Monday, September 25, 2017

Γιατί πανηγυρίζουμε ακριβώς;

Κατέβηκε λοιπόν ο Τσίπρας στην Κρήτη, έκανε και την βόλτα του στο λιμάνι των Χανίων κι έβγαλε selfies.
Οι αυτοδιοικητικοί του νησιού πολύ καλά έκαναν και συναντήθηκαν επανειλημμένα μαζί του, μπας και πάρουν κάτι για τον τόπο, μια που έτσι είναι στημένο το κράτος ώστε να ελέγχονται υπερβολικά πολλά πράγματα από την Αθήνα.
Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πανηγυρίζουν για τις προφορικές του υποσχέσεις. Ξέρουν ότι συναντήθηκαν με έναν άνθρωπο ο οποίος πρόσφατα δήλωσε σε όλο τον πλανήτη (στην συνέντευξή του στην Guardian) ότι γνωρίζει πως ο λαός της χώρας του τον έχει για ψεύτη, απλώς όχι για απατεώνα. Ξέρουν ότι συναντήθηκαν με τον άνθρωπο που θα γονάτιζε μόνος του την Ευρώπη και τις παγκόσμιες αγορές αλλά τελικά εκχώρησε τον εθνικό πλούτο για 99 χρόνια. Με τον άνθρωπο ο οποίος τον Μάιο έδωσε συνέντευξη τύπου για να ανακοινώσει ότι καταργεί τις πανελλήνιες και αμέσως μετά τις διπλασίασε. Ξέρουν ότι συναντήθηκαν με έναν άνθρωπο που λέει ψέματα πιο γρήγορα από την σκιά του και δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα λέει.
Οπότε, όταν πανηγυρίζουν για τις προφορικές του υποσχέσεις, ενώ οι προηγούμενες που τους έχει δώσει για την Κρήτη ακόμα δεν έχουν υλοποιηθεί, είτε ως αφελείς μπορούν να χαρακτηρισθούν είτε ως καθόλου αφελείς, που πανηγυρίζουν μόνο και μόνο για να κάνουν ντόρο με σκοπό την δική τους επανεκλογή, στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές το 2019.

Thursday, September 21, 2017

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΟ ΤΟΥ "ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΜΠΛΟΥΖ"

Μπορείτε να κερδίσετε ένα αντίτυπο της αγγλικής έκδοσης του "Αθηναϊκού Μπλουζ" στον διαγωνισμό που γίνεται στο site της Παγκόσμιας Ένωσης Συγγραφέων Θρίλερ, κλικάροντας στο παρακάτω link. Για να συμμετέχετε, αρκεί να γράψετε ένα σχόλιο, και για να διπλασιάσετε τους "λαχνούς" σας στην κλήρωση, μπορείτε να απαντήσετε στην ερώτηση: "Από πού βγαίνει το όνομα της Τέρι, της υψηλά αμειβόμενης τρανσέξουαλ κυρίας της νύχτας που παίζει σημαντικό ρόλο στο βιβλίο;"
http://thrillerwriters.org/bookgiveaway/?p=3246

Monday, September 18, 2017

ΕΜΕΤΩ

Ακολουθεί σύντομο ενημερωτικό μήνυμα της οργάνωσης Έλα ΜωρΈ ΤΏρα (ΕΜΕΤΩ).
Αγαπητέ συμπολίτη, απευθυνόμαστε σε σένα που είσαι ψαγμένος, έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές και δεν παρασύρεσαι από τα άθλια ΜΜΕ που προσπαθούν να συκοφαντήσουν τον υπουργό Παιδείας και πρόεδρο της οργάνωσής μας κ. Κώστα Γαβρόγλου. Απευθυνόμαστε σε σένα και σε ενημερώνουμε για το πώς πραγματικά έχουν τα πράγματα σχετικά με τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας.
Τις προηγούμενες μέρες, ο πρόεδρος της οργάνωσης είχε την ευκαιρία να διατρανώσει το μήνυμά μας σε δύο περιπτώσεις.
Η πρώτη ήταν όταν η Σύγκλητος και το Πρυτανικό Συμβούλιο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου ομόφωνα ζήτησαν δικαστική και αστυνομική συνδρομή για την αντιμετώπιση της διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών μέσα στο πανεπιστήμιο. Ο πρόεδρός μας, κ. Γαβρόγλου, φυσικά αποδοκίμασε αυτή την εξωφρενική κίνηση. Όπως η οργάνωσή μας έχει δηλώσει: «Έλα μωρέ τώρα, κάνουμε θέμα και τα ναρκωτικά ή την πορνεία μέσα στα πανεπιστήμια. Η παραβατικότητα δεν λύνεται μόνο με την αστυνομία, θα φτιάξουμε μια επιτροπή να το συζητήσουμε το θεματάκι και θα δούμε τι μπορεί να γίνει χωρίς μπάτσους και ιστορίες».
H δεύτερη ήταν όταν πιάστηκαν οι 106 φοιτητές που αντέγραψαν στην Πάτρα. Απέναντι σε όλους τους παλαιολιθικούς τύπους που ήθελαν την τιμωρία των φοιτητών, ο πρόεδρός μας στάθηκε μόνος, ως γίγας που είναι, και κατέθεσε την διαφωνία του. Όπως η οργάνωσή μας έχει δηλώσει: «Έλα μωρέ τώρα, κάνουμε θέμα την αντιγραφή 106 φοιτητών. Δεν χρειάζονται τιμωρίες. Μια ημερίδα θα οργανώσουμε, μια ανοιχτή συζήτηση, να δούμε τι γίνεται, να δούμε τι σημαίνει διδασκαλία στα Πανεπιστήμια, να καταλάβουμε γιατί αντιγράφουν, να μπούμε λίγο στην ψυχολογία τους, να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι η αντιγραφή δεν είναι ότι καλύτερο, γιατί παιδιά είναι στο κάτω-κάτω, ένα-δυο-πέντε-δέκα λαθάκια έκαναν και δεν ήταν και 1000 φοιτητές, μόνο 106 αντέγραψαν, οπότε μην τα μεγαλοποιούμε τα πράγματα».
Ένα τελευταίο σχόλιο για εκείνους τους δημοσιογράφους που τόλμησαν να σχολιάσουν την δήλωση του προέδρου μας: «Εγώ είμαι από τη γενιά που δώσαμε μεγάλη μάχη να μην υπάρχουν εξετάσεις και να υπάρχουν εργασίες» και να αναρωτηθούν γιατί, τότε, αυτός που είναι ενάντια στις εξετάσεις διπλασιάζει τις πανελλήνιες.
Η απάντησή μας είναι: Έλα μωρέ τώρα, που θέλετε εσείς οι κακομοίρηδες να συλλάβετε τον τρόπο σκέψης του προέδρου. Πηγαίνετε να κρυφτείτε πίσω στις σπηλιές σας κι αφήστε τον επιτέλους να μεγαλουργήσει. Για τα παιδιά μας και για το μέλλον της χώρας. 

Monday, September 11, 2017

Greek Καμάκι

Είδα και άκουσα τον Τσίπρα να λέει, με αγγλικά επιπέδου καμακιού στο λιμάνι των Χανίων, “Ι hope to come back” στην Μπριζίτ Μακρόν, εννοώντας ότι ελπίζει να επιστρέψει εκείνη στην Ελλάδα. Τον είδα, και η πρώτη μου σκέψη πήγε σε όσους ακόμα υποστηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ και έχουν παιδιά από δέκα χρονών και πάνω, τα οποία σίγουρα τα στέλνουν σε φροντιστήρια αγγλικών. Αναρωτήθηκα αν τους φαίνεται φυσιολογικό το παιδί τους να ξέρει καλύτερα αγγλικά από τον πρωθυπουργό της χώρας. 
Η δεύτερη σκέψη μου ήρθε όταν είδα την αντίδραση της Μακρόν, που ευγενικά είπε στον Τσίπρα κάτι μέσα από τα δόντια της και τον ξεφορτώθηκε, και θυμήθηκα την παρακάτω αστεία ιστορία, που θα διηγηθώ χωρίς ονοματεπώνυμα για λόγους που θα γίνουν ευνόητοι.
Πριν πολλά-πολλά χρόνια, δυο φίλοι στα είκοσι-κάτι τους που ήταν ελεύθεροι και ωραίοι, πήγαν στα Μάλλια με στόχο να βρουν δύο (ή περισσότερες) ωραίες τουρίστριες και να περάσουν καλά. Ο ένας από τους δύο ήταν πιο παλιός στο κουρμπέτι, ο άλλος πιο ανίδεος στο συγκεκριμένο σπορ.
Τα έπιναν λοιπόν σ’ ένα μπαρ και ο ανίδεος είδε, γύρω στη μία το βράδυ, να μπαίνει μια πολύ όμορφη τουρίστρια με την φίλη της. Γύρισε στον «παλιό» και του είπε: «να η ευκαιρία». Ο «παλιός» του εξήγησε πως οι δύο τύπισσες, που χοροπηδούσαν χορεύοντας σε στιλ «τρενάκι» με όσους ήθελαν να μπουν στην παρέα τους και έπιναν χύμα τα σφηνάκια κερασμένα από τους μπάρμεν, μόλις είχαν ξεκινήσει το βράδυ τους στα μπαρ της περιοχής και αν κατέληγαν με κάποιους αυτό θα γινόταν στις 5-6 το πρωί, τύφλα στο μεθύσι, με όποιον ήταν ακόμα μαζί τους μέχρι τότε.
Ο «νέος» ένιωθε πολύ σίγουρος για τον εαυτό του, οπότε αγνόησε την προειδοποίηση του «παλιού», πλησίασε την τουρίστρια, της πρότεινε να την κεράσει ένα ποτό κι εκείνη αρνήθηκε ευγενικά και τον ξεφορτώθηκε περίπου όπως η Μακρόν τον Τσίπρα. Η ιστορία θα τελείωνε εκεί, μόνο που ο «παλιός» την είπε και σε άλλους φίλους από την παρέα τους, και, όπως μετέφερε ο ένας την ιστορία στον άλλον η ιστορία απέκτησε μυθικές διαστάσεις με απίστευτους φανταστικούς διαλόγους ανάμεσα στον «νέο» και στην τουρίστρια, από τους οποίους ο καλύτερος ήταν:
-        “Can I buy you a drink?”
-        “Go! Go back! Go home!”
      Τελικά, είναι διαχρονικά σκληρή η μοίρα για τα Greek καμάκια.

Friday, September 08, 2017

Το ΔΗΠΕΘΕΚ στην κουζίνα σας

Η αγνωμοσύνη είναι πολύ άσχημο πράγμα. Όταν πηγαίνει πακέτο με την ασχετοσύνη και την έλλειψη στοιχειώδους αντίληψης της πραγματικότητας, ε, τότε διαβάζει κανείς ανακοινώσεις όπως αυτή, της δημοτικής παράταξης Σαρρή εις βάρος του καλλιτεχνικού διευθυντή και της διοίκησης του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης: http://bit.ly/2xg7icb
Εν συντομία για όσους δεν ξέρουν, ή για όσους θέλουν να ξεχνάνε: το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, πριν αναλάβει το 2000 καλλιτεχνικός διευθυντής ο Μιχάλης Αεράκης, δεν ήταν καν ανέκδοτο διότι δεν ασχολιόταν κανείς μαζί του ούτε για να γελάσει. Οι παραστάσεις του ήταν για ελάχιστους ανθρώπους, τα σύνορά του δεν έφταναν ούτε καν μέχρι την άλλη άκρη της Κρήτης, στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν το γνώριζε κανείς. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα είναι το νούμερο ένα ΔΗΠΕΘΕ στη χώρα, το μοναδικό ΔΗΠΕΘΕ που παραμένει έστω και με φοβερές δυσκολίες και θυσίες των ανθρώπων του βιώσιμο μέσα στην κρίση και το γνωρίζει όλη η Ελλάδα, αφού έχουν δουλέψει σε αυτό αναρίθμητοι καταξιωμένοι ηθοποιοί/σκηνοθέτες/σκηνογράφοι και οι παραστάσεις του έχουν ταξιδέψει με επιτυχία σε όλη την Ελλάδα, και έχουν παιχτεί στην Επίδαυρο και επανειλημμένα στο Ηρώδειο. Όλοι αυτοί οι καταξιωμένοι άνθρωποι ήρθαν στην Κρήτη για να δουλέψουν στην αρχή χάρη στις προσωπικές επαφές του Μιχάλη Αεράκη και μετά χάρη στην φήμη που έχτισε για το θέατρο. Η ίδια φήμη και οι προσωπικές του επαφές έφεραν και τους χορηγούς που στήριζαν και στηρίζουν το θέατρο, και η ποιότητά του έφερε και σημαντικά έσοδα με τα οποία καλύπτονταν τα έξοδα των μεγάλων παραστάσεων του θεάτρου.  Ταυτόχρονα, το ΔΗΠΕΘΕΚ έφτιαξε δραστήρια πειραματική σκηνή και εξαιρετικό παιδικό θεατρικό εργαστήρι. Ανεξάρτητα από το αν άρεσαν όλες οι παραστάσεις του (δεν υπάρχει κανένα θέατρο στον κόσμο που όλες οι παραστάσεις του να είναι επιτυχημένες) το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης είναι μοντέλο θεάτρου για τη χώρα. Και μάλιστα, χωρίς ο καλλιτεχνικός διευθυντής να αναλάβει ούτε μία φορά μέσα σε δεκαεπτά χρόνια να σκηνοθετήσει ή να παίξει σε παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ, για να μην φανεί ότι με την μία του ιδιότητα «ταΐζει» την άλλη (δεν ξέρω αν έχει συμβεί αυτό σε άλλο δημόσιο/κρατικό θέατρο στην χώρα τις τελευταίες δεκαετίες). 
Και τι έρχεται να μας πει η παράταξη του κυρίου Σαρρή;
Ότι «οι υποδομές του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. σε προσωπικό και σε εξοπλισμό καθιστούν υπερβολική και έξω από τις αντικειμενικές δυνατότητές του τη λογική παραστάσεων από την Κρήτη στην Αθήνα, την Καλαμάτα, την Ηπειρο και την Καβάλα μέχρι και την Κομοτηνή». Ότι το ΔΗΠΕΘΕΚ πρέπει «να αξιοποιήσει νέους ή και μεγαλύτερους συμπολίτες μας  με αξιόλογες θεατρικές σπουδές που ζουν στη Κρήτη. Να επιδιώξει τη συνεργασία, τη στήριξη και τη μεταφορά τεχνογνωσίας στις ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες του νησιού, σεβόμενο τον αυτόνομο χαρακτήρα τους». Και προτείνουν «οργάνωση μικρών θεατρικών παραγωγών με περιοδείες σε όλο το νησί, κυρίως κατά τη διάρκεια του χειμώνα, με προοπτική λίγων παραστάσεων εκτός Κρήτης και με συμμετοχή σε φεστιβάλ όταν προκύπτει τέτοια δυνατότητα».
Με άλλα λόγια, ζητούν να φύγει ο Αεράκης, να μείνει το ΔΗΠΕΘΕΚ στα στενά όρια της Κρήτης, να δουλέψουν σε αυτό νέοι και παλιοί Κρητικοί επαγγελματίες (με τι λεφτά; Τζάμπα; αφού όπως οι ίδιοι ομολογούν δεν υπάρχουν λεφτά) καθώς και άνθρωποι από τις ερασιτεχνικές ομάδες του νησιού και έτσι όμορφα και «συλλογικά» να χωθούμε κάτω από το καβούκι μας και να εξαφανιστούμε από τον χάρτη. Η ιδέα του να κάνουμε τόσο σπουδαίες παραστάσεις και να τις ταξιδέψουμε παντού στη χώρα ώστε να βγάλουμε τα έξοδά μας και να βγάλουμε και κέρδος δεν υπάρχει καν στο μυαλό τους, μόνο την κρατική επιχορήγηση σκέφτονται, και πώς, μίζερα, θα την διαχειριστούν. Είναι μια λογική που υπάρχει στην χώρα εδώ και 100 χρόνια, σε μεγάλα και μικρότερα θέματα. Στον Βενιζέλο φώναζαν να μην θέλει να μεγαλώσει την Ελλάδα πέρα από την Λάρισα. Στους αγροτικούς συνεταιρισμούς πολλοί δεν έβλεπαν τον λόγο να κυνηγήσουν την αποστολή προϊόντων στο εξωτερικό – έτσι δεν υπάρχει ένα ελληνικό λάδι σε μεγάλα σούπερ μάρκετ στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία. Σε συνέντευξή του πριν λίγα χρόνια ο Χάρρυ Κλυνν έλεγε πως πρέπει να στείλουμε στο διάολο τους Ευρωπαίους και να ζήσουμε χωρίς υπολογιστές, ηλεκτρονικές συσκευές και αυτοκίνητα, να επιστρέψουμε στην δεκαετία του ’60. Όσο ο κόσμος γύρω μας γίνεται όλο και πιο δύσκολος, υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι που αρνούνται την προσπάθεια να γίνουμε όλο και πιο εξωστρεφείς, να διευρύνουμε τα όριά μας, και ονειρεύονται να ζήσουμε ως ιθαγενείς σε κάποιο δάσος του Αμαζονίου. Έτσι και η παράταξη Σαρρή ονειρεύεται το ΔΗΠΕΘΕΚ που θα έρχεται στην κουζίνα μας να κάνει παράσταση, διότι στην κουζίνα μας θα χωράνε όλοι κι όλοι οι θεατές που θα ενδιαφέρονται να δουν την παράστασή του.
Το πόσο σοβαρή είναι η ανακοίνωση βέβαια της παράταξης Σαρρή φαίνεται και από το ότι χαρακτηρίζει ως πιθανή παγκόσμια πρωτοτυπία την 17ετή θητεία του Μ. Αεράκη στο ΔΗΠΕΘΕΚ. Ίσως ο κ. Σαρρής και η παράταξή του να μην γνωρίζουν ένα εργαλείο που το λένε “Google”. Αν το ήξεραν, και το πατούσαν κάνοντας μια στοιχειώδη έρευνα, θα έβρισκαν δεκάδες ανθρώπους ανά τον κόσμο, που έμειναν είκοσι και βάλε χρόνια ως καλλιτεχνικοί διευθυντές στα θέατρα που είχαν αναλάβει.
Ο Μιχάλης Αεράκης είναι φίλος μου, από εκείνους τους φίλους που μιλάς δυο φορές το χρόνο αλλά γνωρίζετε πως παραμένετε φίλοι. Μέσα στα 17 χρόνια της θητείας του έχει ανεβάσει ένα έργο μου στο ΔΗΠΕΘΕΚ, το «Χωρίς Εσένα» και ήταν συμπαραγωγός σε άλλο ένα, την «Κρητηΐδα», με την οποία εγκαινιάστηκε το θέατρο Βλησίδη στα Χανιά. Ευτυχώς, και τα δύο έργα δεν πήγαν άσχημα J Μέσα σε αυτά τα χρόνια της γνωριμίας και φιλίας μας είχαμε και οι δύο κάποια παράπονα ο ένας από τον άλλο, και έχουμε ρίξει και έναν ωραίο τσακωμό πριν από χρόνια. Μπορεί να μην είναι ο ευκολότερος άνθρωπος του κόσμου, αλλά ο άνθρωπος αυτός, με την βοήθεια ελάχιστων εξαιρετικών υπαλλήλων, ΕΙΝΑΙ το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης.
Και επιστολές όπως αυτή της δημοτικής παράταξης Σαρρή δεν είναι υβριστικές προς τον ίδιο και τις διοικήσεις του ΔΗΠΕΘΕ που συμφωνούσαν όλα αυτά τα χρόνια με το όραμά του. Τέτοιες επιστολές είναι υβριστικές προς την πόλη, δια της αγνωμοσύνης που δείχνουν. Είναι και αστείες, παράλληλα, όταν γράφουν π.χ.: «Χωρίς να μηδενίζουμε το έργο του, θεωρούμε ότι βασική ευθύνη έχει ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Μιχάλης Αεράκης…». Γιάντα μωρέ, αν εθέλατε, θα μπορούσατε να το μηδενίσετε το έργο του;  


Monday, September 04, 2017

Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ

Ελάτε, τώρα, ομολογήστε το, μεταξύ μας είμαστε. Μετά την δήλωση-σταθμό του τότε υπουργού Παιδείας Α. Μπαλτά ότι «η αριστεία είναι ρετσινιά» και μετά τον όλεθρο που λεγόταν «Νίκος Φίλης, υπουργός Παιδείας», φανταζόσασταν ποτέ ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ χειρότερα; Όχι, ε; Είδατε πως ο ΣΥΡΙΖΑ διευρύνει τους περιορισμένους ορίζοντες της φαντασίας σας;
Την προηγούμενη Δευτέρα έγραψα για το τέρας των νέων πανελληνίων εξετάσεων που ετοιμάζει ο Κώστας ο Γαβρόγλου, δημιουργώντας ήδη τεράστιο αναβρασμό σε γονείς και παιδιά. Νόμιζα πως το είχα καλύψει το θέμα. Κούνια που με κούναγε. Μέσα στην εβδομάδα, ο Κώστας, ο άνθρωπος που δήλωσε μέσα στη Βουλή ότι προτρέπει όσους καλούς επιστήμονες θέλουν να πληρώνονται στο ελληνικό πανεπιστήμιο να φύγουν στο εξωτερικό, επανήλθε με δηλώσεις του και έδωσε διευκρινίσεις. Έτσι, για να μας δείξει ότι δεν υπάρχει πάτος σ’ αυτό που ζούμε.
«Οι πανελλήνιες εξετάσεις του Ιανουαρίου θα είναι προαιρετικές», δήλωσε.
Κι όταν του επεσήμαναν πως αυτό δεν είχε ανακοινωθεί πουθενά στο σχέδιο του υπουργείου, είπε: «Ίσως ήταν κρυμμένη έννοια. Δεν ήταν κομπίνα».
Ελπίζω τώρα να νιώσατε όλοι καλύτερα. Η ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας για τις πανελλήνιες εξετάσεις δεν ήταν κομπίνα.
Πάμε να δούμε και την ουσία; Τον Ιανουάριο, στη μέση της τρίτης Λυκείου τα παιδιά θα δίνουν, αν θέλουν, πανελλήνιες εξετάσεις στην μισή ύλη. Αν ο βαθμός είναι καλύτερος από αυτόν που ΘΑ γράψουν τον Ιούνιο, τότε ο βαθμός του Γενάρη θα μετράει, αλλιώς δεν θα μετράει. «Το μπόνους είναι δεύτερη ευκαιρία και παιδαγωγικά έχει μόνο θετικές αντανακλάσεις», δήλωσε ο Κώστας ο παιδαγωγός.
Κώστα, για πες μου επειδή δεν είμαι πολύ καλός στην αριθμητική, η δεύτερη ευκαιρία (Γενάρης) δίδεται πριν την πρώτη ευκαιρία (Ιούνης); Επίσης, Κώστα, το μπόνους του Γενάρη το προσφέρεις πάνω στην μισή εξεταστέα ύλη. Οπότε, κάποιος που δίνει εξετάσεις και τον Γενάρη έχει πλεονέκτημα έναντι κάποιου που δίνει μόνο τον Ιούνιο, αφού δεν ανταγωνίζονται στην ίδια ύλη. Αυτό θα ήταν δίκαιο μόνο αν οι πανελλήνιες δεν ήταν διαγωνισμός, δηλαδή αν αρκούσε ο μαθητής να πιάσει μια συγκεκριμένη βαθμολογία για να μπει στην σχολή που θέλει και δεν έπρεπε να ξεπεράσει άλλους. Όμως οι πανελλήνιες είναι διαγωνισμός, και σ’ έναν διαγωνισμό δεν μπορεί να υπάρχουν προαιρετικά μπόνους για κάποιους έναντι άλλων, σωστά; Λάθος! Διότι όπως γράφουν τα ρεπορτάζ, «πηγές του υπουργείου Παιδείας αναφέρουν ότι εξετάζεται σοβαρά η καθιέρωση βάσεων ανά σχολή, αντί του ορισμού συγκεκριμένου αριθμού εισακτέων. Αυτό πρακτικά μεταφράζεται ως ότι κάθε σχολή θα ορίζει μία βάση και όσοι την περνούν θα εισάγονται σε αυτήν ανεξαρτήτως αριθμού».
Ας αγνοήσουμε για λίγο το «εξετάζεται σοβαρά» που μπορεί να είναι και λόγια του αέρα, στην οποία περίπτωση έχουμε άνιση μεταχείριση διαγωνιζόμενων όπως έγραψα πριν. Ας πιστέψουμε ότι όντως «εξετάζεται σοβαρά» να μπει ένας βαθμός βάσης σε κάθε σχολή. Το μόνο που μπορεί να πει κανείς εδώ είναι: Τι-λες-ρε-Κώστα; Αν δηλαδή βάλεις την βάση στην Ιατρική στο 18 και καταφέρουν να περάσουν την βάση δέκα χιλιάδες μαθητές, θα πάρει δέκα χιλιάδες πρωτοετείς γιατρούς η Ιατρική; Ποιοι θα τους εκπαιδεύσουν, σε ποια αμφιθέατρα, σε ποια εργαστήρια, με ποιον εξοπλισμό; Εδώ και χρόνια οι σχολές παρακαλούν για τεράστια μείωση εισακτέων γιατί δεν τα βγάζουν πέρα και οι φοιτητές δεν λαμβάνουν το σωστό επίπεδο σπουδών, τώρα θα μπαίνει ο κόσμος χύμα στο πανεπιστήμιο; Μήπως θα δώσεις μέσα σε μια νύχτα μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ σε όσες σχολές γεμίσουν με κόσμο, για να προσλάβουν καθηγητές, να κατασκευάσουν κτίρια, να αγοράσουν εξοπλισμό;
Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω τώρα, να σκεφτούμε και τον μαθητή που επιλέγει να μην πάρει το μπόνους του Γενάρη. Τι θα γίνει μ’ αυτόν; Θα υπάρχει κάποιου είδους ποινή, που δεν πήρε το μπόνους; Σίγουρα ο Κώστας θα έχει μια απάντηση στην ερώτηση αυτή, αφού όπως δήλωσε πριν μια βδομάδα, «το σχέδιό μας είναι καλά επεξεργασμένο». Όταν ρωτήθηκε γι’ αυτό το θέμα λοιπόν, ο Κώστας δήλωσε: «Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μελετήσουμε».
Μιλάμε για καταπληκτική επεξεργασία του σχεδίου.
Κι επειδή ο Κώστας είναι ασυγκράτητος, συνέχισε: «Επειδή όμως υπάρχουν οι ενδοσχολικές εξετάσεις, ο προφορικός βαθμός, η συνολική συμμετοχή του μαθητή και η ερευνητική εργασία, βλέπουμε ότι τελικά οι κλειστού τύπου πανελλαδικές εξετάσεις θα αποτελούν ένα απειροελάχιστο ποσοστό. Μπορεί να υπολογίζεται και στο 1%», είπε ο Κώστας.
Δηλαδή μπορεί (ΜΠΟΡΕΙ! ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ!) όλο αυτό το τζέρτζελο με τις πανελλαδικές του Γενάρη να είναι για να πάρουν ή να χάσουν οι μαθητές συν-πλην 1% επί του βαθμού τους. Τόση προσπάθεια για το 1%!
Μα γιατί θα γίνονται τελικά αυτές οι εξετάσεις, τον Γενάρη; «Παιδιά δεκαέξι και δεκαεφτά ετών ξυπνάνε μέσα στο άγχος, σέρνονται στο σχολείο, ύστερα τρέχουν στα φροντιστήρια, δεν έχουν χρόνο να κάνουν τίποτε και ακόμη και τα Σαββατοκύριακά τους είναι κλεισμένα με μαθήματα και δραστηριότητες. Δεν είναι σωστό να τους επιβάλλουμε έναν τέτοιο τρόπο ζωής», είπε ο Κώστας. Και η λύση που βρήκε για να τους αλλάξει τον τρόπο ζωής είναι να διπλασιάσει τις εξετάσεις.
Κανένας άλλος λόγος για να γίνεται η εξέταση τον Γενάρη; Ο Κώστας έρχεται και πάλι να μας βοηθήσει: «Θα είναι ένα τεστάρισμα αν τυχόν αυτή η ύλη είναι ύλη καλή για εξετάσεις»! Οι εξετάσεις θα γίνονται στους μαθητές-πειραματόζωα για να ανακαλύψει το υπουργείο αν η διδακτέα ύλη είναι καλή! 
Επόμενη ανακοίνωση του υπουργείου: «Το διαγώνισμα του Ιανουαρίου μειώνει τις πιέσεις των γονιών προς τους εκπαιδευτικούς για υψηλούς βαθμούς που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές επιδόσεις των παιδιών τους». Ψιτ, Κώστα, οι πιέσεις θα υπάρχουν επειδή ΕΣΥ αποφάσισες να μετράει ο βαθμός του καθηγητή στο σχολείο για το αν το παιδί θα μπει στο πανεπιστήμιο. Οπότε μας λες ότι βάζεις και τις εξετάσεις του Γενάρη για να βρεις τρόπο να μειώσεις το πρόβλημα που ο ίδιος δημιουργείς!
Και το κερασάκι στην τούρτα: «Δεν είπα ποτέ ότι θα καταργήσω τις πανελλαδικές», δήλωσε ο Κώστας. Σωστά, Κώστα. Δεν το είπες εσύ. Το είπε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, τον Μάιο, στο υπουργείο Παιδείας, σε ειδική συνέντευξη που έδωσε γι' αυτό το θέμα κι εσύ καθόσουν δίπλα του και συγκατένευες. Και δεν υπήρχε μέσο ενημέρωσης στην Ελλάδα που να μην έκανε πρωτοσέλιδη την συνέντευξή σας.
Μπορεί, αν ο ελληνικός λαός λυπηθεί τον εαυτό του, στις επόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει από κει που’ ρθε. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτούς τους τύπους δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ.


Tuesday, August 29, 2017

Αυτοί που μισούν το παιδί σου

Πριν τρεις μήνες ο Κώστας ο Γαβρόγλου δήλωσε πως θα καταργήσει τις πανελλήνιες, που πρέπει να «αποδραματοποιηθούν», όπως είπε, αλλά δεν ήξερε τον τρόπο (κι ας είχε ανακοινώσει την προηγούμενη μέρα την κατάργησή τους ο Τσίπρας σε συνέντευξη τύπου). Την λύση που βρήκε την ανακοίνωσε χθες. Την διάβασα και νόμιζα πως είναι hoax, δηλαδή διαδικτυακή απάτη/φάρσα. Δεν είναι hoax.
Όχι μόνο δεν καταργεί τις πανελλήνιες, αλλά τις διπλασιάζει. Αντί τα παιδιά της τρίτης Λυκείου να δίνουν πανελλήνιες τον Ιούνιο, θα δίνουν εξετάσεις τον Ιανουάριο και τον Ιούνιο και θα μετράνε και οι δύο βαθμοί για να μπουν στο πανεπιστήμιο. Κι επειδή αυτό δεν του φάνηκε αρκετό, ο Γαβρόγλου αποφάσισε, στο νομοσχέδιο που φέρνει, πως θα μετράει για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και ο προφορικός βαθμός από τον καθηγητή του παιδιού, στο σχολείο. Φανταστείτε και τις σκηνές ανάμεσα σε γονείς και καθηγητές που έχουν βάλει χαμηλό βαθμό στα παιδιά τους στην τρίτη λυκείου. Φανταστείτε την πίεση όλων προς όλους.
Μιλάμε για τον μεγαλύτερο βιασμό που έχει γίνει ποτέ πάνω στους Έλληνες εφήβους. Η ιδέα ότι αντί να τρέμεις μία φορά μέσα στη χρονιά πρέπει να τρέμεις δύο και να τρέμεις και τον καθηγητή σου είναι μια ιδέα γεννημένη από άρρωστα μυαλά. Τα μυαλά που κυβερνούν εδώ και δυόμισι χρόνια την Παιδεία της χώρας.
Έχω μια καλύτερη ιδέα, Κώστα. Αποδραματοποίησε κι άλλο τις εξετάσεις. Βάλε τα παιδιά να γράφουν εξετάσεις κάθε δεκαπέντε μέρες και να μετράνε όλοι οι βαθμοί για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Βάλε τα παιδιά να κάνουν και δυο κωλοτούμπες όταν βλέπουν τους καθηγητές τους στο σχολείο, ώστε να είναι βέβαια πως θα πάρουν καλό βαθμό.
Το έχω ξαναγράψει: στο λεξικό, στο γράμμα «ο», ανάμεσα στο «ουσιώδης» και στο «ούτε» βρίσκεται η λέξη «ουστ».
Και για όποιον ενδιαφέρεται για την λύση στο τεράστιο πρόβλημα των πανελληνίων, η πρότασή μου είναι εδώ: http://polyk.blogspot.com.au/2015/09/2.html

Monday, August 28, 2017

Τα εγκλήματα του καπιταλισμού, του κομμουνισμού, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού

Με εξαίρεση τον ναζισμό, που δεν είναι καθόλου αστεία υπόθεση, μου φαίνονται αστείες οι έντονες διαφωνίες για τα εγκλήματα του κομμουνισμού και του καπιταλισμού.
Ο κομμουνισμός και ο καπιταλισμός έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα ανθρώπινου σχεδιασμού «επί χάρτου». Αυτά τα ανθρώπινα σχέδια, μέσα στους αιώνες, έχουν κληθεί κάτω από διαφορετικές ιστορικές συνθήκες να τα εφαρμόσουν άλλοι άνθρωποι. Φυσικά έχουν γίνει εγκλήματα, επειδή από τον σχεδιασμό (που είναι ανθρώπινος, άρα δεν είναι τέλειος) μέχρι την υλοποίηση μεσολαβούν κοσμοϊστορικές αλλαγές που ανακατεύονται με τα ανθρώπινα πάθη, ιδιαίτερα με την απληστία για εξουσία (κομμουνισμός) και για χρήμα (καπιταλισμός).
Είναι σαν να αποφασίζει κάποιος εντελώς τυχαία (λόγω οικογένειας ή παρέας ή ενός αγώνα που είδε στην τηλεόραση) να υποστηρίξει από παιδί μια ομάδα και μετά να προσπαθεί λυσσαλέα να πείσει τους γύρω του για το πόσο καθαρά καλύτερη είναι η ομάδα που υποστηρίζει και πόσο της αξίζουν τα τρόπαια που έχει κερδίσει ενώ οι δικές τους ομάδες είναι της πλάκας και ότι κερδίζουν το πετυχαίνουν με λαμογιές. Όποιος έχει λίγο μυαλό, καταλαβαίνει πως αυτή η συζήτηση δεν έχει νόημα, αφού πέρα από τον Ολυμπιακό υπάρχει το χάος 😊
Λοιπόν, όλα τα παραπάνω είναι μια χαρά για να κάνουμε λίγη καζούρα σε φίλους και να περνάει ο χρόνος σε καφενειακού επιπέδου συζητήσεις, αλλά όχι για να σκοτωνόμαστε, είτε κανονικά είτε εντός εισαγωγικών. Θαρρώ πως έχει λίγο σημαντικότερα προβλήματα να λύσει η χώρα.

Friday, August 25, 2017

H δεύτερη ευκαιρία - Αύγουστος 2017

Όπως είχα γράψει εδώ: (http://polyk.blogspot.com.au/2016/10/blog-post_26.html) αποφάσισα, 16 χρόνια μετά την πρώτη μου ποιητική συλλογή που είχε τίτλο «Ο Μυθοποιός», να δημοσιεύσω την 2η ποιητική μου συλλογή, που έχει τίτλο: «Η δεύτερη ευκαιρία», στο πολύ φιλόξενο λογοτεχνικό περιοδικό Fractal.
Τα ποιήματα δημοσιεύονται σε τετράδες, και η τετράδα των ποιημάτων του Αυγούστου δημοσιεύτηκε μόλις, εδώ: http://fractalart.gr/poems-polychronis-koutsakis/
Για όσους θέλουν να διαβάσουν τα ποιήματα των προηγούμενων μηνών, τα links ακολουθούν.

Monday, August 21, 2017

Χωρίς ποινές, πάντα θα κλαις

Τραγωδίες συμβαίνουν παντού στον κόσμο. Η διαφορά ανάμεσα στα έλλογα και στα άλογα όντα είναι ότι τα έλλογα όντα μαθαίνουν από τις τραγωδίες που τους συμβαίνουν και προφυλάσσονται ώστε να μην τους ξανασυμβούν. Τα φοβερά ατυχήματα με τους τόσους νεκρούς που συνεχίζονται σε όλη την χώρα, και ακόμα περισσότερο στην Κρήτη, αποδεικνύουν ξανά αυτό που πολλοί Έλληνες δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την άθλια κατάσταση δεν είναι ότι υπάρχουν κάποιοι κακοί ξένοι που θέλουν το κακό μας (προφανώς υπάρχουν και ορισμένοι τέτοιοι, αλλά δεν είναι αυτοί ο λόγος). Ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την άθλια κατάσταση, ως λαός, είναι ότι μια πολύ μεγάλη μερίδα Ελλήνων δεν θέλουν να μάθουν από τα λάθη τους, δεν τους ενδιαφέρει το κοινό καλό, ενδιαφέρονται ο καθένας μονάχα για την πάρτη του και για λίγα πολύ κοντινά τους πρόσωπα, επιδιώκοντας να ζήσουν καλά ακόμα και εις βάρος του συνόλου. Αυτό, με μαθηματική ακρίβεια, οδηγεί το σύνολο στην καταστροφή. Αλλά όταν δεν είσαι έλλογο ον δεν μπορείς να επεξεργασθείς την πληροφορία.
Πριν από έξι μήνες είχα ποστάρει ένα κείμενο, με τίτλο: «Ούτε το κλάμα δεν μας αξίζει».
Τότε, η αφορμή ήταν το τροχαίο με την Πόρσε. Τώρα, η αφορμή είναι οι δύο νεκροί νέοι στον δρόμο έξω από το Πολυτεχνείο Κρήτης, σ' έναν δρόμο που έχουν υπάρξει ξανά φοβερά δυστυχήματα.
Εύχομαι με όλη μου την καρδιά να μην χρειαστεί να το ξαναποστάρω. Για να μην το ξαναποστάρω, όμως δεν αρκούν οι ευχές. Υπάρχουν δύο τρόποι που εφαρμόζονται παντού στον κόσμο για κάθε σοβαρό πρόβλημα, ειδικά για τα αυτοκινητιστικά: πρόληψη, μέσω ενημέρωσης και ειδικών προγραμμάτων στα σχολεία και καταστολή, με σκληρές ποινές για όλους τους παραβάτες. Ειδικά στην Ελλάδα, οι ποινές πρέπει να γίνουν πολύ σκληρότερες και να εφαρμόζονται σε όλους. Όσο κοιτάμε τις ποινές με στραβό μάτι, εμείς που είμαστε πολύ φευγάτοι για να μπούμε σε καλούπια, δεν υπάρχει ελπίδα. Και, παρόλο που εκτίμησα την δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη για το θέμα των τροχαίων στην Κρήτη (χρειαζόμαστε πολιτικούς που να έχουν το θάρρος να «κράζουν» τον λαό όταν χρειάζεται), στην ίδια δήλωση κάνει και ένα λάθος: λέει πως δεν γνωρίζει πού οφείλεται αυτό. Εγώ δεν λέω πως φταίει ο Μητσοτάκης - είναι νέος και θα κριθεί από την πορεία του, μακάρι αν κυβερνήσει να κάνει αυτά που έγραψε στην δήλωσή του. Αλλά δεν μπορεί να μην γνωρίζει ότι η τραγική οδήγηση στην Κρήτη οφείλεται στην ατιμωρησία που εξασφάλιζαν βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επί δεκαετίες σε πολλά «φυντάνια» που παρανομούσαν με κάθε τρόπο, με αντάλλαγμα τα ψηφαλάκια από τις οικογένειες των «φυντανιών». 
Αυτό είναι το link για το κείμενο που είχα ποστάρει τον Φλεβάρη: http://polyk.blogspot.com.au/2017/02/blog-post_27.html


Monday, August 14, 2017

Νιγηριανοί δισεκατομμυριούχοι

Οι αναλογίες ανάμεσα στην ψήφο στον εξωφρενικά λαϊκιστή Τσίπρα στην Ελλάδα και στον εξωφρενικά λαϊκιστή Τραμπ στις ΗΠΑ είναι πολλές. Η πιο σημαντική είναι η άγνοια που είχε το ευρύ κοινό για το τι σκοπεύει ο Τσίπρας να εφαρμόσει στην Ελλάδα και ο Τραμπ στις ΗΠΑ με εξαίρεση την οικονομική πολιτική. Εκεί τα γνωρίζαμε όλα αναλυτικά: εμείς θα παίζαμε τα νταούλια και θα χόρευαν οι παγκόσμιες αγορές, και ο Τραμπ θα δημιουργούσε τόσες δουλειές που δεν θα είχαν πού να πρωτοδουλέψουν οι Αμερικάνοι.
Τώρα βλέπουμε στην Ελλάδα όλα τα εξωφρενικά και ανήθικα που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και βλέπουν και οι Αμερικάνοι ένα-ένα τα νομοθετήματα του Τραμπ. Το τελευταίο του κατόρθωμα, που ευτυχώς δεν πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ, είναι ότι κόβει τα κονδύλια που είχαν αφιερωθεί στον αγώνα για να μειωθούν οι εφηβικές εγκυμοσύνες (μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέρειες εδώ, σε άρθρο των New York Times: https://www.nytimes.com/2017/08/11/opinion/health-teenage-pregnancy-prevention.html).
Το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι τεράστιο στην Αμερική, και με τα κονδύλια που διέθεσε η κυβέρνηση Ομπάμα είχαν μειωθεί οι εφηβικές εγκυμοσύνες κατά 50% την τελευταία οκταετία. Ο ουσιώδης λόγος που κόβονται τώρα τα κονδύλια είναι ότι στην κυβέρνηση Τραμπ, στα σχετικά πόστα, κουμάντο κάνουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουν την λύση για να μειωθούν οι εφηβικές εγκυμοσύνες. Και η λύση είναι να πουν στους εφήβους να απέχουν από το σεξ. Μόλις τους το πουν και τους το ξαναπούν, οι έφηβοι θα σταματήσουν να κάνουν σεξ και το πρόβλημα θα λυθεί.
Κάτι τόσο λογικό όσο το να ακούς έναν υπουργό Παιδείας στην χώρα σου να λέει πως τα παιδιά θα κάνουν λιγότερες ώρες μάθημα στο δημοτικό απ’ ότι στις χώρες της Αφρικής, επειδή δεν θέλουμε να τα κουράζουμε, και ότι είναι δουλειά των φοιτητών να διώχνουν τους εμπόρους ναρκωτικών από τα πανεπιστήμια.
Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει και στις δύο χώρες, αλλά δεν είναι άδικο. Κάποιοι άνθρωποι μας υποσχέθηκαν πράγματα που έμοιαζαν τόσο πιθανά, αν τα σκεφτόταν κανείς έστω και λίγο, όσο το να είναι αληθινά τα emails από Νιγηριανούς δισεκατομμυριούχους που θέλουν να μοιραστούν την περιουσία τους μαζί μας. Κι εμείς τους ψηφίσαμε.  



Monday, August 07, 2017

Ενάντια στη δημοκρατία

Ένας φίλος, σήμερα, μου πρότεινε να διαβάσω δυο καινούργια βιβλία που επιτίθενται στην δημοκρατία – εξηγούν ότι, αφού η δημοκρατία οδηγεί σε τόσο τραγικές επιλογές ανθρώπων όπως αυτές που βλέπουμε όλο και πιο συχνά στην ηγεσία διαφόρων χωρών του κόσμου, πρέπει να βρούμε ένα σύστημα για να την αντικαταστήσει.
Ο φίλος μου δεν συμφωνούσε με το συμπέρασμα των βιβλίων, αλλά βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα την ανάλυση που έκαναν για το πώς στην δημοκρατία συγκεκριμένοι άνθρωποι, εκμεταλλευόμενοι παθογένειες στην γνώση και στην ψυχολογία των μεγάλων μαζών, μπορούν να πάρουν την εξουσία και να οδηγήσουν σε τεράστιες καταστροφές.
Το ένα βιβλίο προτείνει αντί για ψηφοφορία να γίνεται κλήρωση για τους βουλευτές, ανάμεσα σε όλο τον πληθυσμό.
Το δεύτερο βιβλίο (για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε την κριτική του New Yorker εδώ: http://www.newyorker.com/magazine/2016/11/07/the-case-against-democracy) προτείνει ένα σύστημα όπου όσοι έχουν ευρύ πεδίο γνώσεων θα έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ από τους υπόλοιπους. Αυτό μπορεί να γίνει, λέει το βιβλίο, είτε με το να επιτρέπεται να ψηφίζουν μόνο όσοι έχουν αποδείξει, μέσω εξετάσεων, ότι έχουν συγκεκριμένο επίπεδο γνώσεων, είτε με το να ψηφίζουν όλοι αλλά όσοι έχουν γνώσεις να διαθέτουν περισσότερες ψήφους (να «μετράει» π.χ. διπλή η ψήφος τους), είτε με το να ψηφίζουν όλοι, όπως σήμερα, αλλά να υπάρχει ένα συμβούλιο «σοφών» το οποίο θα μπορεί να ασκεί βέτο σε αποφάσεις της κυβέρνησης που θα τις κρίνει καταστροφικές.
Οι προτάσεις και των δύο βιβλίων είναι ιδιαίτερα προβληματικές, φυσικά. Η πρώτη αφήνει την μοίρα μιας χώρας στην τύχη και η δεύτερη είναι βαθιά ρατσιστική. Αλλά όσο οι άνθρωποι, παγκοσμίως, θα συνεχίζουν τον αυτοκαταστροφικό κατήφορο των τελευταίων ετών στις πολιτικές τους επιλογές, αρνούμενοι να σκεφτούν ορθολογικά για το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους, τόσο περισσότερο θα αυξάνονται οι φωνές ενάντια στην δημοκρατία.

Thursday, August 03, 2017

O έμπορας

Τα δύο θέματα μοιάζουν διαφορετικά, αλλά δεν είναι.
Το πρώτο είναι ο καινούργιος νόμος του υπουργείου Παιδείας, σύμφωνα με τον οποίο οι σημαιοφόροι και οι παραστάτες στο δημοτικό θα προκύπτουν από κλήρωση (κι αν σου κάτσει; όπως λέει και η διαφήμιση του Τζόκερ).
Το δεύτερο είναι η ατάκα του Τσακαλώτου στην Βουλή: «Μη μας λέτε για τα ναρκωτικά και τη βία, πείτε μας για τις καταλήψεις, ότι θέλετε τους φοιτητές να κάθονται στα αυγά τους». Με άλλα λόγια, είπε ξεκάθαρα ότι τα ναρκωτικά, η βία και η πορνεία (βλέπε Αριστοτέλειο) μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν τον απασχολούν, αρκεί να μπορούν να γίνονται καταλήψεις. Μια απλή καθημερινή δήλωση, δηλαδή, που θα έκανε ένας υπουργός οπουδήποτε στον κόσμο.
Θα σας πω τώρα γιατί δεν είναι διαφορετικά τα θέματα.
Ποιος έμπορος στην πιάτσα, σε οποιοδήποτε είδος εμπορίου είναι το γατόνι; Ο μόρτης, ο ξύπνιος, ο ευέλικτος, ο σωστός ο έμπορας; (επειδή είναι μόρτης το «ο» γίνεται «α»). Ο μόρτης, ο ξύπνιος, ο σωστός είναι αυτός που: α) διατηρεί τους πελάτες που έχει και β) παρακολουθεί την πιάτσα, ξέρει τι ζητάει ο κόσμος και απευθύνεται με το προΐόν του σε όλο και περισσότερους πιθανούς πελάτες.
Ε, λοιπόν, αυτές τις μέρες ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος κάνει την πρώτη δουλειά και ο Κώστας ο Γαβρόγλου κάνει την δεύτερη, ψάχνοντας για πελάτες-ψηφοφόρους. Ο Ευκλείδης λέει στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, του 3%, που γούσταρε σαν τρελός όποια κατάληψη κι αν υπήρχε, ότι μην φοβάστε, μπορεί στην οικονομία να σας ξεσκίζουμε επειδή φταίνε οι κακοί οι ξένοι, αλλά στην Παιδεία παραμένουμε οι κολλητοί σας και θα σας αφήνουμε να κάνετε ότι γουστάρετε. Έτσι για να κρατάμε τα πελατάκια. Ο Κώστας (γνωστός και ως «ρωμαλέος») απευθύνεται στον πολύ κόσμο, στα καινούργια τα πελατάκια και του λέει: «τέλος αυτά τα φασιστικά που ήξερες με τους καλύτερους να βγαίνουν μπροστά, τώρα μπορεί και το δικό σου παιδί αν είναι λίγο κωλόφαρδο να σηκώσει την σημαία». Γιατί το κάνει; Επειδή «ζυγίζει» τους πελάτες. Ξέρει ότι οι πελάτες-γονείς στην Ελλάδα κανακίζουν τα παιδιά τους περισσότερο από άλλες χώρες, ότι θα ήθελαν να τα δουν σημαιοφόρους και ότι προφανώς η μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών δεν είναι άριστοι μαθητές (επειδή δεν γίνεται να είναι όλοι άριστοι). Οπότε, τους «χαϊδεύει» προωθώντας την εξίσωση όλων των μαθητών προς τα κάτω: είμαστε όλοι ίσοι, δεν χρειάζεται να διακριθείς για να τιμηθείς σηκώνοντας την σημαία. Αρκεί να σε θυμηθεί η θεά τύχη. Μπορεί το παιδί σου να μην ανοίγει βιβλίο ή να έχει σπάσει στο ξύλο τρεις-τέσσερις συμμαθητές του, αλλά αν του κάτσει θα είναι σημαιοφόρος. Αριστείες και αξιολογήσεις και άλλες τέτοιες βλακείες κομμένες. Εξάλλου η αριστεία είναι ρετσινιά, μας το είπαν οι άνθρωποι από τις πρώτες μέρες της κυβέρνησής τους. Μπαλτάς-Φίλης-Γαβρόγλου, το τρενάκι του τρόμου που συνεχίζει να διαλύει τα πάντα στην Παιδεία της χώρας.
Εγώ λέω να επεκτείνουμε την λογική του Κώστα του Γαβρόγλου. Γιατί να στέλνουμε τους καλύτερους αθλητές στους Ολυμπιακούς αγώνες και στα παγκόσμια πρωταθλήματα, να εκπροσωπούν την χώρα; Να στέλνουμε κάποιον Έλληνα τυχαία, με κλήρωση. Ομοίως για τις Ολυμπιάδες Μαθηματικών και Φυσικής. Ή και γενικά στην ζωή, γιατί να ξεχωρίζουν κάποιοι, να αξιολογούνται ως καλύτεροι από άλλους, να επιλέγονται για κάποιες δουλειές; Ας γίνεται κλήρωση για όλα. Ο καθένας μας θα ξέρει πως ούτε οι ικανότητες, ούτε η προσπάθειά του παίζουν κανένα ρόλο, όλα είναι τυχαία για την εξέλιξή του στη ζωή.
Μου άρεσε πολύ και η καταπληκτική εξήγηση του Κώστα για την κλήρωση στους σημαιοφόρους και στους παραστάτες: αφού όλοι πάνε στρατό, γιατί να μην μπορούν όλοι να κρατήσουν και την σημαία; έγραψε σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Παιδείας. Ίσως να μην τους έχει πει κανείς ότι και στον στρατό, όπως παντού, υπάρχουν τα επίλεκτα σώματα, οι ειδικές δυνάμεις. Μήπως, αν γίνει κάποιο σοβαρό επεισόδιο, να το ρίξουμε σε κλήρο αν θα στείλουμε τα ΛΟΚ ή κάποιον φαντάρο που κάνει την θητεία του αραχτός σε κάποιο γραφείο;
Και γιατί να μην εξισωθούμε όλοι προς τα κάτω; θα μου πείτε. Εδώ ο Αλέξης ο Τσίπρας, που δεν είχε διακριθεί ποτέ του σε τίποτα, είναι πρωθυπουργός της χώρας και μας λέει στα μούτρα με την συνέντευξή του στον Guardian ότι μπορεί να είναι ψεύτης, αλλά δεν είναι απατεώνας.
Μια κουβέντα ακόμα για τον Ευκλείδη τον Τσακαλώτο: ο άνθρωπος αυτός είναι καθηγητής πανεπιστημίου στα Οικονομικά, οπότε γνωρίζει πώς να σκέφτεται ορθολογικά. Στην τοποθέτησή του όμως προχθές είπε: «Δεν θέλουν κάποιοι να γίνονται καταλήψεις, εγώ έχω πάρει μέρος σε πολλές, εγώ πιστεύω ότι οι πολλές είναι λάθος, αλλά κι αν είναι λάθος και δεν συμφωνώ δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να συζητήσω».
Ερώτηση: Τι σημαίνει «πολλές» καταλήψεις; Πόσες ακριβώς είναι οι «πολλές»; Στο μυαλό κάποιου μπορεί ακόμα και μία να είναι πολλή. Στο μυαλό κάποιου άλλου, ακόμα κι αν όλη η χώρα είναι κατειλημμένη, όλα είναι οκ και μπράβο μας που έχουμε υπό κατάληψη τα πάντα. Αν είναι θέμα προσωπικής εκτίμησης του καθενός το «πολλές» και το «λίγες» τότε οδηγούμαστε σε ζούγκλα, διότι όπως έχει πει ο ντέρτι Χάρι, οι γνώμες είναι σαν τις… (ξέρετε), όλοι έχουν από μία.  
Είτε είναι, λοιπόν, καλές οι καταλήψεις παντού, όσες κι αν γίνουν, είτε δεν είναι και δεν πρέπει να γίνονται καθόλου. Δεν έχει τόση σημασία αν είσαι υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης, έχει σημασία να είσαι καθαρός άνθρωπος στις θέσεις σου. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ξέρει ότι αυτό που λέει ότι «οι πολλές είναι λάθος» δεν στέκει ορθολογικά και οδηγεί σε χάος. Αλλά ο καλός ο έμπορας κάτι τέτοιες λεπτομέρειες τις ξεπερνάει για πλάκα.

Monday, July 31, 2017

Να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο σε αυτή την πόλη (με αφορμή το κτίριο της παλιάς Μεραρχίας)

Πριν γράψω για το θέμα της παλιάς Μεραρχίας, για το οποίο συζητούν όλοι στα Χανιά, ήθελα να έρθω ο ίδιος στην πόλη και να μιλήσω προσωπικά με πολύ κόσμο γι’ αυτό. Τώρα λοιπόν που ήρθα και μίλησα, θέλω να ξεκινήσω γράφοντας πως πρέπει να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο σε αυτή την πόλη. Για να αγαπηθούμε, νομίζω πως χρειάζεται μόνο ένα πράγμα: να ξεπεράσουμε τον εμφύλιο που κουβαλάμε στα κεφάλια μας (αφού η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που εκφράζονται δημόσια για το θέμα δεν έχουν κανένα προσωπικό όφελος από την έκβασή του) και να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει ορθολογικά.
Πάμε, λοιπόν, ορθολογικά, να δούμε ένα-ένα όσα ακούγονται και λέγονται για το θέμα:
1.      «Για όλα φταίνε οι αναρχοάπλυτοι της κατάληψης Rosa Nera». Άσχετα με το αν διαφωνώ με τις καταλήψεις, δεν μπορώ ούτε να την ακούω αυτή τη λέξη («αναρχοάπλυτοι») για όσους συμμετέχουν στις δράσεις της κατάληψης. Αρκετοί εξ αυτών των ανθρώπων προσφέρουν, χωρίς αμοιβή, με διάφορους τρόπους σε συνανθρώπους τους που έχουν ανάγκη. Γνωρίζω – είμαι σίγουρος πως κι εσείς γνωρίζετε – αρκετούς «δημοκρατικοπλυμένους» που δεν δίνουν ούτε του αγγέλου τους νερό. Ξέρουμε λοιπόν όλοι μας ότι οι δηλώσεις που κάνει ο καθένας για το ποια είναι η ιδεολογία του μπορεί να είναι τρίχες κατσαρές. Οι πράξεις μετράνε. Δεν μηδενίζουμε ανθρώπους αφορίζοντάς τους μαζικά, αυτό είναι φασισμός. Επίσης, η κατάληψη του κτιρίου διαρκεί 13 χρόνια επειδή προηγούμενες πρυτανείες και η πολιτεία έχουν επιτρέψει την κατάληψη. Τέλος, όπως υπάρχουν κάποιοι βίαιοι άνθρωποι και ομάδες κρούσης στην κατάληψη, υπήρχαν βίαιοι άνθρωποι και ομάδες κρούσης επί πολλά χρόνια στα «μεγάλα» κοινοβουλευτικά μας κόμματα, και ιδιαίτερα μέσα στα πανεπιστήμια. Αλλά η ελληνική κοινωνία, φανατισμένη σε μεγάλο ποσοστό με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αποδεχόταν αυτές τις ομάδες και τις βιαιότητες μια χαρά. Άρα δεν είναι θέμα ιδεολογίας, η βία (με εξαίρεση την Χρυσή Αυγή). Είναι θέμα προσωπικού ήθους ανθρώπων, άρα, και πάλι, δεν τσουβαλιάζουμε διαφορετικούς ανθρώπους χρησιμοποιώντας μαζικούς χαρακτηρισμούς.
2.     «Ο πρύτανης ξεπουλάει την περιουσία του Πολυτεχνείου». Δεν την ξεπουλάει, νοικιάζει τα κτίρια για 25 χρόνια. Επίσης, το «ξεπουλάει» σημαίνει πως το τίμημα είναι χαμηλό. Το τίμημα είναι πάνω από 26 εκατομμύρια Ευρώ. Υπάρχει οικονομοτεχνική μελέτη που δείχνει πως το τίμημα είναι μικρό; Όχι. Άρα ξεπούλημα δεν υπάρχει.
3.     «Είναι παράνομη η παραχώρηση». Όλες οι διαδικασίες είναι νόμιμες, εξάλλου αν ήταν παράνομες θα υπήρχαν δικαστικές προσφυγές.
4.     «Η περιοχή δεν θα είναι προσβάσιμη στους πολίτες». Υπάρχει ξεκάθαρος όρος στο συμβόλαιο ώστε η ανάδοχος εταιρία να αναπλάσει την πλατεία στην οποία θα είναι ελεύθερη η πρόσβαση του κοινού και να δημιουργήσει χώρους αναψυχής εντός και εκτός των κτιρίων και να τους διαθέσει για κοινή χρήση.
5.     «Ο πρύτανης κάνει μπίζνες». Τι σημαίνει αυτό, ακριβώς; Βγάζει μήπως προσωπικό οικονομικό κέρδος από την υπόθεση; Κανείς δεν έχει πει κάτι τέτοιο. Αυτό που κάνει είναι ότι φροντίζει ώστε το Πολυτεχνείο να βγάλει χρήματα από την περιουσία του. Αυτό σε ποια χώρα του κόσμου είναι μεμπτό; Ακόμα, δεν έχω διαβάσει πουθενά, ούτε άκουσα να τονίζεται το εξής: τις προηγούμενες δεκαετίες, με τα λεφτά να ρέουν στο ίδρυμα, οι πρυτανείες που πέρασαν δεν έφτιαξαν καμία φοιτητική εστία, κι έτσι το πρόβλημα στέγασης των φοιτητών έγινε δραματικό. Ο Βασίλης Διγαλάκης κατάφερε και βρήκε λεφτά και έφτιαξε, μέσα στην κρίση, με την κρατική επιχορήγηση του Πολυτεχνείου μειωμένη κατά 75%, νέες εστίες για τους φοιτητές του Πολυτεχνείου. Αυτό πώς ταιριάζει με το προφίλ του «κακού μπίζνεσμαν» που προσπαθούν να του φτιάξουν;
6.     «Ο πρύτανης ακούγεται πως θα είναι υποψήφιος βουλευτής με την ΝΔ, άρα τα κάνει όλα αυτά επειδή θα έχει όφελος σε ψήφους». Παρόλο που δεν υπάρχει καμία επίσημη ανακοίνωση επ’ αυτού, ας πούμε ότι ο πρύτανης όντως θα κατέβει υποψήφιος με την ΝΔ στις εκλογές του 2019. Για να σταθεί το επιχείρημα πως τα κάνει όλα για τις ψήφους, πρέπει να δεχθούμε ότι το 2013, όταν εξελέγη πρύτανης και αποφάσισε άμεσα να μεταφέρει την διοίκηση του Πολυτεχνείου στο Ακρωτήρι και μετά να προκηρύξει διαγωνισμό για την αξιοποίηση των κτιρίων στο λιμάνι, ήξερε ως μέντιουμ ότι θα πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα εκλεγεί αρχηγός στην ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης και θα του προτείνει το 2017, τέσσερα χρόνια αργότερα, να κατέβει υποψήφιος βουλευτής. Αν ισχύουν όλα αυτά, γιατί να μην μας πει ο πρύτανης και τους αριθμούς του τζόκερ της επόμενης Πέμπτης, να κονομήσουμε; Η εναλλακτική εξήγηση είναι ότι πίστευε από την αρχή της θητείας του ότι πρέπει να αξιοποιηθούν τα κτίρια, αυτός ήταν ο σχεδιασμός του και αυτόν εφαρμόζει. Tο ότι το κάνει για ψηφοθηρικούς λόγους δεν στέκει λογικά.
7.     «Τα κτίρια είναι ιδιαίτερης ομορφιάς και ιστορικής σημασίας και ανήκουν στην πόλη». Έχω εργασθεί ως καθηγητής σε δύο πανεπιστήμια στο εξωτερικό, και έχω καλή γνώση της λειτουργίας πολλών άλλων. Τα πανεπιστήμια αυτά έχουν και ιδιωτικούς πόρους και πόρους από το κράτος. Το να συζητήσει κανείς στο εξωτερικό αν τα πανεπιστήμια έχουν δικαίωμα να αξιοποιήσουν την περιουσία τους θεωρείται απλώς αδιανόητο. Το να πάρουν τα πανεπιστήμια από κοινού αποφάσεις με άλλους φορείς για περιουσία του πανεπιστημίου δεν ανήκει ούτε στην σφαίρα του φανταστικού, επειδή ούτε καν το φαντάζεται κανείς. Το κάθε πανεπιστήμιο έχει συγκεκριμένα όργανα, αποφασίζει για το πώς θα χειριστεί την περιουσία του και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν επ’ αυτού, ούτε πιστεύει κανείς ότι η περιουσία του πανεπιστημίου ανήκει «στην πόλη» όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο. Και ποια είναι η πόλη; Το δημοτικό συμβούλιο, ας πούμε; Τότε θα πρέπει το Πολυτεχνείο Κρήτης να ανήκει στον δήμο Χανίων, άρα κατ’ αντιστοιχία το κάθε πανεπιστήμιο της χώρας πρέπει να είναι υπηρεσία του δήμου και να παίρνει ο πρύτανης εντολές από τον δήμαρχο. Είναι το Πολυτεχνείο Κρήτης κάτι σαν την ΔΕΥΑΧ ή το Γραφείο Δημοτολογίου; Αν «η πόλη» δεν είναι το δημοτικό συμβούλιο, τότε ποιος είναι; Μήπως ο καθένας από μας; Σε αυτή την περίπτωση, τι ζητούν όσοι αντιτίθενται στην απόφαση του Πολυτεχνείου, να κάνει γκάλοπ το ίδρυμα για κάθε του απόφαση;
Το ότι τα κτίρια είναι ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας είναι αλήθεια. Ιδιαίτερης ομορφιάς δεν είναι πια, διότι καταρρέουν. Υπάρχει άλλη δυνατότητα εκτός από την ενοικίασή τους για να βρεθούν πολλά εκατομμύρια Ευρώ ώστε να αναστηλωθούν αύριο το πρωί, να διατηρηθεί η ιστορική τους σημασία και να επανέλθει η ομορφιά τους; Μήπως θα δώσει δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ το ελληνικό κράτος που τα έχει άφθονα;  
Ακόμα και μετά από τόση συζήτηση, δεν υπάρχει ούτε μία πρόταση που να εξηγεί με οικονομικούς όρους πώς μπορούν να σωθούν τα κτίρια χωρίς να προχωρήσει η μίσθωσή τους, με υποχρέωση μάλιστα της αναδόχου εταιρίας να τα επιστρέψει σε άριστη λειτουργική κατάσταση όταν τελειώσει η μίσθωση. Αν δεν γινόταν διαγωνισμός και τα κτίρια κατέρρεαν, όλοι θα έλεγαν πόσο ντροπή είναι αυτό και πόσο φταίει η διοίκηση του Πολυτεχνείου. Τώρα που γίνεται ο διαγωνισμός, πάλι υπάρχουν αρκετοί που λένε γιατί να γίνει και πόσο φταίει η διοίκηση του Πολυτεχνείου. Παρόλο που, όπως έγραψα, δεν καταλογίζω στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που παίρνουν αρνητική θέση για το θέμα κακές προθέσεις, πρέπει να πω ότι μου φαίνεται πως διαμαρτύρονται επειδή ο ουρανός δεν βρέχει λεφτά στα κεφάλια μας ώστε να λυθούν όλα μας τα προβλήματα. Αν τα λεφτά έρρεαν, ιδέες για την χρήση των κτιρίων υπάρχουν πολλές. Τώρα που δεν ρέουν, τι θέλουμε; Να τα αφήσουμε να καταρρεύσουν ως αντίποινα στην κακιά μας μοίρα που δεν μας έκανε πλούσιους; Το μόνο που ακούγεται από όσους διαφωνούν είναι ευχολόγια - τι ωραία που θα ήταν αν βρίσκονταν λεφτά, τι απαραίτητο που είναι να ενωθούμε, να προσπαθήσουμε, να ψάξουμε για λεφτά και ίσως κάπου κάπως κάποτε αν ενωθούμε να βρεθεί κάποιος μεγάλος χορηγός που θα μας χαρίσει δεκάδες εκατομμύρια από την καλή του την καρδιά και αν μας τα χαρίσει κάτσε να δούμε τότε τι ιδέες θα έχει ο καθένας μας για το πώς θα αξιοποιηθούν τα κτίρια, θα φτιάξουμε τότε με τα εκατομμύρια στην τσέπη μερικές επιτροπές να συσκεφθούν και να δούμε τι μπορεί να γίνει. Στέκουν αυτά λογικά; Τι καθόμαστε και συζητάμε; 
8.     «Γιατί να το πάρει Εβραίος το κτίριο;». Το άκουσα αυτό, και στενοχωρήθηκα, και μάλιστα από ανθρώπους διαφορετικών ιδεολογικών αφετηριών (δεξιοί και αριστεροί). Δεν καταλαβαίνω, υπάρχει κάποια παγκόσμια εβραϊκή συνωμοσία ενάντια στην Ελλάδα ή στα Χανιά, που πρέπει να την σταματήσουμε; Μήπως οι διαγωνισμοί να βγαίνουν αποκλείοντας ανθρώπους συγκεκριμένων εθνικοτήτων ή θρησκειών;
Ο πολύς κόσμος που τοποθετείται για το θέμα δεν γνωρίζει ακριβώς ποια είναι η οικονομική κατάσταση των πανεπιστημίων της χώρας. Η οικονομική κατάσταση των πανεπιστημίων της χώρας δεν είναι απλώς τραγική, είναι αξιοθρήνητη. Δεν υπάρχουν χρήματα ακόμα και για στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα – και εννοώ στοιχειώδη. Αν δεν αξιοποιηθεί κάθε δυνατός πόρος, τα πανεπιστήμια της χώρας δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Η επόμενη επιλογή θα είναι να κλείσουν. Το να μην υπάρχουν λεφτά για τα στοιχειώδη και να θεωρητικολογούμε για δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ που θα ήταν ωραίο να τα είχαμε δεν στέκει λογικά. 
Καταλήγω όπως άρχισα. Να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτή την πόλη. Να μην μηδενίζουμε ανθρώπους, να μην διαβάλλουμε ανθρώπους που μπορούν και δίνουν ρεαλιστικές λύσεις σε μεγάλα προβλήματα, να ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει πριν τοποθετηθούμε, και πάνω απ’ όλα να βάζουμε τον ορθολογισμό μπροστά για να πάρουμε θέση στα πράγματα.

Sunday, July 30, 2017

Η δήλωση του αιώνα

«Αν οι καλοί είναι να φύγουν στο εξωτερικό επειδή δεν πληρώνονται, εγώ τους προτρέπω να φύγουν».
Αυτό δήλωσε (ορίστε το link: https://www.youtube.com/watch?v=uYgf3xp0TPI) για τους επιστήμονες της χώρας ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, σε συζήτηση για τα πανεπιστήμια στην Βουλή.
Είναι η δήλωση του αιώνα, στην Ελλάδα, διότι ποτέ δεν έχει στην πρόσφατη ελληνική ιστορία προτρέψει υπουργός πολίτες να φύγουν από τη χώρα, πόσο μάλλον το επιστημονικό δυναμικό των πανεπιστημίων.
Οι άνθρωποι που ταΐζουν τον Καρανίκα, που δημιουργούν γραφείο του πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη για να ταΐζουν μερικούς δικούς τους ακόμα, που έχουν δηλώσει πως η αριστεία είναι ρετσινιά, που έφτασαν τα παιδιά στα δημοτικά σχολεία να κάνουν λιγότερες ώρες μάθημα από την Ουγκάντα, οι άνθρωποι αυτοί δεν κουνάνε απλώς το δάχτυλο στους εκατοντάδες χιλιάδες που έχουν φύγει στο εξωτερικό μέσα στην κρίση. Τώρα πια τους κουνάνε και το μαντήλι.
Αφού ο Κώστας ο Γαβρόγλου προτρέπει τους καλούς Έλληνες επιστήμονες να φύγουν από τη χώρα, να τον προτρέψω κι εγώ να σηκωθεί να φύγει από την θέση του υπουργού Παιδείας, διότι κατά την γνώμη μου λερώνει την καρέκλα που κάθεται.