Tuesday, March 21, 2017

Το "Δεν είσαι εδώ" στην βραχεία λίστα για το βραβείο εφηβικού βιβλίου της ΙΒΒΥ

Είναι μεγάλη μου τιμή να είμαι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά υποψήφιος για το βραβείο εφηβικού βιβλίου του ελληνικού τμήματος της ΙΒΒΥ (πέρυσι για το "Μια ανάσα μόνο", φέτος για το "Δεν είσαι εδώ" με το οποίο έκλεισε η "Τριλογία της Κρήτης"). Καλή επιτυχία σε όλους τους εξαιρετικούς υποψήφιους:



Monday, March 20, 2017

Ένα ωραίο ξενύχτι

Όπως έγραψα στο προηγούμενο post λοιπόν, προχθές ξενύχτησα για πολύ καλό λόγο, αφού έπρεπε να κάνω την αντιφώνηση κατά την ανακήρυξή μου ως εταίρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος K. Βενιζέλος». Ελπίζω ότι το skype και η κάμερα του λάπτοπ μου εξασφάλισαν αρκετή απόσταση ώστε να μην φαίνεται το πόσο συγκινημένος ήμουν.
Ακολουθεί η αντιφώνησή μου, για όποιον ενδιαφέρεται να την διαβάσει:

Ως παιδί μεγαλωμένο μέσα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, έμαθα ελάχιστα για τον Βενιζέλο στο σχολείο. Ακόμα και τα λίγα παραπάνω που έμαθα ως Χανιώτης, που το σπίτι μου απείχε λίγες εκατοντάδες μέτρα από το δικό του, δεν έφταναν για να μπορώ να σταθώ σε οποιαδήποτε συζήτηση τον αφορούσε. Το ίδιο ίσχυε για όλους σχεδόν τους συνομηλίκους μου. Σε μια χώρα όμως όπου τα δανεικά λεφτά έμοιαζαν να κρέμονται από τα κλαδιά των δέντρων, εκεί γύρω στο 2001, αυτό δεν φαινόταν να είναι και μεγάλο πρόβλημα για την γενιά μου, ούτε για τις μεγαλύτερες γενιές – ποιος ν’ ασχοληθεί με τον Βενιζέλο όταν χτυπάει το τηλέφωνό του τακτικά, από τις τράπεζες που θέλουν να του προσφέρουν το καινούργιο διακοποδάνειο;
Ήμουν τυχερός για δύο λόγους. Ο ένας ήταν ότι είχα μόλις γνωρίσει, χάρη στα βιβλία μου που είχαν εκδοθεί μέχρι τότε, κάποιους πολύ σημαντικούς ανθρώπους του ελληνικού πολιτισμού αλλά και πολύ σημαντικούς ανθρώπους σκέτο. Ανθρώπους που ένιωθα δέος και μόνο επειδή καθόμουν στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Πιάναμε κουβέντα για πολλά θέματα, ανάμεσα στα οποία και η πολιτική, και όταν αναφέρθηκε 2-3 φορές το όνομα του Βενιζέλου άρχισα να νιώθω περίεργα. Ήξερα τόσο λίγα γι’ αυτόν ώστε η άγνοιά μου ήταν ενοχλητική για μένα – αν με ρωτούσαν οι καινούργιοι μου φίλοι οτιδήποτε ουσιώδες, δεν θα ήξερα να το απαντήσω.
Ο δεύτερος λόγος που ήμουν τυχερός ήταν ότι, χάρη στους γονείς μου, είχα στο σπίτι μου μια μεγάλη βιβλιοθήκη που περιείχε άφθονα βιβλία και περιοδικά που μιλούσαν για τον Βενιζέλο, την εποχή και την δράση του.
Έτσι άρχισα να διαβάζω.
Κι όσο διάβαζα, τόσο περισσότερο γοητευόμουν αλλά και τόσο περισσότερο μου γεννιούνταν ερωτήσεις για τις σημαντικές στιγμές της πολιτικής του διαδρομής και της προσωπικής του ζωής. Επειδή κανένα από τα βιβλία που διάβασα δεν μπορούσε να μου απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις, προσπάθησα να τις απαντήσω εγώ μέσα από το θεατρικό έργο που έγραψα αρχικά και τιμήθηκε με κρατικό βραβείο από το υπουργείο Πολιτισμού και από το μυθιστόρημα που έγραψα στην συνέχεια, για την ζωή του Ελευθέριου Βενιζέλου. Και στα δύο έργα έμεινα όσο κοντύτερα μπορούσα στην ιστορική αλήθεια, προσθέτοντας την μυθοπλασία μόνο στα «ανεξήγητα» για μένα κομμάτια της ζωής του. Νιώθω πολύ χαρούμενος που το «Όταν ήταν ευτυχισμένος», που εκδόθηκε το 2013, αγαπήθηκε από πολύ κόσμο – ενημερώθηκα μάλιστα πριν λίγες μέρες από τις εκδόσεις Πατάκη ότι η 3η έκδοση εξαντλήθηκε και ετοιμάζεται η 4η έκδοση. Νιώθω πολύ χαρούμενος επειδή ελπίζω ότι η συνεχιζόμενη επιτυχία του βιβλίου θα δώσει την ευκαιρία να γοητευτούν από το μυαλό και την δράση, από τους θριάμβους αλλά και τα λάθη του μεγαλύτερου Έλληνα πολιτικού κι άλλοι αναγνώστες, οι οποίοι μπορεί στην συνέχεια να αναζητήσουν κι άλλες πηγές για τον Βενιζέλο.
Να πω, κλείνοντας, το εξής. Λόγω της έντασης της δεκαετίας 1910-1920, με τις τεράστιες επιτυχίες του Βενιζέλου αλλά και τον εθνικό διχασμό, πολλοί βάζουν σε δεύτερη μοίρα την τετραετία 1928-1932. Για μένα, η τετραετία αυτή της διακυβέρνησης του Βενιζέλου, με την Ελλάδα διαλυμένη και την παγκόσμια οικονομία σε κρίση, είναι η σημαντικότερη σε πολιτικό έργο τετραετία που έχει ζήσει η χώρα τον τελευταίο αιώνα. Και καλό θα είναι τώρα μέσα στην κρίση οι σημερινοί μας πολιτικοί όλων των κομμάτων να μελετήσουν εκείνη την τετραετία, ώστε να διδαχθούν από αυτήν. Ο λαός έχει τεράστιες ευθύνες για το ποιους επιλέγει να τον κυβερνήσουν, αλλά έχει και την ανάγκη να αρθούν οι ηγέτες του πάνω από τους εαυτούς τους, για να τον καθοδηγήσουν. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκανε πράξη, στο μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής του διαδρομής, αυτό που έγραψε ο Ελύτης: «κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά».
Ευχαριστώ πολύ το ίδρυμα για την μεγάλη τιμή που μου κάνει σήμερα, της οποίας ελπίζω ότι θα φανώ αντάξιος. 

Να ξέρουμε τι λέμε

Προχθές, ξημερώματα Σαββάτου προς Κυριακή ήμουν ξύπνιος, εδώ στο σπίτι μου στην Αυστραλία, για πολύ καλό λόγο – επειδή το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος K. Βενιζέλος» μου έκανε την μεγάλη τιμή να με ανακηρύξει εταίρο του, και έπρεπε να συνδεθούμε μέσω skype για να πω δυο λόγια, ως αντιφώνηση.
Αυτά που είπα μπορεί να τα διαβάσει όποιος θέλει σε επόμενο post που θα ανεβάσω σήμερα, αλλά πριν περάσω σε αυτά θέλω να πω κάτι άλλο.
Διάβασα τις δηλώσεις του υπουργού κ. Πολάκη στο μνημόσυνο του Ελευθέριου Βενιζέλου. Δήλωσε πως «το μήνυμα που στέλνει ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι να παλέψουμε και σήμερα να βγάλουμε τη χώρα από την μέγγενη των μνημονίων και της επιτροπείας».
Στέκομαι σε αυτή τη δήλωση, διότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος κανένα τέτοιο μήνυμα δεν στέλνει. Όχι επειδή ο Βενιζέλος θα ήθελε τα μνημόνια, βέβαια – ίσα ίσα, ήθελε μια όσο το δυνατόν ισχυρότερη Ελλάδα και γι’ αυτό πάλευε διαρκώς. Αλλά ο Βενιζέλος κατανοούσε το μέγεθος της Ελλάδας, και επεδίωκε να στέκεται η χώρα πάντα δίπλα στους ισχυρούς, για να έχει μέλλον. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύτηκε την Ελλάδα ως Κούβα και Βενεζουέλα της Μεσογείου και επέλεξε και ως αντιπολίτευση και αρχικά ως κυβέρνηση την απόλυτη σύγκρουση με τους ευρωπαίους εταίρους, το κήρυγμα μίσους εις βάρος τους, μας πήγε στο τραγικό δημοψήφισμα, και τελικά όταν φτάσαμε στον γκρεμό αναγκάστηκε να αποδεχτεί μέτρα δέκα φορές χειρότερα και βαρύτερα για τον λαό, αφού πλέον ούτε εμπιστοσύνη ούτε καλή διάθεση υπήρχε από τους εταίρους (από όσους διέθεταν καλή διάθεση βέβαια, διότι υπάρχουν και εκείνοι που δεν μας γούσταραν εξαρχής).
Αν ο Βενιζέλος ζούσε, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ο μεγαλύτερος πολιτικός εχθρός του.
Παρακάτω, μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμα από κείμενο του κ. Νίκου Παπαδάκη, γενικού διευθυντή του ιδρύματος «Ελευθέριος Βενιζέλος» στα Χανιώτικα Νέα πριν λίγες μέρες. Εξηγεί το πώς ο Βενιζέλος έστησε το 1928-1932 ξανά την κατεστραμμένη υγεία της χώρας και το ανύπαρκτο ασφαλιστικό σύστημα στα πόδια τους. Όπως θα δείτε, τα έκανε όλα σε συνεχή συνεργασία με τους ισχυρούς ξένους, γι’ αυτό άλλωστε, όπως είχα γράψει εδώ: http://polyk.blogspot.com.au/2017/02/blog-post_16.html τον Βενιζέλο μια ζωή διάφοροι «υπερπατριώτες» τον έλεγαν προδότη.
Γράφει, ο κ. Παπαδάκης:
«Ουσιαστικά, το μοναδικό πλεονέκτημα της χώρας ήταν ο πρωθυπουργός της που, επικεφαλής μιας ισχυρής και σταθερής κυβέρνησης, ενέπνεε εμπιστοσύνη στους ξένους χωρίς τη βοήθεια των οποίων ήταν αδύνατη η ανόρθωση της υγείας. Η Οργάνωση Υγείας της Κοινωνίας των Εθνών (Κ.τ.Ε.) ήταν ο πρώτος διεθνής οργανισμός που ανταποκρίθηκε στην παράκληση της κυβέρνησης για βοήθεια και μια ομάδα ειδικών υγειονομικών ταξίδεψε στην Ελλάδα και διαπίστωσε την άθλια κατάσταση της υγείας και τη μεγάλη ανάγκη για επείγοντα μέτρα. Στην προσπάθειά της η κυβέρνηση πέτυχε τη συμπαράσταση του ιδρύματος Ροκφέλερ, που προσέφερε σημαντική οικονομική και υλικοτεχνική βοήθεια καθώς και υποτροφίες. Από τη συνεργασία αυτή ξεπήδησε το 1929 η Υγειονομική Σχολή Αθηνών (σήμερα Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας), ένας θεσμός με καθοριστικό ρόλο στον εκσυγχρονισμό του υγειονομικού συστήματος της χώρας. Η νέα σχολή, που σε πρώτη φάση απαρτίστηκε από αλλοδαπούς επιστήμονες και είχε πρώτο διευθυντή τον Άγγλο υγιεινολόγο Νόρμαν Γουάιτ, έγινε δεκτή με μια καχύποπτη οπισθοδρομικότητα και αντιμετώπισε σφοδρές αντιδράσεις από την Ιατρική Σχολή και ιατρικούς συλλόγους» … «Η απόπειρα του Βενιζέλου για ριζική αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος στηρίχθηκε και πάλι στους ξένους. Το ίδιο το νομοσχέδιο ίδρυσης του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ) καταρτίστηκε στη Γενεύη και στην Πράγα τον Μάιο του 1932 και η μελέτη βιωσιμότητας εκπονήθηκε από τον διευθυντή κοινωνικών ασφαλίσεων της Τσεχοσλοβακίας».
Ένα μήνυμα στέλνει ο Ελευθέριος Βενιζέλος με την πολιτική του παρακαταθήκη: το μήνυμα της διαρκούς συμπόρευσης, με όρους αξιοπρέπειας φυσικά, με εκείνους που μπορούν να εξασφαλίσουν ότι θα υπάρχει μέλλον για την χώρα. Όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, τα προβλήματα, οι συχνά μεγάλες αδικίες και οι τρικλοποδιές που θα συναντήσουμε στην διαδρομή αυτή.

Tuesday, March 14, 2017

Κριτική από το περιοδικό Crime Scene για το Αθηναϊκό Μπλουζ - Review of Athenian Blues by Crime Scene Magazine

Μόλις δημοσιεύτηκε η κριτική του αγγλικού περιοδικού Crime Scene, το οποίο ευχαριστώ πολύ, για το Αθηναϊκό Μπλουζ. Γράφει ότι είναι αναζωογονητικό να βρίσκεις στο βιβλίο έναν εκτελεστή με αίσθηση του χιούμορ, ότι το πρώτο βιβλίο της σειράς του Στράτου Γαζή είναι συναρπαστικό, γεμάτο ανατροπές και ότι τα κοφτερά παραλειπόμενα της ελληνικής κρίσης, που προβάλλονται στο βιβλίο, το τοποθετούν σταθερά στην παράδοση των αστυνομικών βιβλίων που εξελίσσονται σε μεγαλουπόλεις και έχουν πολιτικές προεκτάσεις.
Οι υπόλοιπες κριτικές που έχουν δημοσιευτεί μέχρι σήμερα για το βιβλίο, σε Αγγλία και ΗΠΑ (όπου εκδίδεται τον Απρίλιο), βρίσκονται στο site του εκδότη μου, Bitter Lemon Press, εδώ: https://www.bitterlemonpress.com/blogs/press-reviews/athenian-blues-reviews
I would like to thank Andre Paine and Crime Scene Magazine for the review of Athenian Blues, in the issue of the magazine which has just been published. According to the review, "it is refreshing to find an executioner with a sense of humour", the book is "a compelling, twisty start to the series", "while the trenchant asides on the Greek crisis put Athenian Blues firmly in the tradition of urban crime with a political edge".
The rest of the reviews of Athenian Blues, from the UK and USA (where it will be published in April) can be found in the website of Bitter Lemon Press: https://www.bitterlemonpress.com/blogs/press-reviews/athenian-blues-reviews

Monday, March 13, 2017

Κάκο-μοίρη (με τον τόνο στο «κά»)

Κάποιοι αγαπημένοι φίλοι μου έχουν πατεντάρει μια διαφορετική εκφορά της λέξης «κακομοίρης». Καθώς λένε την λέξη, την «σπάνε» σε δύο κομμάτια και τονίζουν στο πρώτο μισό το «κά». Δοκιμάστε το, όπως το έχω γράψει στον τίτλο του σημερινού κειμένου. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό, αν θες πραγματικά να έχει αντίκτυπο η λέξη.
Το σκέφτηκα αυτό, βλέποντας την συνέντευξη ενός αμερικάνου καθηγητή πανεπιστημίου, που ζει στην Νότια Κορέα. Επειδή θεωρείται ειδικός στα θέματα της χώρας, τον κάλεσαν για συνέντευξη από το BBC, και την ώρα της συνέντευξης μπήκαν μέσα τα παιδιά του – το ένα από τα δύο μάλιστα μωρό. Όπως θα δείτε στο βίντεο, αρχικά σπρώχνει το ένα παιδί του χωρίς να γυρίσει να το κοιτάξει, και όταν μπαίνει η γυναίκα του, γονατιστή και απίστευτα αγχωμένη, για να πάρει μέσα τα παιδιά εκείνος κλείνει τα μάτια του σε αποδοκιμασία λες και έχει γίνει έγκλημα καθοσιώσεως (ο όρος προέρχεται από το Βυζάντιο, σημαίνει προσβολή του προσώπου του αυτοκράτορα). Παρακάτω μπορείτε να δείτε το βίντεο, διάρκειας ενός λεπτού. Και μην ξεχνάτε, τον τόνο στο «κά».

Thursday, March 09, 2017

Με την Άντζι

Μια χώρα κατεστραμμένη, με κατοίκους που νιώθουν να μην έχουν ελπίδα, με νέους που ψάχνουν οποιαδήποτε ευκαιρία για να φύγουν στο εξωτερικό.
Μια διαπραγμάτευση που βρίσκεται σε εξέλιξη, που δεν κλείνει εδώ και μήνες, και όταν κλείσει, σύμφωνα με ομολογία της ίδιας της κυβέρνησης θα τσακίσει κι άλλο τους φτωχότερους, με μείωση του αφορολόγητου και μείωση συντάξεων.
Χημικά χθες στους δρόμους, από τα ΜΑΤ, για να αντιμετωπίσουν τους αγρότες.
Μια γυναίκα έβαλε χθες τις φωνές στον πρωθυπουργό, ρωτώντας τον αν μπορεί ο ίδιος να ζήσει με 400 Ευρώ το μήνα.
Μέσα σε όλα αυτά, ο πρωθυπουργός της χώρας μπήκε στο Twitter, ξημερώματα. Μπήκε στο twitter για να τρολάρει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επειδή η Μπαρτσελόνα πέταξε την Παρί Σεν Ζερμέν έξω από το Champions League (ο Κ. Μητσοτάκης είχε προβλέψει ότι μπορεί η Παρί να πάρει το Champions League). Μπήκε τα ξημερώματα, με την χώρα του στο χείλος του γκρεμού, για να γράψει πανηγυρίζοντας στον αντίπαλό του, δημοσίως, ότι η Παρί θα πάρει το Champions League όσο η ΝΔ θα πάρει τις εκλογές.
Μιλάμε για τον ίδιο πρωθυπουργό της χώρας που έκανε πλακίτσα στη Βουλή πριν λίγες μέρες λέγοντας ότι το μόνο πρόβλημα με όσα κάνει ο υπουργός Οικονομικών Ε. Τσακαλώτος είναι ότι είναι γκαντέμης επειδή πήγε σε παιχνίδι του ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟΚ έχασε.
Αυτές είναι οι τοποθετήσεις του πρωθυπουργού για όσα συμβαίνουν.
Τοποθετήσεις που ταιριάζουν με την άγνοιά του ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη δεν είναι διαφορετικά νησιά, ή με την άλλη του τοποθέτηση ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα ανάμεσα στις χώρες.
Τοποθετήσεις που φανερώνουν πόσο λάθος κάνουν όσοι του αποδίδουν τάχα μου περίπλοκα σχέδια για να μας βγάλει από την ΕΕ στο μέλλον. Πιθανόν να υπάρχουν σύμβουλοί του που σκέφτονται περίπλοκα ή μακιαβελικά, δεν το ξέρω.
Αλλά ο ίδιος ο πρωθυπουργός φροντίζει δημοσίως να επιβεβαιώνει το βάθος της σκέψης του σε κάθε ευκαιρία.
Ευτυχώς, όπως απέδειξε η πρόσφατη τοποθέτηση υπέρ της κυβέρνησης από την Άντζι Σαμίου, ένα κομμάτι του λαού συνεχίζει να στηρίζει τον ηγέτη του, όσο κι αν αυτός μας προσβάλλει όλους με όσα κάνει.
Υιοθετούν, προφανώς, το μεγάλο σουξέ της Άντζι, «πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά».

Monday, March 06, 2017

Ένα άλλο ανθρώπινο είδος

Έχω μια θεωρία, που επιβεβαιώνεται καθημερινά εδώ και δυο χρόνια και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας. Η τελευταία της επιβεβαίωση ήρθε πριν λίγες μέρες, με τις δηλώσεις του υπουργού Επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου Δημήτρη Τζανακόπουλου. Ο οποίος δήλωσε, για πρόσφατη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι με την συνέντευξή του παραχώρησε «διαπιστευτήρια υποταγής στους δανειστές».
Εγώ δεν ξέρω τι θα κάνει ο Μητσοτάκης αν και όταν κυβερνήσει – δεν είμαι μάντης. Ξέρω όμως ότι όταν είσαι εκπρόσωπος της τωρινής κυβέρνησης που εκχώρησε την δημόσια περιουσία της χώρας για 99 χρόνια!!! (μέχρι το 2115, αρχές του 22ου αιώνα) στους δανειστές, το να δηλώνεις επαναστάτης και να λες ότι οι αντίπαλοί σου είναι υποταγμένοι απλώς δεν είναι φυσιολογικό. Δεν μπορεί δηλαδή οποιοσδήποτε άνθρωπος να το ξεστομίσει αυτό, και μάλιστα απόλυτα ψύχραιμος, σοβαρός, φαινομενικά σίγουρος γι’ αυτό που λέει.
Όπως δεν μπορεί με όλο αυτό που ζούμε να βγαίνει υπουργός και να λέει ότι του δίνουν συγχαρητήρια για τις νέες υπέρογκες εισφορές οι εργαζόμενοι, και ότι θέλουν να πληρώνουν και παραπάνω εισφορές στο κράτος. Δεν μπορεί να βγαίνει υπουργός και να λέει πως δεν υπάρχουν πια στην Ελλάδα άνθρωποι που ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Δεν μπορεί να βγαίνει υπουργός και να λέει πως οι πρόσφυγες απλώς λιάζονται στις πλατείες. Δεν μπορεί να βγαίνει υπουργός και να λέει πως κόβει ώρες από βασικά μαθήματα στο δημοτικό, με συνέπεια να κάνουν λιγότερες ώρες μάθημα τα παιδιά στην Ελλάδα απ’ ότι στα σχολεία της Αφρικής, επειδή «τα κουράζουμε τα παιδιά» και δεν πρέπει να κουράζονται. Δεν μπορεί να βγαίνει υπουργός και να αποκαλεί τα μάρμαρα του Παρθενώνα «Ελγίνεια» και να απολύει την Αμάλ Κλούνι (την οποία δεν πλήρωνε το κράτος, αλλά Έλληνας του εξωτερικού) επειδή λέει δεν πρέπει, τάχα να κυνηγήσουμε το θέμα δικαστικά για να μην χάσουμε στο δικαστήριο (σημειωτέον, ότι οι Άγγλοι δεν διαθέτουν καν επίσημο χαρτί για την ιδιοκτησία τους). Δεν μπορεί να υπογράφει την παραχώρηση των αεροδρομίων ένας υπουργός που ωρυόταν εις βάρος της παραχώρησης, αλλά τώρα τα παραχωρεί ο ίδιος «με πολύ πόνο» όπως λέει, και μετά βγαίνει και υπόσχεται, πριν λίγες μέρες, με την χώρα στον γκρεμό, όχι μόνο 13η αλλά και 14η σύνταξη!
Έχω λοιπόν μια θεωρία, εγώ που έχω σε άθλια εκτίμηση τους περισσότερους από τους παλιούς πολιτικούς που πέρασαν από την χώρα από το 1981 ως και το 2014. Η θεωρία μου είναι ότι οι υπουργοί αυτής εδώ της κυβέρνησης δεν μοιάζουν με τους παλιούς. Οι υπουργοί αυτής εδώ της κυβέρνησης, οι άνθρωποι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεστομίσουν το οτιδήποτε, όσο κι αν αυτό προσβάλλει την στοιχειώδη λογική, όσο κι αν αυτό που δηλώνουν είναι αντίθετο με όσα βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια, ανήκουν σε διαφορετικό ανθρώπινο είδος. Είναι σαν το ανέκδοτο που μπαίνει η γυναίκα στην κρεβατοκάμαρα, βλέπει τον άντρα της επί το έργον με άλλη γυναίκα κι εκείνος ατάραχος της λέει: «δεν είναι αυτό που νομίζεις» και σηκώνεται όρθιος, ψύχραιμος, για να την πείσει ότι της λέει αλήθεια.
Διαφορετικό ανθρώπινο είδος. Δεν είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, έχουν μια τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση από όλους που είχαμε δει στο παρελθόν.
Διαφορετικό ανθρώπινο είδος. Ένα είδος που καλό είναι να αρχίσει να μας φοβίζει.

Wednesday, March 01, 2017

Είναι κακό πράγμα να μην έχεις ταλέντο

Η Ελλάδα έχει τόσα πολλά που μας πληγώνουν. Έχει όμως και τις απίθανες ομορφιές της και τις μεγάλες καθημερινές στιγμές ανάμεσα στους ανθρώπους της.
Ένας άνθρωπος που φαίνεται εδώ και χρόνια να μην αντιλαμβάνεται τίποτα καλό στην χώρα είναι ο κύριος Χρήστος Γιανναράς, που κατακεραυνώνει τους πάντες, χωρίς να βρίσκει να πει για άνθρωπο μισή καλή κουβέντα.
Ε, λοιπόν σε πρόσφατο κείμενό του στην Καθημερινή (http://www.kathimerini.gr/896065/opinion/epikairothta/politikh/to-shmera-erxetai-apo-to-x8es), άλλαξε ρότα – βρήκε κάτι που του άρεσε, επιτέλους!
Βρήκε να πει καλή κουβέντα, για το βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη «Τα δύο βήτα» που αναφέρεται στον εθνικό διχασμό, τον βασιλιά Κωνσταντίνο και τον Βενιζέλο, και καταλήγει (το βιβλίο) πως για όλα φταίει ο Βενιζέλος.
Ο Γιανναράς ξεκινάει το κείμενό του προσπαθώντας, όπως όλοι οι ατάλαντοι άνθρωποι, να παραστήσει τον ψύχραιμο και αντικειμενικό, μας λέει πως παντού παραμονεύει ο διχασμός στη χώρα, πως δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε κάποιες κοινές παραδοχές ιστορικής αυτοσυνειδησίας, μια βάση κοινωνικής συνοχής. Και αφού έτσι νομίζει πως έχει «προστατευθεί» του ξεφεύγει το κείμενο (η έλλειψη ταλέντου που λέγαμε) και αρχίζει να βρίζει κανονικά τον Βενιζέλο. Μόνο πεζοδρομιακές εκφράσεις δεν λέει – ούτε οι πιο ακραίοι φιλοβασιλικοί σήμερα δεν ονειρεύονταν να διαβάσουν τέτοιο κείμενο. «Αρρωστημένος εγωιστής», «αδίστακτος δοξομανής» που εξαιτίας του «έχασε τα ερείσματα της ιστορικής του ύπαρξης ο ελληνισμός», «αυτουργός της αυτεξευτελιστικής αυτοχειρίας μας», «στυγνός δικτάτορας». Τον ενοχλούν τα αγάλματα του Βενιζέλου, ότι το όνομά του έχει δοθεί σε δρόμους και στο αεροδρόμιο, και δηλώνει πως η τριετία 1917-1920 (τότε που η Ελλάδα έγινε γεωγραφικά μεγαλύτερη από ποτέ και είχε φτάσει να κοιτάζει στα μάτια τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις) ήταν μια «εφιαλτική» τριετία (προφανώς αναφέρεται χωρίς να το λέει στους διωγμούς εις βάρος των βασιλικών που έγιναν τότε, οι οποίοι ήταν βεβαίως τραγικοί, μόνο που ξεχνάει ότι έγιναν ως αντίποινα στους φοβερούς διωγμούς των βενιζελικών που είχαν προηγηθεί).
Νωρίτερα, στο κείμενο, ο Γιανναράς χαρακτηρίζει τους βενιζελικούς ιστορικά ηττημένους. Αυτό ούτε οι βασιλικοί δεν το ήξεραν, τους ενημέρωσε μόλις ο Γιανναράς και ενθουσιάστηκαν που έμαθαν εκατό χρόνια μετά ότι κέρδισαν, ζουν μεγάλες στιγμές, σκέφτονται να κάνουν τρελά πάρτι χτυπώντας τατού “The king is back” - και δεν θα εννοούν τον Λεμπρόν.
Το μόνο που ξεχνάει να γράψει ο Γιανναράς, στο τέλος του κειμένου του, με κεφαλαία bold γράμματα είναι «ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ!».
Τελειώνει κανείς το κείμενο και επιστρέφει πίσω, στην αρχή του άρθρου του Γιανναρά.
Εκεί που λέει ότι ενώ θα έπρεπε να έχουμε κοινές παραδοχές ιστορικής αυτοσυνειδησίας, «κάθε ιδεολογικό γκρουπούσκουλο έχει τη δική του ανάγνωση και ερμηνεία της Iστορίας».
Μερικές φορές, σε μικρές-μικρές φρασούλες, ακόμα και οι ατάλαντοι άνθρωποι έχουν δίκιο.

Monday, February 27, 2017

Ούτε το κλάμα δεν μας αξίζει

Με αφορμή το χθεσινό φρικιαστικό τροχαίο που δεν θέλει να το χωρέσει ο νους, θέλω να πω δυο λόγια - γιατί ο λόγος που γίνονται τόσα τροχαία, με τόσους αθώους νεκρούς είναι ο ίδιος λόγος που η χώρα βρίσκεται σε τέτοια κακομοιριά.
Πριν ενάμιση χρόνο περίπου είχα παρκάρει σε στενό μονόδρομο, βράδυ στα Χανιά, με την οικογένειά μου μέσα στο αμάξι. Για κάποιο λόγο τα δημοτικά φώτα στην περιοχή ήταν εκτός λειτουργίας. Χειμώνας, σκοτάδι. Από μακριά, πριν προλάβω να βγω από το αυτοκίνητο, άκουσα ένα φοβερό μαρσάρισμα και γι’ αυτό τελευταία στιγμή δεν βγήκα. Μέσα σε 2-3 δευτερόλεπτα, ένα λευκό αμάξι που πήγαινε στον μονόδρομο υπολογίζω με πάνω από 130 χιλιόμετρα, με κλειστά τα φώτα του αμαξιού, πέρασε 4 τετράγωνα χωρίς να σταματήσει σε κανένα stop. Ο οδηγός του προφανώς είχε αυτό που λέγεται “death wish” – επιθυμία να σκοτώσει ή να σκοτωθεί. Ακόμα και όταν απομακρύνθηκε και ο τρόμος ότι μπορεί να έπεφτε πάνω μας είχε περάσει, είχα παραμείνει διπλωμένος μέσα στο αυτοκίνητο, περιμένοντας ότι μπορεί να άκουγα κάποιον ανατριχιαστικό θόρυβο από το επόμενο τετράγωνο.
Πριν από πολύ περισσότερα χρόνια έγινε μπροστά μου ένα παρολίγον θανατηφόρο τροχαίο στα Χανιά, στην Ακρωτηρίου. Ένας μεθυσμένος (Σάββατο απόγευμα) νεαρός μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, διεμβόλισε το προπορευόμενο αυτοκίνητο το οποίο άρχισε να στριφογυρίζει και έπεσε πάνω στο δικό μου. Ο νεαρός και οι συνεπιβάτες του τραυματίστηκαν ελαφρά. Ο οδηγός του μπροστινού αυτοκινήτου από θαύμα επέζησε, και έμεινε έξι μήνες μακριά από την δουλειά του. Όταν πήγα στο δικαστήριο να καταθέσω ως μάρτυρας, συγγενής του νεαρού οδηγού, που κινδύνευε να χάσει το δίπλωμά του μεταξύ άλλων, μου επιτέθηκε φραστικά επειδή κατέθεσα «ψέματα» και μου είπε πρώτα πως «υπάρχει και Θεός» (για τα ψέματά μου) και μετά με ρώτησε γιατί θέλω να κάνω ζημιά στον συγγενή του και να τιμωρηθεί.
Αντίστοιχα πράγματα θα με ρωτούσε, σίγουρα, και ο συγγενής του μακελάρη με το λευκό αμάξι, αν τον έπιανε η αστυνομία.
Στον Καναδά και στην Αυστραλία έχω πάρει κλήση επειδή ξεπέρασα το όριο ταχύτητας κατά 20 χιλιόμετρα (σε εθνική οδό) και κατά 7 χιλιόμετρα (εντός πόλεως), αντίστοιχα. Στην περίπτωση του Καναδά, η ποινή δεν ήταν μόνο χρήματα αλλά και αφαίρεση πόντων από το δίπλωμά μου. Με κάλεσαν σε ένα γραφείο και μου έκαναν δριμύτατες παρατηρήσεις ότι σε επόμενη αντίστοιχη παράβαση θα μου έπαιρναν για μήνες το δίπλωμα. Στην Αυστραλία, όχι μόνο είναι αντίστοιχη η νομοθεσία, αλλά απαγορεύεται και το κάπνισμα στο αυτοκίνητο αν είναι μέσα παιδί κάτω των 17 ετών. Για τους παραβάτες υπάρχει ένα τσουχτερότατο πρόστιμο και ξανά δριμύτατες παρατηρήσεις όταν σε πιάσουν να παραβαίνεις τον νόμο, διότι με το τσιγάρο μέσα στο αμάξι είναι σαν να αναγκάζεις το παιδί να εισπνέει καρκίνο.
Εμείς (η πλειοψηφία) στην Ελλάδα δεν θέλουμε έτσι. Έχουμε τους βουλευτές και πολιτευτές για να καθαρίζουν για τα «καημένα τα παιδιά» μας όταν κάνουν πράγματα που μπορούν να κοστίσουν την ζωή άλλων ανθρώπων, είτε αυτά είναι τροχαία, είτε καταστροφές δημόσιας περιουσίας, είτε, είτε, είτε. Ούτε στο δικαστήριο δεν φτάνουν πολλές υποθέσεις, έχουν φροντίσει «οι άνθρωποί μας» που τους ανταμείβουμε μετά με την ψήφο μας, ως γνήσιοι μαφιόζοι. Και άντε να πεις σε τόσους γονείς που έχω δει να καπνίζουν ακόμα και με κλειστά παράθυρα μέσα στο αυτοκίνητο!! με τα παιδιά τους μέσα, ότι θα φάνε πρόστιμο γι’ αυτό – γιατί να φάνε πρόστιμο θα σου πουν; Αφού δικά τους είναι τα παιδιά, τους ανήκουν, τα κάνουν ότι θέλουν.
Εδώ είναι Ελλάδα, εμείς είμαστε επαναστάτες, ελεύθερα πνεύματα, δεν θέλουμε κάμερες παντού να μας ελέγχουν ούτε σκληρές ποινές όταν κάνουμε «μια απερισκεψία, βρε αδερφέ», και τις γκαζιές μας θα τις ρίχνουμε και τους τσαμπουκάδες μας θα τους κάνουμε και βέβαια δεν θα ανεχτούμε να μας φωνάζουν και να μας κράζουν αστυνομικοί ή άλλοι δημόσιοι λειτουργοί.
Ούτε το κλάμα για τους νεκρούς μας δεν μας αξίζει.

O Φώτης ήταν Αστέρας (Τρίπολης) από μικρός

Σίγουρα το έχετε δει: παίρνει μεταγραφή ο Χ ποδοσφαιριστής, που μπορεί να είναι από τον Καλό Αγρό Δράμας ή από το Λουμπουμπάσι του Κογκό, για μια ομάδα Α΄Εθνικής, π.χ. τον Αστέρα Τρίπολης, και στις πρώτες του δηλώσεις λέει ο Έλληνας: «α, εγώ ήμουν με τον Αστέρα από μικρός, πάντα τον στήριζα, ήταν το όνειρό μου να παίξω εδώ» και ο ξένος: «α, εμείς στο Κογκό παρακολουθούμε φανατικά το ελληνικό πρωτάθλημα, και η αγαπημένη μου ομάδα ήταν πάντα ο Αστέρας».
Τα γράφω αυτά για να εξηγήσω, σε σας που δεν το καταλάβατε, το νόημα των δηλώσεων του Φώτη του Κουβέλη (που θυμίζω, ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που είχε υπερασπιστεί την δεκαετία του ’80 την «Αυριανή» όταν έβριζε εμετικά τον Μάνο Χατζιδάκι). Του Φώτη λοιπόν, που του ξέφυγε μες τον ενθουσιασμό του, προχθές, και δήλωσε πως όχι μόνο θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, αλλά και πως ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, πως ψήφισε «όχι», όπως έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, στο δημοψήφισμα, και (ουπς!) πως ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Λεπτομέρεια: στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ο Φώτης ήταν αρχηγός άλλου κόμματος, της ΔΗΜΑΡ, και είχε κατέβει υποψήφιος στις εκλογές. Δηλαδή, μας είπε ότι δεν ψήφισε ούτε τον εαυτό του (μετά διέψευσε τον εαυτό του και είπε πως δεν εννοούσε αυτό που εννοούσε). O Φώτης είπε κι άλλα, ήταν ασταμάτητος, δήλωσε πως ο λόγος που έριξε την προηγούμενη κυβέρνηση ήταν ότι ήθελε να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, πως ο μόνος λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σήμερα πτώση στις δημοσκοπήσεις είναι επειδή έχει φοβερά προβλήματα να αντιμετωπίσει αλλά μπορεί να ανακάμψει, και πως δεν πειράζει καθόλου που ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάζεται με τους ΑΝΕΛ, αυτό δεν αλλοιώνει καθόλου την ιδεολογική και πολιτική του ταυτότητα.
Αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Ο Φώτης, ελπίζοντας ότι θα τον πάρουν πίσω στο κόμμα από το οποίο έφυγε βρίζοντας και βριζόμενος το 2010 και θα του δώσουν κάποιο υπουργείο, θα πει σε λίγο καιρό ότι ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ το 2012, το 2009, το 2007, το 2004, το 2000, το 1996, το 1993, το 1990, το 1989, το 1985, το 1981, το 1977, το 1974 καθώς και κάθε χρόνο, ανελλιπώς, μέσα στη χούντα, γιατί έβαζε τακτικά το αυτί του στην κοιλιά της μαμάς του Τσίπρα και ήξερε ότι σύντομα θα γεννούσε τον ΗΓΕΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΑ ΚΛΑΡΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΕΙ Η ΜΕΡΚΕΛ.
Βλέπετε, ο Φώτης ήταν Αστέρας (Τρίπολης) από μικρός.

Friday, February 24, 2017

Επί του πιεστηρίου, κριτική από το Booklist για το Αθηναϊκό Μπλουζ – Stop press, Booklist review of Athenian Blues

 Κι επειδή τα καλά νέα (δυστυχώς, νομίζω συμβαίνει το ίδιο και με τα κακά) πάνε πακέτο, πριν προλάβω καλά-καλά να ποστάρω τις δύο προηγούμενες κριτικές ήρθε η κριτική από το διάσημο περιοδικό Booklist, του American Library Association,
Είναι από τις κριτικές που ονειρεύεσαι ότι θα διαβάσεις για την δουλειά σου: «Ο Στράτος αφηγείται την ιστορία με γυμνή ειλικρίνεια και απρόσμενο πνεύμα, αποκαλύπτοντας την σκληρή πλευρά της Αθήνας και συστήνοντας στους αναγνώστες τους αγαπησιάρηδες και πολυμήχανους παιδικούς του φίλους. Ένα βιβλίο που μοιράζεται εξίσου σε έντονη δράση, έξυπνη ανίχνευση στοιχείων και σε μια συναρπαστική ιστορία επιβίωσης, το μυθιστόρημα αυτό στέκεται στα ίσα απέναντι στο “The Darkest Heart” του Νταν Σμιθ και στο “A Different Lie” του Ντέρεκ Χάας».
Good news comes in threes. I had just posted the two previous reviews when the review from Booklist came. It was one of those reviews that you dream of reading about your work:
“Stratos narrates with bare honesty and unexpected wit, revealing Athens’ gritty side and introducing readers to his endearing and resourceful tribe of lifelong friends. Equal parts intense action, clever detection, and a compelling survival story, this makes a great match for Dan Smith’s The Darkest Heart (2015) and Derek Haas’ A Different Lie (2015)”


Νέες κριτικές από ΗΠΑ και Αγγλία για το Αθηναϊκό Μπλουζ/New reviews (USA, UK) of Athenian Blues

Μετά την κριτική από το Publishers Weekly και το Kirkus Reviews, μόλις δημοσιεύτηκε και η κριτική από τα περιοδικά Library Journal (στις ΗΠΑ) και Crime Review (στην Αγγλία), για το Αθηναϊκό Μπλουζ. Το Library Journal γράφει ότι αυτό το σκοτεινό μυθιστόρημα θα τραβήξει τους οπαδούς της διεθνούς αστυνομικής λογοτεχνίας και το Crime Review ότι η μοναδική επιφύλαξη που έχει είναι ότι οι χαρακτήρες είναι πολύ συναρπαστικοί! Όλες οι κριτικές για το βιβλίο μέχρι σήμερα βρίσκονται στο website του εκδότη μου στην Αγγλία, Bitter Lemon Press: https://www.bitterlemonpress.com/blogs/press-reviews/athenian-blues-reviews
After the reviews by Publishers Weekly and Kirkus Reviews, another two reviews of Athenian Blues have just been published, by Library Journal in the USA and by Crime Review in the UK. Library Journal writes that “with a narrator on the wrong side of the law who admires film noir, this dark novel will attract fans of international crime fiction with an edge” and the reviewer of Crime Review writes that: “My only reservation is that the characters are a bit too exciting”.
All the reviews of Athenian Blues can be found in the website of my publisher, Bitter Lemon Press:

Thursday, February 23, 2017

Η δεύτερη ευκαιρία - Φεβρουάριος 2017

Όπως είχα γράψει εδώ: (http://polyk.blogspot.com.au/2016/10/blog-post_26.html) αποφάσισα, 16 χρόνια μετά την πρώτη μου ποιητική συλλογή που είχε τίτλο «Ο Μυθοποιός», να δημοσιεύσω την 2η ποιητική μου συλλογή στο πολύ φιλόξενο λογοτεχνικό περιοδικό Fractal.
Τα ποιήματα δημοσιεύονται σε τετράδες, και η τετράδα των ποιημάτων του Φεβρουαρίου δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες, εδώ: http://fractalart.gr/tessera-poiimata-tou-polichroni-koutsaki/
Για όσους θέλουν να διαβάσουν τα ποιήματα των προηγούμενων μηνών, τα links ακολουθούν.

Wednesday, February 22, 2017

Δηλαδή, τι καλύτερο να περιμένει κανείς από την Φώφη;

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι η έκπληξη διαφόρων ανθρώπων από την δήλωση της Φώφης Γεννηματά: "Εμάς μας συμφέρει. Τη χώρα ίσως δεν θα συμφέρει. Δεν μπορεί όμως να είμαστε μονίμως εμείς η υπεύθυνη δύναμη, αυτοί που βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό". Την δήλωση την έκανε σχολιάζοντας ότι αν οι εκλογές δεν βγάλουν αυτοδυναμία, εκείνη θα αρνηθεί να κάνει κυβέρνηση μόνο με την ΝΔ, και θα επιμείνει να μπει μέσα και ο ΣΥΡΙΖΑ – κι αν δεν τα βρουν, όπως είναι βέβαιο, ας γίνουν νέες εκλογές με απλή αναλογική, η οποία συμφέρει το κόμμα της, κι ας μην συμφέρει τη χώρα.
Ξαναλέω, λοιπόν: πού είναι το περίεργο; Μιλάμε για μία αρχηγό κόμματος η οποία μόλις τελείωσε το πανεπιστήμιο προσελήφθη στην Εθνική Τράπεζα, στα 22 της, η οποία είναι παιδί του κομματικού σωλήνα στον οποίο προχώρησε λόγω του επωνύμου του πατέρα της και η οποία μας κοροϊδεύει κανονικά: συνταξιοδοτήθηκε από την Εθνική λόγω του σημαντικού προβλήματος που πέρασε με την υγεία της (ο λόγος που δεν πληρώνεται την σύνταξη είναι επειδή πληρώνεται ως βουλευτής) αλλά ξαφνικά μπορεί μια χαρά να δουλεύει όλη μέρα ως αρχηγός κόμματος, ενώ στην Εθνική δεν μπορούσε να δουλεύει. Προσοχή, δεν λέω ότι κακώς συνταξιοδοτούνται όσοι έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας, λέω ότι αν με το καλό ξεπέρασε το πρόβλημά της θα μπορούσε μια χαρά να επιστρέψει στην δουλειά της, η οποία σίγουρα είχε λιγότερες απαιτήσεις από την δουλειά του αρχηγού κοινοβουλευτικού κόμματος.
Με όλα τα παραπάνω δεδομένα, η δήλωσή της ότι είναι πρόθυμη να στείλει τη χώρα σε νέες εκλογές, αφού συμφέρει το κόμμα, είναι απολύτως αναμενόμενη.
Όπως είχε γράψει ο Μανόλης Αναγνωστάκης: "Δεν έφταιγεν ο ίδιος. Τόσος ήτανε".

Monday, February 20, 2017

Μόνο σεξ, όχι Μαθηματικά – ο Κώστας ξέρει

Όσα θα διαβάσετε παρακάτω ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ κάποιου είδους «πειραγμένη» πλάκα που αποφάσισα να σας κάνω. Είναι αλήθεια.
Νομίζατε ότι είναι νωρίς να μάθουν για τις έμφυλες ταυτότητες τα παιδιά στα Γυμνάσια, συζητώντας με τους καθηγητές τους για γκέι, τρανσέξουαλ, και για ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες στα 12 ή στα 13 τους;
Νομίζατε λάθος. Διότι τα παιδιά είναι έτοιμα να συζητήσουν για τα θέματα αυτά σε ηλικία 5 και 6 ετών. Διότι η κυβέρνηση, με τον Κώστα τον Γαβρόγλου υπουργό Παιδείας, φέρνει ίδιας λογικής προγράμματα στα παιδιά του νηπιαγωγείου και της πρώτης δημοτικού. Και, ακριβώς όπως και στα γυμνάσια, υπεύθυνοι για να διδάξουν τα θέματα αυτά στα παιδιά είναι οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοί τους – οι οποίοι δεν έχουν εκπαιδευτεί πουθενά για να εφαρμόζουν τέτοια προγράμματα, πόσο μάλλον σε τόσο τρυφερές ηλικίες, αλλά μην κολλάτε σε λεπτομέρειες. 
Λοιπόν, στα πλαίσια του νέου προγράμματος τα παιδιά των 5 και 6 ετών θα μιλάνε με τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους τους για την διαφορά του βιολογικού φύλου (sex) από το κοινωνικό φύλο (gender), ότι δηλαδή μπορεί να είσαι αγόρι αλλά να συμπεριφέρεσαι κοριτσίστικα, ή να είσαι κορίτσι αλλά να συμπεριφέρεσαι σαν αγόρι. Τα παιδιά των 5 και 6 ετών θα μιλάνε με τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους τους για την αναπαραγωγή, θα διδαχθούν από τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους τους την ονομασία των γεννητικών οργάνων (φανταστείτε τον χαβαλέ των 5χρονων και 6χρονων που θα ξεγυμνώνονται μετά το μάθημα για να δείχνουν στο διάλειμμα ο ένας στον άλλο τα γεννητικά του όργανα). Τα παιδιά των 5 και 6 ετών θα διδαχθούν από τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους τους πώς να φροντίζουν τα γεννητικά τους όργανα. Άλλωστε, όπως γράφει το εκτενές κείμενο του φωτισμένου προγράμματος του υπουργείου Παιδείας: «Τώρα μπορεί να ξεκινήσει μια σταδιακή διαφώτιση του παιδιού μέσα σ’ ένα όμορφο και υγιές κλίμα ερωτικής αγωγής στο σπίτι ή στο σχολείο». Τι καλύτερο από μια όμορφη ερωτική αγωγή στο 5χρονο παιδί σου από έναν νηπιαγωγό ή δάσκαλο που έτυχε να το αναλάβει.
Τα παιδιά των 5 και 6 ετών θα πρέπει να μιλούν στους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους τους για την οικογένειά τους και για τις σχέσεις μέσα στην οικογένειά τους. Τα παιδιά των 5 και 6 ετών θα μάθουν από τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους τους (λες και οι άνθρωποι είναι ειδικοί) το ποια είναι η έννοια του «διαδικτυακού χώρου».
Πόσο χρόνο θα έχουν για να τα διδαχθούν όλα αυτά; Εδώ είναι που η παράνοια συναντά την γελοιότητα και κάνουν απίθανη παρέα. Όλα όσα σας ανέφερα παραπάνω, και πολλά ακόμα, θα τα μάθουν τα παιδιά από τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους τους κάνοντας μάθημα δύο ώρες κάθε μήνα!! Δηλαδή μέσα σε 7-8 μαθήματα τα έχουμε ξεπετάξει τα εύκολα θεματάκια αυτά.
Το πρόγραμμα αυτό έχει ήδη ξεκινήσει δειλά, μέσα στο 2016, σε κάποια σχολεία, επί υπουργίας Νίκου Φίλη – ναι, μιλάμε για τον άνθρωπο που κατάργησε από τα δημοτικά ώρες Πληροφορικής, Μαθηματικών και δημιουργικής δραστηριότητας, αλλά βρήκε ώρες και λεφτά για να διδάσκουν οι δάσκαλοι τα 5χρονα και τα 6χρονα πώς θα φροντίζουν τα γεννητικά τους όργανα. Και τώρα, επί υπουργίας Κώστα Γαβρόγλου, το πρόγραμμα μεγαλώνει, αναπτύσσεται, βγάζει φτερά.
Θα μου πείτε, «αφού έχει ήδη ξεκινήσει σε κάποια σχολεία το πρόγραμμα, γιατί δεν έχει ξεσηκωθεί το σύμπαν;». Η απάντηση, όπως σε πολλά πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι στο μάρκετινγκ. Ενώ στο πρόγραμμα για τα Γυμνάσια δεν υπήρξε καλό μάρκετινγκ, στα δημοτικά το μάρκετινγκ ήταν εξαιρετικό. Το πρόγραμμα «πουλήθηκε» στους δασκάλους και στους νηπιαγωγούς ως πρόγραμμα για την πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης. Ποιος εκπαιδευτικός θα πει πως δεν θέλει να βοηθήσει στην πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών; Ειδικά από τη στιγμή που, πολύ ευγενικά, το υπουργείο και οι υπεύθυνοι του προγράμματος ενημερώνουν τους δασκάλους πως θα τους κάνουν κάποια σεμινάρια για να το εφαρμόσουν το πρόγραμμα. Τα σεμινάρια γίνονται για να εμπεδώσεις γνώσεις που έχεις ή να χτίσεις πάνω σε ήδη υπάρχουσες γνώσεις, όχι για να μάθεις από το μηδέν πράγματα που δεν ξέρεις!!! Πόση κοροϊδία πια σε αυτή τη χώρα, εις βάρος των πιο αδύναμων. Άντε, με το καλό κι όποιος θέλει να γίνει γιατρός να πάει να κάνει 2-3 σεμινάρια και να αρχίσει τις εγχειρήσεις, τι χρειάζονται οι σπουδές και η εξειδίκευση;
Αφήστε που το πρόγραμμα ΔΕΝ επικεντρώνεται στην πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης (να μάθει δηλαδή το παιδί ότι το σώμα του του ανήκει, να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού μυστικού), αφού αυτό το θέμα είναι μόλις η τελευταία ενότητα του προγράμματος και βέβαια μέσα σε δυο ωρίτσες θα το ξεπετάξουμε και αυτό, αφού πρώτα έχουμε διδάξει στα παιδιά όλα όσα ανέφερα παραπάνω.
Για όσους εξακολουθούν να μην με πιστεύουν, ορίστε το link για την πρώτη συνάντηση που έγινε για το πρόγραμμα αυτό στην Παλιόχωρα πριν λίγες μέρες, (http://flashnews.gr/post/302085/synanthsh-gonewn-sthn-palaioxwra-gia-th-seksoyalikh-agwgh-se-mikroys-mathhtes) και να η σελίδα για ολόκληρο το πρόγραμμα, που έχει τον πολύ κατάλληλο τίτλο «Παίζω με τον Φρίξο», αφού όταν το διαβάσετε θα φρίξετε: http://frixos.weebly.com
Να κλείσω λέγοντας δύο πράγματα: το πρώτο είναι ότι αντίστοιχα προγράμματα, από ειδικά εκπαιδευμένους ανθρώπους, έχουν ξεκινήσει να γίνονται πιλοτικά, μετά από σχεδιασμό πολλών ετών, σε κάποιες χώρες του δυτικού κόσμου. Για παράδειγμα, στην Αυστραλία υπάρχει ο εξειδικευμένος οργανισμός “Sex Education Australiao οποίος παρέχει αντίστοιχα μαθήματα σε σχολεία. Όσα σχολεία επιλέγουν να συνεργαστούν με τους ειδικευμένους ανθρώπους του οργανισμού συνήθως οργανώνουν μαθήματα για την πέμπτη και την έκτη δημοτικού, ενώ ο οργανισμός δηλώνει πως δυνητικά θα μπορούσε να προσφέρει μαθήματα και σε τρίτη/τετάρτη δημοτικού. Παράλληλα, υπάρχει online βιβλιοθήκη για την διαρκή ενημέρωση των εξειδικευμένων στην σεξουαλική εκπαίδευση δασκάλων. Στην Αγγλία επίσης το βάρος της σεξουαλικής εκπαίδευσης στο δημοτικό πέφτει στην πέμπτη δημοτικού, όπου τα παιδιά μαθαίνουν για τις αλλαγές που θα γίνουν στο σώμα τους πολύ σύντομα, στην εφηβεία, καθώς και για την διαδικασία της αναπαραγωγής. Στην Ελλάδα, χωρίς να έχουμε εξειδικευμένους δασκάλους, θα ξεκινήσουμε την σεξουαλική εκπαίδευση των παιδιών πέντε χρόνια νωρίτερα από τις χώρες αυτές, γιατί είμαστε πρωτοπόροι.
Το δεύτερο είναι ότι πρέπει να ξεκουμπιστεί αυτή η κυβέρνηση αύριο το πρωί. Ότι δεν μπορεί να το επιτρέπει ούτε το μυαλό μας ούτε η καρδιά μας να είναι υπουργοί Παιδείας ο Φίλης και ο Γαβρόγλου, που επιβάλλουν αυτά τα προγράμματα στα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά και τα γυμνάσια με λογική «τσάτρα-πάτρα, κάντε το και ότι βγει» - και διατάζουν κι από πάνω (Γαβρόγλου, για τα γυμνάσια) ότι απαγορεύεται ο γονιός να αποσύρει το παιδί του από τα προγράμματα αυτά.
Τα πράγματα είναι πολύ κρίσιμα, και ποτέ ξανά δεν ήταν τόσο επιτακτική η ανάγκη μαζικής αντίδρασης από τους γονείς. Να μην στείλουν τα παιδιά τους στα σχολεία όταν υλοποιούνται αυτά τα προγράμματα – να δούμε τι ποινές σκοπεύει ο κύριος Γαβρόγλου να επιβάλλει στα παιδιά και στους γονείς για την απουσία. Σαν να μην έφτανε η τεράστια ζημιά που έχουν κάνει στην οικονομία, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν βάλει στόχο τα παιδιά της χώρας και βαράνε σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης με κάθε τρόπο.  


Thursday, February 16, 2017

Να ξέρουμε γιατί τον αγαπάμε

Πριν λίγες μέρες ήρθε στο email μου μια από τις πιο τιμητικές επιστολές που έχω λάβει στη ζωή μου. Με την επιστολή αυτή, μου ανακοινώθηκε ότι το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» αποφάσισε ομόφωνα να με αναγορεύσει σε εταίρο του ιδρύματος, στις 18 Μαρτίου, την ημέρα που συμπληρώνονται 81 χρόνια από τον θάνατο του Ελευθέριου Βενιζέλου. Αυτή είναι η ανώτατη τιμητική διάκριση που απονέμει το ίδρυμα, και η τιμή είναι εξίσου μεγάλη με την ευθύνη.
Με αφορμή λοιπόν αυτή την μεγάλη τιμή που μου γίνεται, θέλω να πω τα εξής, τα οποία φυσικά είναι η δική μου και μόνο άποψη, δεν εκφράζουν το ίδρυμα: σε όλη την Ελλάδα, και στην Κρήτη ένα παραπάνω, έχει τύχει να συναντήσω ανθρώπους που δηλώνουν πως αγαπούν πολύ τον Βενιζέλο και πως θα ήθελαν πολύ να υπάρχει σήμερα ένας τέτοιος πολιτικός. Έλα όμως που κάποιοι εξ αυτών δηλώνουν ταυτόχρονα πόσο αντιπαθούν την Ευρώπη, πόσο θέλουν να «απελευθερωθούμε» από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να είμαστε μόνοι μας.
Να εξηγήσω κάτι, για όσους δεν το γνωρίζουν. Τον Βενιζέλο οι πολιτικοί του αντίπαλοι μια ζωή τον φώναζαν προδότη. Και όσο περισσότερο δικαιωνόταν από τις επιλογές του, τόσο περισσότερο λυσσούσαν. Μεγάλωνε την Ελλάδα- τον φώναζαν προδότη. Έσωζε περισσότερα απ’ ότι περίμενε κανείς ποτέ να σωθούν στην Λωζάννη, τον φώναζαν προδότη. Έκανε μια καταπληκτική τελευταία τετραετία παρά τα συντρίμμια της χώρας, το 1928-1932, τον φώναζαν προδότη. Τι είχαν να του προσάψουν; Ότι ο Βενιζέλος δεν ήθελε ΠΟΤΕ να τα σπάσει με τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης. Και γιατί δεν ήθελε να τα σπάσει; Επειδή κατανοούσε τα τεράστια προβλήματα της πατρίδας του και το μικρό της μέγεθος, το οποίο ο ίδιος ήθελε να μεγαλώσει. Ακόμα και ως επαναστάτης στην Κρήτη, πάντα διαπραγματευόταν στο παρασκήνιο με τους Ευρωπαίους μια καλύτερη συμφωνία για την πατρίδα του. Μια συμφωνία στα πλαίσια της οποίας θα ξανασυνεργαζόταν με τους ισχυρούς, αντί να θέλει την απομόνωση. Μετά, ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, κατηγορήθηκε πάρα πολύ για τις στενές του φιλικές σχέσεις με τους αρχηγούς των κρατών της Αντάντ. Αυτές τις σχέσεις δηλαδή, που μαζί με την προσωπική του πειθώ, διορατικότητα, τρομερή προετοιμασία αλλά και ρίσκο οδηγούσαν στο να μεγαλώνει διαρκώς την Ελλάδα.
Εσείς που δηλώνετε ότι τον αγαπάτε, δεν μπορείτε λοιπόν σήμερα να θέλετε να τα «σπάσει» η Ελλάδα με την Ευρώπη.
Ναι, οι πολιτικοί που δηλώνουν υπέρ της Ευρώπης δεν σας γεμίζουν το μάτι (ούτε και μένα, οι περισσότεροι). Αλλά έλλειμμα σπουδαίων πολιτικών υπάρχει στις μέρες μας παγκοσμίως, και έλλειμμα πολιτικών υπήρχε και όταν ανέλαβε ο Βενιζέλος – είχε τότε την τύχη η Ελλάδα να υπάρχει αυτός ο άνθρωπος στην Κρήτη και να μην έχει αναμιχθεί στην ελληνική πολιτική σκηνή, οπότε να μην τον σιχαίνεται ο λαός όπως σιχαινόταν τους παλιούς πολιτικούς.
Ναι, η Ευρώπη σήμερα είναι ιδιαίτερα προβληματική, λόγω του τρόπου που ασκούν εξουσία οι ισχυροί της ηπείρου μας. Αλλά αυτό, όσο αληθινό κι αν είναι, ακούγεται αστείο για όποιον γνωρίζει την Ιστορία. Πριν 100 χρόνια, την εποχή του Βενιζέλου, οι συμπεριφορές των ισχυρών ήταν απείρως χειρότερες, τα παιχνίδια πολύ πιο κυνικά.
Οπότε, όποιος τον αγαπάει και τον θαυμάζει, θέλει να μείνουμε οπωσδήποτε στην Ευρώπη – και να βρούμε τους ανθρώπους, μέσα στην χώρα μας, που θα αλλάξουν τις ισορροπίες εντός και εκτός Ελλάδος ώστε η χώρα να φύγει προς τα μπροστά.
Οι κραυγές ενάντια στην Ευρώπη, αν οδηγήσουν κάποια στιγμή στην ρήξη, το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι αυτό που κατάφεραν και εκατό χρόνια πριν: μια τεράστια καταστροφή.

Monday, February 13, 2017

Με λένε Κώστα Γαβρόγλου και το παιδί σου μου ανήκει

Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο, μάθε το: το παιδί σου δεν σου ανήκει. Θυμάσαι που ο πατέρας του Καζαντζάκη είχε πει στον δάσκαλο: «το κρέας δικό σου, τα κόκαλα δικά μου;». Ε, τώρα πια δεν σου ανήκουν ούτε τα κόκαλα του παιδιού σου, με την έννοια του εσωτερικού κόσμου του παιδιού. Το παιδί σου ανήκει απολύτως και ολοκληρωτικά στον Κώστα τον Γαβρόγλου. Τον υπουργό Παιδείας μας, ντε. Που ΔΕΝ εξελέγη με ψήφο – εξελέγη χαριστικά, όπως όλοι οι βουλευτές Επικρατείας. Και έγινε υπουργός σε μια κυβέρνηση που αντιστοιχεί στο 20% του ελληνικού λαού (40% πήραν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις εκλογές, και ψήφισαν οι μισοί Έλληνες). Όμως τα παραπάνω δεν τον εμποδίζουν να αισθάνεται παντοδύναμος, ώστε να εφαρμόσει στα Γυμνάσια της χώρας την θεματική εβδομάδα για τις έμφυλες ταυτότητες. Για την οποία νίπτει τας χείρας του από τη μια μεριά, αφού δηλώνει πως «το πρόγραμμα το είχε επεξεργαστεί η προηγούμενη ηγεσία» αλλά ταυτόχρονα λέει πως ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ οποιοσδήποτε γονιός να αποσύρει το παιδί του, ακόμα κι αν ο γονιός κρίνει ότι το 12χρονο ή 13χρονο παιδί δεν είναι έτοιμο να συζητήσει για γκέι και τρανσέξουαλ ταυτότητες ή ακόμα και για ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες με τον καθηγητή του ο οποίος ΔΕΝ είναι εξειδικευμένος για αυτή τη συζήτηση. «Κανένας γονέας δεν θα μπορεί να αποσύρει τα παιδιά του», δήλωσε στη Βουλή ο υπουργός, γιατί εξουσία είναι αυτή κι όταν την πάρεις στα χέρια σου αρχίζεις να διατάζεις. Κι όσο για την έλλειψη εξειδίκευσης στους εκπαιδευτικούς όλης της χώρας (φανταστείτε αυτή τη συζήτηση για τις έμφυλες ταυτότητες μεταξύ καθηγητών και παιδιών σε κάθε πόλη, κωμόπολη και χωριό) ο κύριος Γαβρόγλου δήλωσε το εξής αμίμητο: «Έχουμε εξαιρετικές ενδείξεις από τους εκπαιδευτικούς που έχουν πάρει το πρόγραμμα στην πλάτη τους».
Ε τότε, εντάξει, βρε, γιατί δεν μας το έλεγες τόση ώρα; Αφού έχετε εξαιρετικές ενδείξεις (ούτε καν αποδείξεις, αφού δεν έχουν γίνει πιλοτικές εφαρμογές του προγράμματος) από κάποιους λίγους εκπαιδευτικούς, τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Άντε, ορμήστε στα παιδιά όλης της χώρας, να δούμε αν το πείραμά σας θα πετύχει. Εξάλλου, τα παιδιά μας σας ανήκουν κύριε υπουργέ, πάρτε τα, κάντε τα ότι γουστάρετε.
Στην ίδια ομιλία του, ο υπουργός δήλωσε πως θα καταργηθούν οι πανελλήνιες και πως πρέπει «να δούμε πώς σιγά - σιγά θα εισάγονται οι φοιτητές στα Πανεπιστήμια με το βαθμό του Απολυτηρίου». Παρόλο που όντως οι πανελλήνιες πρέπει να καταργηθούν, αυτό που πάει να εφαρμόσει ο Γαβρόγλου, συνεχίζοντας το έργο του Φίλη, είναι ένα έγκλημα που κάνει την θεματική εβδομάδα να μοιάζει με παρανυχίδα. Όπως είχα γράψει και εδώ, όταν το ανακοίνωσε ο Φίλης (http://polyk.blogspot.com.au/2016/10/blog-post_6.html) αυτό σημαίνει ότι πλέον οι καθηγητές του λυκείου, είτε το θέλουν οι ίδιοι είτε όχι, αποκτούν απόλυτη εξουσία πάνω στα παιδιά μας. Από τον προφορικό βαθμό που θα τους βάζουν και θα έχει βάρος περίπου 10% για να μπουν στο πανεπιστήμιο, θα εξαρτάται το αν θα μπαίνει το παιδί στην σχολή που θέλει ή όχι. Βέβαια ο Γαβρόγλου λέει πως θέλει να κρατήσει το αδιάβλητο της διαδικασίας, μόνο που ξεχνάει να αναφέρει έστω και μία ιδέα για το πώς είναι δυνατόν να το πετύχει αυτό.
Θα μου πείτε, τι τον νοιάζει; Οι αλλαγές που προανήγγειλε για τις πανελλήνιες – χωρίς να έχει πετύχει συμφωνία με την αντιπολίτευση γι’ αυτές – υποτίθεται ότι θα εφαρμοστούν από το 2020. Σιγά μην είναι ο ίδιος υπουργός Παιδείας μέχρι τότε – οπότε, ας κάνει το κομμάτι του, τρελαίνοντας με τις αλλαγές παιδιά και γονείς που θα ζουν μέσα στην ανασφάλεια, και βλέπουμε η επόμενη κυβέρνηση και ο επόμενος υπουργός τι θα αποφασίσει.
Υπουργοί Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, στα δύο χρόνια εξουσίας: Μπαλτάς, Φίλης, Γαβρόγλου. Αδύνατον να αποφασίσεις ποιος ήταν χειρότερος από τον άλλο. Αδύνατον να πιστέψεις πόσο αυτή η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη, με κάθε τρόπο, να τσακίσει την ήδη καταπληγωμένη (όταν ανέλαβε την εξουσία) Παιδεία της χώρας.