χαπιών και αλκοόλ πνίγηκε μέσα στον εμετό του -  υπάρχει ένας Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ που έζησε μέχρι τα 85 του, απέκτησε 20 παιδιά, και έχει κάνει όλους τους σπουδαίους μουσουργούς από την εποχή του έως και σήμερα, να υποκλίνονται μπροστά του.

Επίσης, για κάθε διάττοντα αστέρα (πιθανώς υπερταλαντούχο) που διαλύει ότι ακουμπάει, υπάρχουν όχι ένας, αλλά χιλιάδες άνθρωποι που πηγαίνουν καθημερινά στις λιγότερο εντυπωσιακές και προβεβλημένες δουλειές τους, και φροντίζουν να επιστρέφουν το βράδυ στο σπίτι και στα παιδιά τους. Επειδή δεν ζουν μόνο για πάρτη τους. Αυτοί είναι οι μάγκες. Ο σπουδαίος ηθοποιός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και οι υπόλοιποι "καταραμένοι" που ανέφερα παραπάνω, δεν ήταν.

Απορίες

Εχω μερικές απορίες για τις περιφερειακές εκλογές, εδώ στην Κρήτη και σκέφτηκα να τις καταθέσω στο Ημερολόγιο, μπας και βρεθεί κανείς από τους αγαπημένους μας πολιτικούς που θα τις απαντήσει.
Εχουμε και λέμε λοιπόν:
1.Η Ν.Δ. κατεβάζει (έστω και άτυπα) υποψήφιο περιφερειάρχη τον κύριο Τσόκα. Αν ο κ. Τσόκας πάρει, π.χ. μονοψήφιο ποσοστό, αυτό δίνει το μήνυμα στη ΝΔ ότι η Κρήτη είναι αγανακτισμένη; Αν ναι, τι σκοπεύει να κάνει η ΝΔ γι’ αυτό; Αν όχι, (αφού σύμφωνα με τον γραμματέα της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ κ. Παπαμιμίκο «η ΝΔ έχει αποφασίσει να μη δώσει χρίσματα και στηρίξεις σε υποψηφίους, όπως στο παρελθόν, αλλά να σταθεί δίπλα σε ανθρώπους που είναι καταξιωμένοι κοινωνικά και επαγγελματικά, είναι ικανοί και έχουν αυτοδιοικητική ατζέντα»), αν δηλαδή η ήττα του κ. Τσόκα δεν θα είναι ήττα της ΝΔ, αλλά του ιδίου που θα κριθεί από τον κόσμο ακατάλληλος, τότε προφανώς πρέπει να ισχύει και το ανάποδο: αν δηλαδή ο κ. Τσόκας κερδίσει την Περιφέρεια, η νίκη θα είναι δική του και των συμβούλων του. Δεν θα σημαίνει καθόλου, η επιτυχία του, πως η κυβέρνηση έχει επιδοκιμαστεί. Ο χάρτης της Κρήτης, το βράδυ των εκλογών, δεν θα βαφτεί μπλε στην τηλεόραση. Σωστά, κύριοι της ΝΔ;
2.Ο κύριος Αρναουτάκης εξελέγη το 2010 περιφερειάρχης με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ (χάρτης πράσινος, για να μην ξεχνιόμαστε). Σήμερα, δηλώνει πως το ψηφοδέλτιό του θα είναι ανεξάρτητο. Αυτό τι σημαίνει; Πώς ήταν εξαρτημένος από το ΠΑΣΟΚ (του οποίου υπήρξε ευρωβουλευτής και βουλευτής και διετέλεσε υφυπουργός στην κυβέρνηση ΓΑΠ) αλλά δεν είναι πια; Αν ναι, πώς πιστοποιείται η ανεξαρτητοποίηση; Και ποια είναι τα λάθη που τυχόν θεωρεί πως έκανε στη μέχρι σήμερα πορεία του ως περιφερειάρχης; Ιδιαίτερα για τις εκτός Ηρακλείου περιοχές του νησιού, μία τέτοια αυτοκριτική μήπως θα ήταν χρήσιμη, για να ξέρουμε κι εμείς στα Χανιά τι έχουμε να περιμένουμε σε περίπτωση επανεκλογής του;
3.Είδα και άκουσα τον κ. Κριτσωτάκη, βουλευτή Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιο περιφερειάρχη, να κάνει τις πρόσφατες δηλώσεις του. Και συνειδητοποίησα πως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ δεν υπήρχε μόνο στα χρόνια του Χριστού. Υπάρχει και σήμερα. Κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Για την ακρίβεια, κυκλοφορεί μέσα στο στόμα μας, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να βοηθήσει κάθε τυφλό να βρει το φως του. Η σημερινή κολυμβήθρα του Σιλωάμ είναι μια φράση: «είμαι αντιμνημονιακός». Την ξεστομίσατε; Μπράβο. Εξαγνιστήκατε. Αυτό, εξάλλου, ήταν και το βασικό επιχείρημα του κ. Κριτσωτάκη σε βάρος των δύο αντιπάλων του, ότι είναι “μνημονιακοί”. Αρα, ανίκανοι; Ρωτώ εγώ. Και ο ίδιος, ως αντιμνημονιακός, είναι εξ ορισμού ικανός; Δεν θα κρίνουμε δηλαδή τον κ. Αρναουτάκη θετικά ή αρνητικά για την απόδοσή του ως περιφερειάρχη και για το αν κατάφερε να βελτιώσει τη ζωή μας, αλλά πρέπει να τον κρίνουμε για το αν έχει κάνει δήλωση μετανοίας επειδή το κόμμα του στήριξε το μνημόνιο – αυτό μας λέει ο κ. Κριτσωτάκης. Μην φοβάται πια κανείς, αδέρφια, όσο κι αν κόπριζε εδώ και μια – δυο δεκαετίες, σε οποιονδήποτε δημόσιο φορέα, όποιες απόψεις κι αν έχει περί παντός επιστητού! Αν είναι αντιμνημονιακός: α) έχει εξασφαλίσει απόλυτη αμνηστία και β) είναι ικανότατος, ότι κι αν του βάλεις να κάνει θα τα καταφέρει, όλοι οι αντιμνημονιακοί έχουν τρελό ταλέντο στα πάντα. Αυτή η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, να προωθεί τον νέο διχασμό της χώρας σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς ανθρώπους, μου θυμίζει εκείνο το παλιό ανέκδοτο: «δεν είμαι εγώ ρατσιστής, εκείνοι είναι μαύροι».
Και μπερδεύομαι, επειδή το θολωμένο μου μυαλό νομίζει πως θυμάται ένα μικρό κόμμα, που το έλεγαν Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, το οποίο φώναζε επί χρόνια να μην κομματικοποιούμε τις αυτοδιοικητικές εκλογές, να μην βάζουν τα μεγάλα κόμματα εκβιαστικά διλήμματα στους ψηφοφόρους για να τους αναγκάζουν να ψηφίζουν ως “γουρούνι στο σακί” τους υποψηφίους τους. Πόσο εύκολη είναι η αμνησία στο χθες μόλις κάποιο κόμμα αποκτήσει δύναμη, ε;
Οποιαδήποτε απάντηση από κομματάρχες κάθε κόμματος, ευπρόσδεκτη.

N' αγιάσει το Word τους

Μερικές φορές, εκεί που έχεις τα νεύρα σου με περίπου τα πάντα που συμβαίνουν γύρω σου, πέφτει μπροστά σου ένα κείμενο. Το διαβάζεις, ηρεμείς και σκέφτεσαι πως μπορεί – μπορεί, ε; μην το δέσουμε κιόλας – να υπάρχουν χαραμάδες ελπίδας.

Η δική μου χαραμάδα ελπίδας ανοίχτηκε από πέντε Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό (τέσσερις στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένας στην Γαλλία). Ήρθαν στην Ελλάδα για να αξιολογήσουν ένα πανεπιστημιακό Τμήμα, σε μεγάλο πανεπιστήμιο της χώρας. Ως γνωστόν, εδώ και λίγα χρόνια τα πανεπιστημιακά Τμήματα της χώρας έχουν υποχρεωθεί από το υπουργείο να υφίστανται αξιολόγηση, παρόλο που υπήρξε σθεναρή αντίδραση από συγκεκριμένη μερίδα συνδικαλιστών πανεπιστημιακών για οποιαδήποτε αλλαγή στο καθεστώς που υπήρχε στα πανεπιστήμια και εναντίον της αξιολόγησης, φυσικά.

Στην αξιολόγησή τους, λοιπόν, οι πέντε Έλληνες καθηγητές του εξωτερικού δεν γράφουν. Πυροβολούν.

Ξεκινούν από την πτώση των ακαδημαϊκών κριτηρίων για να μπαίνουν οι μαθητές στο πανεπιστήμιο (αφού με τις τωρινές πανελλήνιες, όπως τις έχουν φτιάξει οι υπουργοί παιδείας των τελευταίων είκοσι χρόνων, μπαίνουν σχεδόν όλοι οι μαθητές στα πανεπιστήμια, με συνέπεια πολλοί να μπαίνουν σε Τμήματα που δεν τους ενδιαφέρουν). Συνεχίζουν με σχόλια για το κακό πρόγραμμα σπουδών του συγκεκριμένου Τμήματος, με μαθήματα που «χτυπούν από το πρώτο εξάμηνο τους φοιτητές “με σφυρί” και τους εμποδίζουν να μεταβούν ομαλά από το σχολείο στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση». Ακολουθεί σχόλιο ότι, με εξαίρεση λίγους εξαιρετικούς φοιτητές του Τμήματος που έχουν διακριθεί και στο εξωτερικό για την δουλειά τους, το Τμήμα δεν φροντίζει επαρκώς τον μέσο φοιτητή, και η αξιολόγηση χαρακτηρίζει «αδιανόητο» το ότι τα μαθήματα δεν κατηγοριοποιούνται με βάση τον βαθμό δυσκολίας τους.

Είμαστε ακόμα στην αρχή. Τα επόμενα σχόλια αφορούν στο ότι οι καθηγητές τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα διδάξει ποιο μάθημα. Στην πλήρη ανυπαρξία έρευνας από τους μισούς καθηγητές του Τμήματος. Στον κατακερματισμό του Τμήματος σε τομείς που έχουν μετατραπεί σε βιλαέτια καθηγητών που τα χρησιμοποιούν για τα προσωπικά τους συμφέροντα, προσλαμβάνοντας νέους διδάσκοντες βάσει αυτών των συμφερόντων. Έπειτα, επειδή οι συνάδελφοι από άλλους τομείς τους διευκόλυναν, δια της ψήφου τους, να επεκτείνουν το βιλαέτι τους όπως ήθελαν, οι ίδιοι «ανταπέδιδαν την χάρη», χωρίς να ενδιαφέρονται για την ποιότητα των προσλαμβανόμενων νέων καθηγητών.

Στο ότι πρέπει να αλλάξουν πολλά για να έρθει το τμήμα «πιο κοντά στον 21^ο αιώνα»! Όχι στον 21^ο αιώνα, αλλά πιο κοντά σε αυτόν!

Η επιτροπή γράφει στην αξιολόγησή της πως ορισμένες από τις δυσλειτουργίες του Τμήματος σχετίζονται με τις αδυναμίες της πρυτανείας του πανεπιστημίου αυτού, που δεν «σπρώχνει» το Τμήμα να βελτιωθεί, καθώς και με τον παλιό νόμο για τα πανεπιστήμια. Και ολοκληρώνει την αξιολόγηση γράφοντας: «Ο προηγούμενος νόμος εμπιστευόταν την διακυβέρνηση των Τμημάτων σε σώματα που συχνά είχαν πολιτικά κίνητρα για τις αποφάσεις τους και δεν επιζητούσαν την ποιότητα. Ο προηγούμενος νόμος καλλιεργούσε μία διεστραμμένη κοινωνική αντίληψη ισότητας και δημοκρατίας. Η ανταμοιβή της ποιότητας, ως κίνητρο για την επίτευξη της αριστείας στο πανεπιστήμιο, θεωρείτο παραβίαση του ιδανικού της ίσης αντιμετώπισης όλων, κι έτσι αντιμετωπιζόταν ως κάτι το αιρετικό».

Βεβαίως, λέω εγώ, δεν ισχύουν αυτά για όλα τα Τμήματα σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας - υπάρχουν και φωτεινά παραδείγματα (και το Πολυτεχνείο Κρήτης διαθέτει τέτοια). Αλλά όλα τα παραπάνω έχουν μεγάλη δόση αλήθειας για αρκετά Τμήματα, ιδιαίτερα σε μεγάλα πανεπιστήμια της χώρας.

Είχα μόλις τελειώσει την ανάγνωση της αξιολόγησης του Τμήματος, όταν έπεσε το μάτι μου, στην εφημερίδα, στις εξελίξεις που υπάρχουν στο θέμα της αξιολόγησης των καθηγητών στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εκεί όπου η ΟΛΜΕ επιχειρεί να μπλοκάρει την διαδικασία της αξιολόγησης, προαναγγέλοντας την διαγραφή από τις ΕΛΜΕ των Περιφερειακών Διευθυντών, των Διευθυντών Εκπαίδευσης και των Σχολικών Συμβούλων που θα εμπλακούν στην αξιολόγηση. Η λύση για τους συνδικαλιστές, για μια ακόμα φορά, δεν είναι να κάνουν προτάσεις στο Υπουργείο για το πώς μπορεί να γίνει μια ουσιαστική, δίκαιη αξιολόγηση των προσόντων και της προσφοράς των καθηγητών, ανάλογα και με το σχολείο στο οποίο εκείνοι διδάσκουν και τις ανάγκες των μαθητών της περιοχής τους. Η λύση γι’ αυτούς είναι να μην γίνει ποτέ καμία αξιολόγηση. Γιατί γνωρίζουν πως αν πάνε σε μια ορθολογική αξιολόγηση, μπορεί να διαβάσουν για τους εαυτούς τους σχόλια όπως τα παραπάνω.