Monday, November 20, 2017

Γιατί οι άνθρωποι ψηφίζουν ηλίθιους;

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της εφημερίδας Guardian γίνεται προσπάθεια εξήγησης του φαινομένου να ψηφίζονται στις εκλογές πολιτικοί που λένε ή κάνουν πράγματα που δείχνουν μειωμένη ευφυΐα. Το άρθρο δίνει ψυχολογική ερμηνεία στην στήριξη τέτοιων πολιτικών από τον λαό: οι ψηφοφόροι έχουν ανάγκη να βλέπουν πολιτικούς που μοιάζουν βέβαιοι για όσα πιστεύουν. Ξέρετε ποιοι είναι οι πιο βέβαιοι απ’ όλους για όσα πιστεύουν; Οι άνθρωποι μειωμένης ευφυΐας. Ο λόγος είναι ότι έχουν ψευδαίσθηση ανωτερότητας, επειδή απλώς δεν έχουν την νοημοσύνη ώστε να αντιληφθούν την ανικανότητά τους. Αντίθετα, οι πιο έξυπνοι άνθρωποι έχουν γνώση των αδυναμιών τους και μπορούν σε μια συζήτηση να «μετακινηθούν» εν μέρει αν ακούσουν πειστικά επιχειρήματα. Αυτό δημιουργεί αίσθηση ανασφάλειας στον ψηφοφόρο, ο οποίος προτιμάει τον ηλίθιο που επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια χωρίς να κουνάει ρούπι!
Φοβάμαι βέβαια ότι τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, ότι δηλαδή υπάρχουν και έξυπνοι αλλά ξεδιάντροποι πολιτικοί οι οποίοι γνωρίζουν πως όσα λένε δεν στέκουν αλλά μένουν ακλόνητοι σε αυτά για να κρατήσουν το κοινό τους. Και, φυσικά, στην Ελλάδα υπήρχαν και υπάρχουν άφθονοι διεφθαρμένοι πολιτικοί, τους οποίους ο λαός δεν εκλέγει βάσει όσων λένε ή κάνουν, αλλά βάσει της ικανοποίησης προσωπικών ρουσφετιών, δοξασιών ή κόμπλεξ των ψηφοφόρων.
Το άρθρο της Guardian αξίζει πάντως τον κόπο να το διαβάσετε:

 

Wednesday, November 15, 2017

Αν δεν σ' αρέσει, μην το διαβάσεις!

Για τους πολλούς φίλους που έχω ακούσει να μου λένε ότι ένα βιβλίο δεν τους άρεσε, αλλά επειδή το είχαν αγοράσει ή δανειστεί επέβαλαν στον εαυτό τους να το τελειώσει,
"Αν σας αρέσει το βιβλίο καλώς• αν όχι, μη το διαβάζετε.
Η ιδέα της καταναγκαστικής ανάγνωσης είναι εντελώς παράλογη: πώς μπορούμε να μιλάμε για καταναγκαστική ευτυχία;"
Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Δοκίμια ΙΙ, μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη (και αυτή η μετάφραση, όπως και οι μεταφράσεις των πεζών και των ποιημάτων του Μπόρχες, είναι από τις σημαντικότερες μεταφραστικές δουλειές που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα).

Monday, November 13, 2017

O άρχοντας της ζωής σου

Δεν ξέρω αν ακούτε τις καμπάνες που παίζουν χαρμόσυνα. Ο Κώστας ο Γαβρόγλου ανακοίνωσε, επιτέλους, το πλήρες όραμά του για την είσοδο των μαθητών στο πανεπιστήμιο ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ.
Οι μαθητές λοιπόν που είναι σήμερα στην πρώτη λυκείου θα μπουν στο πανεπιστήμιο το 2020 με τον βαθμό απολυτηρίου της τρίτης λυκείου. Ο βαθμός απολυτηρίου θα προκύπτει από: εργασίες, εξετάσεις τετραμήνων, ολιγόλεπτα τεστ, προφορική παρουσία και διπλές πανελλήνιες εξετάσεις.
Πάμε πάλι να συνειδητοποιήσουμε τι ανακοίνωσε. Οι πανελλήνιες διπλασιάζονται, αλλά ακόμα κι αν γράψεις πολύ καλά αυτό δεν σου φτάνει. Διότι πλέον υπάρχει ο άρχοντας της ζωής σου. Ο άρχοντας της ζωής σου είναι ο καθηγητής σου στο λύκειο που πλέον μετατρέπεται σε ΘΕΟΤΗΤΑ. Φαντάσου να μην τα πηγαίνεις καλά με την ΘΕΟΤΗΤΑ που θα βαθμολογεί τις εργασίες σου, την γραπτή εξέταση του τετραμήνου, τα ολιγόλεπτα τεστ σου και θα αποφασίζει και ποιος είναι ο προφορικός σου βαθμός. Λίγο να έχει στραβώσει η ΘΕΟΤΗΤΑ μαζί σου, αποχαιρέτα την σχολή που ονειρευόσουν. Επίσης, αν η ΘΕΟΤΗΤΑ είναι πιο τσιγκούνα ή τσιγκούνης στους βαθμούς από την ΘΕΟΤΗΤΑ ενός άλλου σχολείου, που θα μοιράζει εικοσάρια αβέρτα, τότε πάλι την έκατσες την βάρκα, συγνώμη, τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά. Το καλό είναι ότι με το παραπάνω σύστημα μπορείς να ζεις την τρίτη λυκείου ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ. Ή, όπως αρέσει πολύ στον Κώστα τον Γαβρόγλου να λέει, «αποδραματοποιημένα».
Α, και για να νιώσεις καλύτερα, αν η ΘΕΟΤΗΤΑ σε τσακίσει και δεν μπεις σε κάποια σχολή υψηλής ζήτησης που μπορεί να ονειρεύεσαι, ο Κώστας διαθέτει την λύση. Αν έχεις απολυτήριο πάνω από 10, θα μπαίνεις σε όποια σχολή χαμηλής ζήτησης (εκτός δηλαδή από Ιατρική-Νομική-Πολυτεχνείο) γουστάρεις, δεν θα υπάρχουν βάσεις, ο αριθμός των εισακτέων θα είναι ανοιχτός. Φυσικά, υπάρχει το προβληματάκι ότι οι σχολές δεν έχουν καθηγητές, αμφιθέατρα, εργαστήρια και υλικά ούτε για τους υπάρχοντες εισακτέους. Αλλά ο Κώστας εξήγησε ότι το πρόβλημα θα λυθεί πολύ απλά. Θα ανοίξει νέες σχολές σε όλη την Ελλάδα. Μπορεί τα πανεπιστήμιά μας συχνά να μην έχουν ούτε χαρτί για να τυπώσουν, αλλά χρειαζόμαστε μερικές σχολές ακόμα.
Αν έχετε απορία για το πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά, επειδή το έψαξα το θέμα εις βάθος, θα σας το εξηγήσω: συμβαίνουν επειδή ο ελληνικός λαός ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ.

Monday, November 06, 2017

O Αμίρ, ο Τσιάρτας και ο Παύλος ο θεός

Δεν χρειάζεται πολλά πράγματα η αλήθεια για να την βρούμε μέσα μας, στις περισσότερες περιπτώσεις. Λίγο καθαρό μυαλό και μπόλικη ανοιχτή καρδιά φθάνουν.
Ας πούμε, δεν είναι θέμα που σηκώνει συζήτηση το αν πρέπει να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά όσοι έκαναν την επίθεση στο σπίτι του Αμίρ και της οικογένειάς του. Όταν επιτίθεσαι γενικά, αλλά πολύ περισσότερο όταν επιτίθεσαι σε αδύναμους και σε παιδιά είσαι εκτός κοινωνίας.
Δεν χρειάζεται επίσης μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβει κανείς ότι ο πρώην ποδοσφαιριστής Βασίλης Τσιάρτας φιλοδοξεί να γίνει η νέα κυρία Λουκά, το μόνο που του λείπει είναι να βγει με πλακάτ στους δρόμους και να ουρλιάζει. Θυμίζω ότι ο Τσιάρτας έγραψε προ καιρού ότι εύχεται οι πρώτες αλλαγές φύλου να γίνουν στα παιδιά όσων ψήφισαν το σχετικό νομοσχέδιο. Το νομοσχέδιο ήταν μεν λάθος, για λόγους που έχω εξηγήσει σε άλλο ποστ, αλλά ο Τσιάρτας ευχήθηκε σε παιδιά άλλων ανθρώπων να πάθουν ψυχική και βιολογική διαταραχή, όπως ορίζει η ιατρική ότι είναι η δυσφορία φύλου. Ο Τσιάρτας καταράστηκε παιδιά. Και υπάρχουν άνθρωποι που τον αποθεώνουν. Επειδή δεν του έφταναν οι κατάρες εις βάρος παιδιών, βγήκε προχθές μετά την επίθεση στο σπίτι του Αμίρ και το επικοινωνιακό σόου του Τσίπρα και έγραψε: «Την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ πρέπει να κρατάνε Έλληνες. ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ». Όταν βγαίνεις και το γράφεις αυτό μετά την επίθεση εις βάρος παιδιών, καλύπτεις απολύτως την επίθεση. Επίσης, εκείνοι που έκαναν την επίθεση εις βάρος του Αμίρ είναι Έλληνες, που προσβλήθηκαν επειδή κόντεψε να κρατήσει τη σημαία. Άρα, ο Τσιάρτας δεν θα είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να κρατήσουν τη σημαία οι Έλληνες που επιτέθηκαν στο παιδί. Έλληνας να’ ναι κι ότι να’ ναι. Κατάρες σε παιδιά, έμμεση υποστήριξη επίθεσης και τρομοκράτησης άλλου παιδιού – ένας καλός καγαθός Έλληνας και Χριστιανός δηλαδή. Οι τοποθετήσεις του Τσιάρτα δείχνουν κάτι ακόμα.  Ότι μπορεί κάποιος που εκπροσωπεί την χώρα παίζοντας οποιοδήποτε σπορ, όπως ο Τσιάρτας που βοήθησε να πάρουμε το Ευρωπαϊκό το 2004, να αγωνίζεται στο μυαλό του για μια χώρα που εσύ θα σιχαινόσουν να ήσουν πολίτης της. Άρα, το να χοροπηδάς επειδή ο Τσιάρτας εκτέλεσε καλά το κόρνερ και μπήκε το γκολ που μας έστειλε για τελικό, σημαίνει πως έχεις την φαντασίωση ότι εσύ και ο Τσιάρτας ταυτίζεστε στην εικόνα που έχετε για την πατρίδα. Εμ, δεν ταυτίζεστε. Συγνώμη που σου χάλασα την φαντασίωση.
Συνεχίζοντας με αλήθειες: το θέμα με τον Αμίρ και την σημαία προέκυψε από την αρρώστια του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην λέξη «αριστεία». Αποφάσισαν να δίνουν την σημαία με κλήρωση κι έτσι η σημαία κατέληξε στα χέρια ενός παιδιού που είναι λίγους μήνες στο σχολείο και δεν μιλάει καν ελληνικά. Αν η σημαία δινόταν στον καλύτερο μαθητή του σχολείου, τότε ούτε ο Αμίρ θα την σήκωνε ούτε βεβαίως θα υπήρχε περίπτωση να την σηκώσουν εκείνοι που επιτέθηκαν στον Αμίρ. Επίσης, αν την σημαία την σήκωνε ένας μετανάστης που θα ήταν ο καλύτερος μαθητής του σχολείου, πιθανότατα και πάλι θα δεχόταν επίθεση από εκείνους που επιτέθηκαν στον Αμίρ – αλλά η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας θα ήταν σθεναρά απέναντι, διότι οι άνθρωποι έχουν μάθει να αποδέχονται τους άριστους, άσχετα αν είναι Έλληνες ή ξένοι που θέλουν να γίνουν Έλληνες. Όταν όμως το να σηκώνεις την σημαία μετατρέπεται σε θέμα τύχης, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει την εξίσωση όλων προς τα κάτω, τότε είναι πολύ δυσκολότερο για μέρος τουλάχιστον της κοινωνίας να το αποδεχτεί - άλλο ο άριστος, άλλο ο κωλόφαρδος - και μένει να κοιτάζει αμήχανη, μπερδεμένη, τους φασίστες να επιτίθενται στο παιδάκι.
Για το τέλος, άφησα τον αναπληρωτή υπουργό υγείας Παύλο Πολάκη, ο οποίος αποφάσισε πλέον ότι είναι θεός. Βλέποντας την Βίκυ Σταμάτη να σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο στους δημοσιογράφους (που ο ίδιος ο Πολάκης βρίζει αυτούς και τα «βοθροκάναλά» τους τακτικά!) εκνευρίστηκε τόσο ώστε έγραψε: «Όταν το φτωχό νυμφίδιο αφού γίνει νεόπλουτο τσουλί, τα χάνει όλα και (ξανα)μπαίνει φυλακή, χαιρετάει όπως έμαθε να φέρεται προς το «λαουτζίκο» όταν ήταν στο δεύτερο κλεψιμαίικο στάδιο της ασήμαντης και άχρηστης ύπαρξής της».
Η Βίκυ Σταμάτη μου είναι εξαιρετικά αντιπαθής, όπως και στους περισσότερους ανθρώπους που ξέρω. Από το σημείο αυτό μέχρι το να βγαίνει, ως θεός, ένας υπουργός της κυβέρνησης και να ορίζει αν η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου έχει σημασία και αξία, υπάρχει χάος. Και, όταν ορίσει την αξία της ζωής της Βίκυς Σταμάτη, τότε δεν θα σταματήσει εκεί. Θα αρχίσει να ορίζει την αξία της ζωής και άλλων ανθρώπων.
Λίγο καθαρό μυαλό και μπόλικη ανοιχτή καρδιά χρειάζονται, για να αντιστεκόμαστε σε δεξιούς και αριστερούς φασίστες.

Friday, November 03, 2017

Μερικές φορές ότι κι αν κάνεις δεν είναι αρκετό

Άκουγα ένα τραγούδι σήμερα (θα σας πω σε λίγο ποιο) και σκεφτόμουν όλους εκείνους που ενώ είναι εξαιρετικοί στην δουλειά τους βρίσκουν μπροστά τους κάποιον που έχει ένα μοναδικό χάρισμα και, ότι κι αν κάνουν, είναι στην σκιά του. Δεν σημαίνει αυτό ότι οι ίδιοι δεν διακρίνονται, αφού είναι τόσο καλοί – αλλά μπροστά στον μοναδικής ικανότητας ανταγωνιστή τους δεν μπορούν να σταθούν, όσο κι αν προσπαθήσουν.
Για παράδειγμα, ο Ναδάλ και ο Τζόκοβιτς στο τένις – καταπληκτικοί παίκτες, οι οποίοι έτυχε να βρουν μπροστά τους τον Φέντερερ.
Ή, άλλο παράδειγμα, ο Μάτζικ Τζόνσον, ο Λάρι Μπερντ, ο Ολάζουον, ο Γιούινγκ, ο Μαλόουν και ο Στόκτον, ο Πέιτον και ο Κεμπ, ο Μπάρκλεϊ και τόσοι άλλοι καταπληκτικοί μπασκετμπολίστες που έγραψαν ιστορία κι όμως βρήκαν μπροστά τους τον Τζόρνταν.
Ή ο Ντάστιν Χόφμαν, που έκανε μια εξαιρετική καριέρα με σπουδαίους ρόλους αλλά βρήκε μπροστά του τον Αλ Πατσίνο (που του πήρε και τον ρόλο του Μάικλ Κορλεόνε στον «Νονό»).
Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα, αλλά θα επιστρέψω στο παράδειγμα που με έκανε να τα σκεφτώ όλα αυτά. Το “Moon River”, σε μουσική του Χένρι Μανσίνι και στίχους του Τζόνι Μέρσερ, είναι ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ και η γνωστότερη εκτέλεσή του είναι από τον πολύ σπουδαίο τραγουδιστή Άντι Γουίλλιαμς, ο οποίος έχει τραγουδήσει και άλλα τεράστια τραγούδια, όπως το “Where do I begin” από το Love Story και το “Speak Softly Love”, το ερωτικό τραγούδι από τον «Νονό». Ο Γουίλλιαμς είχε μια καριέρα που δεν τολμούν οι περισσότεροι ούτε να ονειρευτούν, και στο “Moon River” έδωσε ρέστα – το τραγούδησαν και πολλοί άλλοι, χωρίς να πλησιάζει κανείς την δική του εκτέλεση. Αλλά ισχύει ότι έγραψα προηγουμένως. Τι μπορείς να κάνεις αν βρεις μπροστά σου αυτόν που έχει το θείο χάρισμα; Τι μπορείς να κάνεις όταν μια από τις μεγαλύτερες φωνές που βγήκαν από ανθρώπινο λαρύγγι αποφασίζει να πάρει αυτό το σπουδαίο τραγούδι και να το πει με τον δικό του τρόπο, παίζοντας ταυτόχρονα και το σαξόφωνό του; Μόνο να τον χαζέψεις μπορείς, καθώς τραγουδάει.
Ο Λούις Άρμστρονγκ τραγουδάει το “Moon River”: https://www.youtube.com/watch?v=Fd_JDrnBMMA


Wednesday, November 01, 2017

Συγγραφικά νέα (3)

Το τρίτο ανακοινώσιμο ευχάριστο νέο που είχα πρόσφατα είναι διπλό.
Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη η 4η έκδοση του μυθιστορήματός μου «Όταν ήταν ευτυχισμένος» που έχει θέμα την ζωή του Ελευθέριου Βενιζέλου, και ταυτόχρονα, τις επόμενες τρεις ημέρες, Πέμπτη-Σάββατο 2-4 Νοεμβρίου, ώρα 9:15μμ, ανεβαίνει ξανά το ομότιτλο θεατρικό έργο μου από τον Σύλλογο Φίλων Θεάτρου Χανίων. Οι παραστάσεις του έργου σε όλη την Κρήτη πήγαν εξαιρετικά καλά το καλοκαίρι, ελπίζω το ανέβασμα του έργου να αρέσει εξίσου και σε όσους θα το δουν τις επόμενες ημέρες στο Βενιζέλειο Ωδείο Χανίων.



Σεξουαλικές και άλλες παρενοχλήσεις

Μπαίνω σε ιστοσελίδες ειδήσεων, καθημερινά, και αισθάνομαι πως εν αγνοία μου γίνεται ένας παγκόσμιος διαγωνισμός ανοησίας, για το ποιος θα πει την μεγαλύτερη. Το πρόβλημα είναι ότι οι ανοησίες που ξεστομίζονται συχνά επηρεάζουν τις ζωές και τα μυαλά πολλών ανθρώπων. Μέσα στις τελευταίες τρεις-τέσσερις μέρες έχουν γίνει τα εξής:
1.     Ένας γκέι ηθοποιός, ο Άντονι Ραπ, κατηγόρησε τον Κέβιν Σπέισι για σεξουαλική παρενόχληση η οποία είχε γίνει το 1986, όταν ο Ραπ ήταν 15 χρονών και ο Σπέισι 27. Ο Ραπ είπε πως βγήκε 31 χρόνια μετά να αποκαλύψει το περιστατικό διότι πήρε θάρρος από τις αποκαλύψεις γυναικών εις βάρος του Χάρβεϊ Ουαϊνστάιν. Ως αποτέλεσμα, το Netflix δήλωσε πως δεν θα υπάρξει 7η σεζόν για το House of Cards, όπου πρωταγωνιστεί ο Σπέισι και σταμάτησε τα γυρίσματα για την 6η σεζόν, που πλέον είναι «στον αέρα». Το μέγεθος της ηλιθιότητας όσων συμβαίνουν είναι αδιανόητο. Ο Ουαϊνστάιν έκανε κανονικές σεξουαλικές επιθέσεις εις βάρος γυναικών, είχε βιάσει κάποιες από αυτές, και εκβίαζε γυναίκες ηθοποιούς χρησιμοποιώντας την δύναμή του ως μεγαλοπαραγωγός. Η ιστορία του Ραπ με τον Σπέισι δεν έχει απολύτως καμία σχέση. Ο Ραπ πήγε σε πάρτι στο σπίτι του Σπέισι, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, και επειδή βαρέθηκε στο πάρτι, όπου διάφοροι ηθοποιοί τα έπιναν, πήγε στην κρεβατοκάμαρα του Σπέισι μόνος του κι έβλεπε τηλεόραση. Όταν όλοι έφυγαν, ο Σπέισι, που ήταν πιωμένος, τον σήκωσε στα χέρια, έπεσε πάνω του με εμφανή σεξουαλική πρόθεση, ο Ραπ αρνήθηκε, τον έσπρωξε, και έφυγε με τον ντυμένο ακόμα Σπέισι να μην ασκεί κανενός είδους βία. Το ότι ο Ραπ ήταν 15 χρονών είναι πολύ σημαντικό και θα επανέλθω σε αυτό πολύ σύντομα. Αλλά αν το βγάλουμε για μια στιγμή από το μυαλό μας, αυτό που έκανε ο Σπέισι είναι αυτό που έχουν κάνει, κάνουν και θα κάνουν άντρες και γυναίκες όσο θα υπάρχουν άνθρωποι – αν γίνουμε τόσο ανόητοι ώστε να βαφτίζουμε «σεξουαλική παρενόχληση» την κάθε κίνηση προς όποιον μας ελκύει, τότε να ζητήσω συγνώμη κι εγώ από την γυναίκα μου που πριν κάμποσα χρόνια την έπιασα ξαφνικά και την φίλησα. Συγνώμη μωρό μου που σε παρενόχλησα σεξουαλικά. Προσθέστε στα παραπάνω και ότι ο Σπέισι δεν ήταν σταρ εκείνη την εποχή – μάλλον ο Ραπ, δεδομένης της ηλικίας του, ήταν πιο επιτυχημένος αφού έπαιζε από τα 10 του στο Μπρόντγουεϊ. Οπότε δεν τέθηκε θέμα εκβιασμού του Ραπ για να υποκύψει στον Σπέισι. Είναι τελείως άλλο πράγμα το να εκτίθενται και να τιμωρούνται τέρατα όπως ο Ουάινσταϊν και άλλο πράγμα το να αρχίσουμε πια να πρέπει να υπογράφουμε συμφωνητικά πριν ακουμπήσει ένας άνθρωπος έναν άλλο με ερωτική διάθεση.
Επιστρέφω τώρα στην ηλικία του Ραπ, εκείνη την εποχή. Η γνώμη μου για τους παιδόφιλους, όπως έχω ξαναγράψει στο μπλογκ, είναι πως πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για το αν πρέπει η θανατική ποινή κατ’ εξαίρεση να ισχύει μόνο γι’ αυτούς. Όμως εδώ μιλάμε για ένα περιστατικό που δεν περιλαμβάνει ούτε βία ούτε καν ξεγύμνωμα και σύμφωνα με τον ίδιο τον Ραπ ο Σπέισι ήταν τύφλα στο μεθύσι. Επίσης δεν υπάρχουν άλλες καταγγελίες εις βάρος του Σπέισι για κανένα αντίστοιχο ή χειρότερο περιστατικό με ανήλικο - όλες οι ιστορίες που κυκλοφόρησαν εις βάρος του μέσα στις τελευταίες μέρες αφορούν το επιθετικό φλερτ του με ενήλικους άντρες. Οπότε, με τα υπάρχοντα δεδομένα μιλάμε για ένα ακόμα κυνήγι μαγισσών, όπως έχει ξανασυμβεί στο Χόλιγουντ.
2.     Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είδε στις δημοσκοπήσεις πως δεν μπαίνει στην Βουλή και αποφάσισε να ξεφύγει, γιατί όσο περισσότερο ντόρο κάνεις, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να πάρεις κανένα έξτρα ψηφαλάκι από ανθρώπους τρελαμένους με όσα ζουν. Πήρε λοιπόν την βασική ιδέα του μαστρο-Κώστα του Γαβρόγλου, που θέλει τους φοιτητές, όχι την αστυνομία, να πετάνε έξω από τα πανεπιστήμια τους εμπόρους ναρκωτικών και τους νταβατζήδες και την απογείωσε: η Ζωή μας είπε πως θα καταργήσει τα ΜΑΤ και στις αστυνομικές επιχειρήσεις θα συμμετέχουν οι πολίτες. Λογικό, διότι πώς να περάσει σπιρτόζικα το βράδυ σου αν δεν κάνεις ένα ντου σε μια γιάφκα ή αν δεν ρίξεις μερικούς πυροβολισμούς με την Αλβανική μαφία; Η Ζωή επίσης θα καταργήσει, μας είπε, όσα ΜΜΕ δεν της αρέσουν και θα φτιάξει νέα ΜΜΕ που δεν θα έχουν εργοδότες και αφεντικά, θα ανήκουν στον λαό και θα κάνει ο λαός και το ρεπορτάζ, δεν χρειάζονται πια δημοσιογράφοι, όλοι θα βγαίνουμε στην τηλεόραση και θα λέμε πώς πέρασε κι αυτή η μέρα στην γειτονιά μας. Α ναι, μην ξεχάσω, η Ζωή μας είπε και ότι ο επόμενος πρωθυπουργός (δηλαδή η ίδια) θα είναι και υπουργός Δικαιοσύνης και θα κατάσχει τις περιουσίες όσων μας έβαλαν στα μνημόνια – το ποιοι είναι αυτοί δεν μας το είπε, θα το βρει στην πορεία. Οπότε στην πορεία μπορεί να αυξηθεί και η λίστα όσων θα χάσουν την περιουσία τους αφού θα είναι εχθροί του κινήματος της Ζωής. Έτσι γίνεται στα δημοκρατικά καθεστώτα, όπως αυτά που ονειρεύεται η Ζωή, είσαι εξαιρετικός αν είσαι μαζί μας. Αλλιώς, υπάρχουν και τα γκουλάγκ.
3.     Για το τέλος, άφησα την εκπληκτική δήλωση του Γκι Φορζέ, διευθυντή του ΑΤΡ τουρνουά τένις του Παρισιού, που, εκνευρισμένος επειδή ο Ρότζερ Φέντερερ στα 36 του προτίμησε να ξεκουράσει το σώμα του από το να πάρει μέρος στο τουρνουά, είπε ότι η απόφαση του Φέντερερ «μειώνει την αξιοπιστία του σιρκουί». Ο Φέντερερ, ο μεγαλύτερος πρεσβευτής του τένις στην ιστορία του αθλήματος, μειώνει την αξιοπιστία του σιρκουί επειδή δεν διαλύει το σώμα του για να παίξει στο τουρνουά του Φορζέ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα στις μέρες μας δεν είναι η σεξουαλική παρενόχληση. Είναι η διανοητική παρενόχληση – η επίθεση όλων των προκλητικά ανόητων δηλώσεων στα βομβαρδισμένα από πληροφορίες μυαλά μας.

Tuesday, October 31, 2017

Η ξεφτίλα της χώρας δεν είναι υποχρέωση, είναι επιλογή

Διάβασα κάποια άρθρα την περασμένη εβδομάδα, τα οποία δικαιολογούσαν τον πρωθυπουργό που είπε «ναι» σε ότι του ζήτησε ο Τραμπ και εξευτελίστηκε πολιτικά – ο ίδιος, άρα και η χώρα μας την οποία εκπροσωπούσε – κάνοντας μία ακόμα kolotoumpa. Λέγοντας πως δεν ισχύει αυτό που είχε πει πριν τις εκλογές της Αμερικής, το «μην μας βρει κι αυτό το κακό» για την εκλογή Τραμπ και πως όσα κάνει ο Τραμπ μοιάζουν διαβολικά αλλά τα κάνει για καλό. Τα άρθρα δικαιολογούσαν όλα τα παραπάνω με την λογική ότι έχουμε ανάγκη τις ΗΠΑ, οπότε καλά έκανε ο Τσίπρας.
Οι απόψεις αυτές, που έχουν ρεαλιστικό περιτύλιγμα, είναι στην βάση τους ανήθικες δυστυχώς. Ο λόγος είναι ότι ξεκινούν θεωρώντας δύο πράγματα ως δεδομένα: 1) ότι, ενώ έχεις μεγάλο αξίωμα στη χώρα σου, θα βρίσεις/προσβάλλεις κάποιον ξένο ηγέτη ή μια ολόκληρη ξένη χώρα και 2) ότι αφού βρίσεις/προσβάλλεις δεν παίζει ως ενδεχόμενο το να παραιτηθείς.
Όμως κανείς δεν σε υποχρέωσε να προσβάλλεις και κανείς δεν σε υποχρεώνει να μείνεις στην θέση σου μετά την προσβολή, ζητώντας συγνώμη και εξευτελίζοντας έτσι πολιτικά την χώρα σου. Πριν είκοσι χρόνια περίπου, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος είχε αποκαλέσει δημοσίως την Γερμανία «οικονομικό γίγαντα με μυαλό νάνου». Κανείς δεν τον υποχρέωσε να το κάνει. Έτσι του’ ρθε και το είπε. Η Γερμανία απαίτησε δημόσια συγνώμη από τον Πάγκαλο, ώστε να κυκλοφορήσουν οι εφημερίδες σε όλο τον κόσμο γράφοντας ότι ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών ταπεινώθηκε. Ο Πάγκαλος μπορούσε να παραιτηθεί χωρίς να ζητήσει συγνώμη. Δεν το έκανε, προτίμησε να εκθέσει παγκοσμίως την πατρίδα του.
Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Τσίπρας.
«Να εξευτελίσω την χώρα μου ή να μείνω στην καρέκλα μου;». Έχω την εντύπωση ότι δεν υπήρξε ποτέ καν το δίλημμα μέσα τους.

Monday, October 30, 2017

Εικόνες από ένα καλύτερο μέλλον

Επειδή όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την προσπάθεια που συνοδεύεται από αισιοδοξία, να τρεις εικόνες που έζησα τις τελευταίες μέρες εδώ στο Περθ και ελπίζω πως, με μπόλικη προσπάθεια, θα τις ζούμε στο μέλλον και στην Ελλάδα.
Εικόνα 1η: Εορτασμός της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, στο Kings Park. Κατάθεση στεφάνου στο State War Memorial, απαγγελία ποιημάτων από μαθητές του ελληνικού σχολείου St. Andrews, σε μια λιτή, σοβαρή και συγκινητική τελετή που διοργανώθηκε από το ελληνικό προξενείο. Στοιχεία που λείπουν νομίζω από σημαντική – ελπίζω όχι πλειοψηφική – μερίδα του κόσμου (γονείς, μαθητές, δάσκαλοι) που συμμετέχει στις παρελάσεις στην Ελλάδα και τις αντιμετωπίζει με διάθεση που κυμαίνεται από τον χαβαλέ ως την βαρεμάρα.  
Παρακάτω μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από την τελετή στο Kings Park.
Εικόνα 2η: Πορεία στο κέντρο του Περθ, στον πιο πολυσύχναστο πεζόδρομο της πόλης. Ένα μεγάλο πλήθος αγοριών και κοριτσιών, βάδιζαν ο ένας πίσω από τον άλλο με αυτοκόλλητα στα στόματά τους για να μην μπορούν να μιλήσουν και μοίραζαν φυλλάδια στους περαστικούς. To έκαναν ως διαμαρτυρία και ενημέρωση ταυτόχρονα για το trafficking, δηλαδή την εμπορία ανθρώπων ώστε να δουλεύουν ως σκλάβοι ή να υπηρετούν σεξουαλικά εκείνους που τους αγοράζουν. Το trafficking σήμερα εκτιμάται ότι είναι μία από τις πιο γρήγορα αυξανόμενες εγκληματικές δραστηριότητες παγκοσμίως και ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν ως σκλάβοι ξεπερνά τα είκοσι εκατομμύρια.
Εικόνα 3η: Διαδήλωση με πλακάτ έξω από την Βουλή της Δυτικής Αυστραλίας ενάντια σε νομοσχέδιο που ετοιμαζόταν να ψηφιστεί.
Τα κοινά χαρακτηριστικά της δεύτερης και της τρίτης εικόνας είναι όχι μόνο η έλλειψη βίας και φασαρίας αλλά και ο απόλυτος σεβασμός των διαμαρτυρόμενων προς την υπόλοιπη κοινωνία – φρόντιζαν να μην ενοχλούν – ο οποίος ταυτόχρονα δημιουργούσε σε όσους τους έβλεπαν το ενδιαφέρον να μάθουν γιατί διαμαρτύρονταν.
Το τι συμβαίνει στην Ελλάδα σε πορείες και διαδηλώσεις δεν χρειάζεται να σας το πω, το έχετε ζήσει.
Η αισιοδοξία μου δεν είναι τυφλή: δεν πιστεύω πως θα γίνουμε μια πιο σοβαρή και ανθρώπινη χώρα αύριο το πρωί. Αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να γίνουμε, τελικά.



Saturday, October 28, 2017

Συγγραφικά νέα (2)/Writing News (2)

Το δεύτερο ανακοινώσιμο ευχάριστο νέο που είχα πρόσφατα, μετά από εκείνο της έκδοσης του Baby Blue σε Αγγλία/ΗΠΑ/Αυστραλία, έρχεται μαζί με μια μικρή σχετική ιστορία.
Πριν δεκαέξι χρόνια μου ήρθε μια ιδέα για ένα μονόπρακτο θεατρικό έργο. Φαντάστηκα δυο μεσήλικες άντρες σε ένα ψυχιατρείο. Ο ένας πιστεύει πως είναι ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, γι’ αυτό θέλει να τον φωνάζουν Μπόγκι, και ο άλλος είναι βέβαιος πως είναι ο Κάρι Γκραντ, αν και ο φίλος του του λέει πως δεν είναι με τα καλά του, αφού προφανώς δεν είναι ο Κάρι Γκραντ, είναι ο Κλαρκ Γκέιμπλ. Καθώς τσακώνονται γι’ αυτό και για πολλά άλλα θέματα, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως μπορεί να μην είναι τόσο τρελοί όσο μοιάζουν, αλλά και πως η κωμωδία που βγαίνει από την κουβέντα τους κρύβει έναν τεράστιο πόνο.
Ζούσα στα Χανιά όταν έγραψα το «Μπόγκι» και ψάχνοντας να δω πού θα το έστελνα, ανακάλυψα πως ένας εκδοτικός οίκος στον Καναδά εξειδικευόταν σε μονόπρακτα θεατρικά έργα. Σκέφτηκα «γιατί όχι;» και το έστειλα. Ο εκδοτικός οίκος One Act Play Depot εξέδωσε και το Μπόγκι και άλλα πέντε θεατρικά μου μονόπρακτα μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια και σαν να μην ήταν αρκετά απίθανο αυτό από μόνο του, τα έφερε έτσι η τύχη ώστε το 2006 να πάω στον Καναδά και να ζήσω εκεί για τρία χρόνια περίπου. Το Μπόγκι το αγαπώ πολύ, ένιωσα μεγάλη χαρά όταν παίχτηκε και πήρε πολλά βραβεία σε θεατρικά φεστιβάλ στην Αγγλία και μετά ανέβηκε ξανά σε ένα θεατρικό τμήμα πανεπιστημίου των ΗΠΑ. Γι’ αυτό χάρηκα ιδιαίτερα όταν έμαθα από τον εκδοτικό μου στον Καναδά One Act Play Depot ότι στην πρώτη συλλογική έκδοση μονόπρακτων, με τίτλο: “The Best of One Act Play Depot Volume One”, ένα από τα είκοσι μονόπρακτα της έκδοσης είναι το Μπόγκι.
Αυτό είναι το εξώφυλλο της έκδοσης και το link για το βιβλίο στο Amazon: https://www.amazon.com/Best-One-Act-Play-Depot/dp/192684968X/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1509174210&sr=8-1&keywords=twenty+one+act

The second piece of good news I received recently, after that of the publication of Baby Blue in the UK/USA/Australia, comes with a little story.
Sixteen years ago I came up with an idea for a one-act play. I imagined two middle-aged men in a psychiatric hospital. One of them thinks he's Humphrey Bogart, so he demands to be called Bogey, and the other is sure he's Cary Grant, though his friend says he's crazy, he's obviously not Cary Grant but Clark Gable. As they quarrel about this and many other issues, we begin to understand that they may not be as crazy as they seem, and that their funny dialog hides an enormous pain.
I was living in Chania (Crete, Greece) when I wrote Bogey and as I was thinking about where I should submit it, I found out that a publishing house in Canada was specializing in one-act plays. I thought "why not?" and sent it. One Act Play Depot published Bogey as well as five more of my one-act plays in the next ten years, and as if this was not quite unlikely in itself, a few years later I found myself living in Canada for about three years. I love Bogey very much, I was very happy when it was staged and won many awards at theater festivals in England and then was staged again by a Theatre department of a university in the USA. That's why I was especially pleased to hear from One Act Play Depot that Bogey is one of the twenty plays in their first collective edition of one-act plays entitled "The Best of One Act Play Depot - Volume One".



Wednesday, October 25, 2017

Συγγραφικά νέα (1)/Writing News (1)

Υπάρχουν μπόλικα ευχάριστα νέα, κάποια που είναι ήδη ανακοινώσιμα και θα τα γράφω σιγά-σιγά μέσα στις επόμενες ημέρες και κάποια που θα μπορέσω να τα ανακοινώσω μέσα στους επόμενους μήνες.
Πρώτο ανακοινώσιμο νέο:
Στις 14 Ιουνίου 2018 στην Αγγλία και στις 14 Ιουλίου 2018 σε ΗΠΑ και Αυστραλία εκδίδεται (από τον εκδότη μου στην Αγγλία, Bitter Lemon Press) το Baby Blue, το 2ο βιβλίο της σειράς του Στράτου Γαζή, που κυκλοφορεί ήδη στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Πατάκη. Αυτό είναι το εξώφυλλο της ξένης έκδοσης.

I have had several good news lately, some of which I can already share and I will start doing so within the next few days.
So, first piece of news: Baby Blue, the second book in the Stratos Gazis Series, will be published by Bitter Lemon Press on June 14 in the UK and July 14 in the USA and Australia. This is the final cover.


Monday, October 23, 2017

Τιμή και δόξα στους μεγαλύτερους και νεότερους ηγέτες

Είναι πολύ ωραίο να μαθαίνουν οι νεότεροι από τους μεγαλύτερους. Δείχνει σεβασμό, εκτίμηση, επικοινωνία ανάμεσα στις γενιές. Φανερώνει την αόρατη γραμμή που συνδέει τους μεγάλους του παρελθόντος με τους ηγέτες του σήμερα.
Έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας, ένας άνθρωπος που όλοι ξέρουμε ότι λατρεύει την μελέτη γι’ αυτό έχει τόσες πολλές γνώσεις, έχει μελετήσει τον τραγουδιστή Πασχάλη Αρβανιτίδη, που τόσο αγαπάει. Και εφαρμόζει στην εκπροσώπηση της χώρας μας παγκοσμίως την μέθοδο που έκανε τα τελευταία χρόνια ξανά διάσημο τον Πασχάλη. Την μέθοδο του «στιγμιαίου λάθους». Όπως ο Πασχάλης άφησε μια γυναίκα έγκυο από «στιγμιαίο λάθος» όπως είχε πει και μετά δεν αναγνώριζε το παιδί του, έτσι και ο Αλέξης όταν έκανε την καινούργια του κωλοτούμπα μπροστά στον Τραμπ και μπροστά στα ΜΜΕ όλου του πλανήτη, κάνοντας ρόμπα την χώρα μας, έκανε απλώς «δηλώσεις της στιγμής». Στιγμιαίο λάθος κι αυτός. Ευτυχώς, μας το εξήγησε ο άνθρωπος-σύμβολο για την Παιδεία της χώρας, ο Νίκος ο Φίλης, που βγήκε και δήλωσε ότι «όσα είπε ο πρωθυπουργός δεν είναι υποχώρηση και αλλοίωση από βασικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δηλώσεις που έκανε ο πρωθυπουργός για τον κ. Τραμπ είναι δηλώσεις της στιγμής».
Μία μέρα μετά τις δηλώσεις Φίλη ήρθε και η υπουργός Τουρισμού, η Έλενα Κουντουρά, και μας είπε ότι οι Έλληνες ζουν πια αξιοπρεπώς, ότι δεν υπάρχουν πια άνθρωποι που τρώνε από τα σκουπίδια (μας το είχε πει και ο Φλαμπουράρης αυτό), ότι κανένας υπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν έκοψε συντάξεις ούτε έβαλε φόρους. Άρα όποιος ξέρει ανθρώπους που υποφέρουν πολύ, όποιος έχει δει στην πόλη του ανθρώπους που τρώνε από τα σκουπίδια και όποιος έχει δει την σύνταξή του να μειώνεται και τους φόρους του να αυξάνονται (και έχει διαβάσει το νέο μνημόνιο που έρχεται από το 2019 με υπογραφή του Τσίπρα) είναι τρελός ή κάνουν πουλάκια τα μάτια του ή δεν ξέρει ανάγνωση.
Αν ρωτάτε πώς είναι δυνατόν να τα λένε όλα αυτά οι άνθρωποι που κυβερνούν χωρίς ίχνος τσίπας πάνω τους, την εξήγηση έδωσε ο εξαιρετικός δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης (ο «Καιρός» της παλιάς Ελευθεροτυπίας) σε πρόσφατο κείμενό του εδώ: https://www.facebook.com/Tetradis/posts/10155223107253370
«Ο Τσίπρας και οι συν αυτώ έχουν κάνει πράξη το κόλπο με τα στρατιωτάκια. Πώς να τους πολεμήσεις; Από ποια θέση, που έχουν κάνει όλες τις θέσεις σαν ερείπια; Είναι και δεξιοί και αριστεροί και κεντρώοι και αναρχικοί και κομμουνιστές και πανηδονιστές και με το θεό και με το δωδεκάθεο, όλα ένας άμορφος σωρός. Είναι οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν σε τίποτε γι αυτό μπορούν και πιστεύουν σε όλα! Παριστάνουν ότι δεν ξέρουν ότι είσαι αυτό που κάνεις κι όχι αυτό που λες. Και το παριστάνουν πολύ πετυχημένα. Γιατί, χαϊδεύουν τα αυτιά ενός λαού που από τη μια πλευρά έχει για ευαγγέλιο το «τι να κάνουμε βρε παιδάκι μου» ενώ από την άλλη ψάχνει να βρει να «τρουπώσει». Με κάθε μέσο. Κι αυτό το κομμάτι του λαού είναι πολύ μεγάλο».
Και, προσθέτω εγώ, όταν τους επισημάνεις ότι τελείως άλλα είναι αυτά που λένε από αυτά που κάνουν, σου το εξηγούν πολύ απλά: ήταν μια δήλωση της στιγμής. Τι ψάχνεις κι εσύ τώρα ρε αδερφέ;


Thursday, October 19, 2017

H δεύτερη ευκαιρία - Οκτώβριος 2017

Όπως είχα γράψει εδώ: (http://polyk.blogspot.com.au/2016/10/blog-post_26.html) αποφάσισα, 16 χρόνια μετά την πρώτη μου ποιητική συλλογή που είχε τίτλο «Ο Μυθοποιός» (εκδόσεις Γαβριηλίδη), να δημοσιεύσω την δεύτερη συλλογή μου, που έχει τίτλο: «Η δεύτερη ευκαιρία», στο πολύ φιλόξενο λογοτεχνικό περιοδικό Fractal.
Τα ποιήματα ξεκίνησαν να δημοσιεύονται σε τετράδες, από τον Οκτώβριο του 2016 μέχρι τον Αύγουστο που μας πέρασε. Η εξάδα των ποιημάτων του Οκτωβρίου 2017 δημοσιεύτηκε μόλις, εδώ: http://fractalart.gr/exi-anekdota-poiimata-tou-polychroni-koutsaki/
Σε ένα μήνα περίπου θα δημοσιευτούν τα τελευταία ποιήματα της συλλογής.
Για όσους θέλουν να διαβάσουν τα ποιήματα των προηγούμενων μηνών, τα links ακολουθούν.

Monday, October 16, 2017

Ο μαστρο-Κώστας και τα τυριά του

Υπάρχουν κάποιες Σχολές ΤΕΙ σε όλη την Ελλάδα και κάποιοι καθηγητές σε ΤΕΙ οι οποίοι δεν έχουν να ζηλέψουν από Σχολές και καθηγητές πανεπιστημίου. Από την εικοσαετή εμπειρία μου όμως στον ελληνικό ακαδημαϊκό χώρο, τα παραπάνω δεν ισχύουν για την πλειοψηφία των ΤΕΙ.
Το γεγονός αυτό δεν πτοεί βεβαίως τον ακούραστο εργάτη για την ισοπέδωση της ελληνικής εκπαίδευσης, τον μάστρο-Κώστα τον Γαβρόγλου («μάστρο» από το master of disaster). Ο οποίος έχει βάλει σκοπό να κάνει όλα τα ΤΕΙ της χώρας πανεπιστήμια, ενώνοντάς τα με άλλα ΤΕΙ ή με υπάρχοντα ΑΕΙ – με μια απλή συμφωνία ανάμεσα στο ΑΕΙ και στο ΤΕΙ όλα γίνονται στο πιτς-φυτίλι από τον μάστρο-Κώστα.
Έτσι, αφού ξεκίνησε «χαλαρά» μετονομάζοντας την Σύνοδο των Προέδρων των ΤΕΙ σε «Σύνοδο Πρυτάνεων» συνέχισε φτιάχνοντας μέσα σε έξι μήνες!! το νέο πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής ενώνοντας τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά και τώρα ανακοίνωσε την ένωση του Ιονίου Πανεπιστημίου με το ΤΕΙ Ιονίων Νήσων. Επειδή δεν του έφταναν αυτά, μας είπε ότι έρχονται σύντομα κι άλλες συνενώσεις ιδρυμάτων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει, πολύ απλά, σε δραματική πτώση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης στα συγκεκριμένα ΑΕΙ και σε μεγάλα προβλήματα εντός των Σχολών, αφού θα βρεθούν καθηγητές ΑΕΙ και ΤΕΙ με χαώδεις διαφορές στα βιογραφικά τους να είναι ομόβαθμοι, με ίδιο λόγο για το μέλλον του πανεπιστημίου.  
Κάποιος θα ρωτήσει: αφού ορισμένα ΑΕΙ δέχονται να ενωθούν με ΤΕΙ χωρίς καμία σοβαρή διαδικασία αξιολόγησης, πού είναι το πρόβλημα;
Η απάντηση βρίσκεται στα τυράκια του μάστρο-Κώστα. Διότι ο μαστρο-Κώστας δεν πηγαίνει απλώς καλοκάγαθα να ρωτήσει τα ΑΕΙ της χώρας αν δέχονται να ενωθούν με ΤΕΙ. Όχι. Ο μαστρο-Κώστας και η κυβέρνησή του πρώτα φρόντισαν να συνεχίσουν το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων και να αφήσουν ακόμα πιο πάμφτωχα, χωρίς πόρους τα ΑΕΙ. Και μετά, πλησίασε τα πάμφτωχα ιδρύματα και τους είπε ότι αν ενωθούν με ΤΕΙ θα πάρουν έξτρα οικονομική υποστήριξη και θα τους ανοίξει (όπως θα κάνει στο Ιόνιο) και νέα τμήματα, μεγαλώνοντάς τα.
Ο φτωχός μπορεί να κάνει πολλές υποχωρήσεις για να επιζήσει. Ο πάμφτωχος ακόμα περισσότερες. Ο μάστρο-Κώστας το ξέρει. Ετοιμάζει τα τυράκια του, κάνει εν όψει εκλογών τα ρουσφέτια που είχε τάξει στα ΤΕΙ, μοιράζει υποσχέσεις για ψίχουλα στα ΑΕΙ που θα του κάνουν το χατίρι και χαμογελάει.

Tuesday, October 10, 2017

Θαύμα, θαύμα!

Για το θέμα της αλλαγής φύλου στα 15, που είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το σχετικό πρόβλημα και τις οικογένειές τους, έγραψα εδώ: http://polyk.blogspot.com.au/2017/10/15.html
Αλλά υπάρχουν και τα κομμάτια της υπόθεσης που ξεπερνούν κάθε όριο πολιτικής γελοιότητας, σε σημείο που να μην πιστεύει κανείς ότι διαβάζει αυτά που διαβάζει. Χθες λοιπόν, στην Βουλή, ο υπουργός Δικαιοσύνης της χώρας εξήγησε το «κατέβασμα» του ορίου ηλικίας για δήλωση αλλαγής φύλου στα 15 χρόνια λέγοντας ότι αρχικά κι ο ίδιος υπήρξε αμετακίνητος στην μείωση του ορίου ηλικίας, ωστόσο μετέβαλλε την στάση του μετά την ακρόαση των φορέων, των αμέσως ενδιαφερόμενων προσώπων και ιδίως των γονέων των έφηβων που επιθυμούν να προβούν σε φυλομετάβαση.
«Αυτές οι συγκλονιστικές τοποθετήσεις οι οποίες περιέγραφαν μια κατάσταση η οποία φτάνει στα όρια ορισμένες φορές του οικογενειακού δράματος δεν μπορεί να αφήσουν την κυβέρνηση χωρίς πρωτοβουλία, δεν μπορεί να αφήσουν την Βουλή χωρίς να πάρει μέτρα», δήλωσε.
Δηλαδή, για να το κάνουμε λιανά: ο υπουργός Δικαιοσύνης μπαίνει στην συζήτηση για το νομοσχέδιο που ο ίδιος καταθέτει και είναι ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ, όπως δηλώνει στο να μην μπορούν ανήλικοι να κάνουν δήλωση αλλαγής φύλου. Για να είναι ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ προφανώς έχει συμβουλευθεί γιατρούς, διεθνή βιβλιογραφία, όλες τις διαθέσιμες πηγές. Αλλά όταν εμφανίζονται οι γονείς των εφήβων που έχουν το πρόβλημα, γίνεται το θαύμα και ο ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ μετακινείται! Διότι προφανώς ο ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ όταν έφτιαχνε το νομοσχέδιο πίστευε ότι στα σπίτια των παιδιών που έχουν το πρόβλημα γίνεται πάρτι κάθε μέρα, χαίρονται και γλεντοκοπούν μέχρι τελικής πτώσεως. Οπότε, όταν εμφανίστηκαν και του είπαν ότι δεν γλεντοκοπούν αλλά ζουν ένα δράμα, αμέσως ο ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ έκανε μια στροφούλα 180 μοιρών (όχι 360 μοιρών, όπως είχε δηλώσει ο πρωθυπουργός, που δεν ξέρει την διαφορά των 180 από τις 360 και είναι και μηχανικός) και ξέχασε όλους τους λόγους που δεν τον άφηναν να μετακινηθεί.
Επίσης, μάθαμε χθες ότι όποιος εμφανιστεί στη Βουλή και έχει ένα υπαρκτό πρόβλημα, αρκεί να κάνει μια «συγκλονιστική τοποθέτηση» ώστε η κυβέρνηση να νομοθετήσει αυτό που ζητάει ο πολίτης, χωρίς να λάβει υπ’ όψιν της καμία άλλη πληροφορία για το ζήτημα.
Αν υπήρχε σοβαρή αντιπολίτευση στη χώρα, δεν θα ήξεραν οι κυβερνώντες πού να κρυφτούν με αυτά που λένε και κάνουν. Αν.  

Monday, October 09, 2017

O εχθρός μέσα μας

Δύο τραγικά νέα από γεγονότα που συνέβησαν στην Αμερική μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα δείχνουν δυστυχώς για μια ακόμα φορά το πόσο μπροστά είναι, παρά τα στραβά που συμβαίνουν εκεί, οι ΗΠΑ σε σχέση με την Ελλάδα.
Το πρώτο τραγικό νέο ήταν η δολοφονία δεκάδων ανθρώπων από έναν παρανοϊκό στο Λας Βέγκας. Φυσικά, το πρόβλημα της οπλοφορίας είναι τεράστιο στην Αμερική και γι’ αυτό ευθύνονται οι πολιτικοί που δεν τολμούν να περάσουν αυστηρούς νόμους ενάντια στην οπλοκατοχή. Δείτε όμως την διαφορά, σε σχέση π.χ. με την Κρήτη, όπου υπάρχει αντίστοιχου μεγέθους (για τα δεδομένα του πληθυσμού) πρόβλημα οπλοκατοχής: στην Αμερική όλοι ξέρουν γιατί οι πολιτικοί δεν ψηφίζουν τους νόμους που χρειάζονται και προτιμούν να έχουν τόσους νεκρούς και τραυματίες. Ο λόγος είναι ότι υπάρχουν πολιτικοί που τους ελέγχει η NRA, η εθνική οργάνωση όπλων. Ο εχθρός έχει πρόσωπο, δηλαδή. Στην Κρήτη, αντίθετα, ο καθένας που θέλει να αποκτήσει και να χρησιμοποιήσει όπλα κρύβεται πίσω από τις μυστικές του κουβέντες με κάποιον τοπικό πολιτικό, που λειτουργεί ως προστάτης του για να αποφύγει την σύλληψη ή την βαριά τιμωρία και βέβαια για να μην περάσουν και εφαρμοστούν αυστηρότατοι νόμοι για την οπλοκατοχή. Όλα κάτω από το τραπέζι.
Το δεύτερο νέο από την Αμερική ήταν η αποκάλυψη ότι επί τριάντα χρόνια ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στο Χόλιγουντ, ο Χάρβεϊ Ουαϊνστάιν, παρενοχλούσε σεξουαλικά γυναίκες υπαλλήλους του. Οι καταγγελίες είναι πολλές, και ο Ουαϊνστάιν έχει παραδεχτεί ήδη ότι κάποιες είναι αληθείς. Μόλις έγινε γνωστή η υπόθεση, πολιτικοί των Δημοκρατικών που είχαν λάβει δωρεές από τον Ουαϊνστάιν δώρισαν τα χρήματα αυτά σε αγαθοεργίες. Γιατί; Διότι στις ΗΠΑ θεωρείται πολύ λογικό να παίρνουν οι πολιτικοί δωρεές από ιδιώτες και οι δωρεές να καταγράφονται ώστε να είναι δημοσίως γνωστό το ποιοι ενισχύουν ποιους. Εδώ, αντίθετα, αντίστοιχες «δωρεές» γίνονται κάτω από το τραπέζι, όπως έχει πια αποδειχτεί και δικαστικά τα τελευταία χρόνια, και ταυτόχρονα θεωρούσαμε πολύ λογικό να παίρνουν τα κόμματα από τον κρατικό προϋπολογισμό εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ τα οποία δεν τους έφταναν και κατέληξαν και να χρωστάνε από πάνω στις τράπεζες, χωρίς παρόλ’ αυτά να κουνιέται φύλλο. Και αν δεν είχε υποστεί τέτοια καταστροφή η χώρα, δεν θα ασχολιόταν και κανείς μ’ αυτά τα χρέη, θα εξακολουθούσαμε να σφυρίζουμε χαρούμενα, ως τζίτζικες το καλοκαίρι, και να περνάμε ζωή χαρισάμενη διατυμπανίζοντας ότι είναι λογικό να κονομάνε τα κόμματα από το κράτος και να παίρνουν δάνεια για να παραμένουν «ανεξάρτητα», χωρίς δωρεές από ιδιώτες.
Η διαφορά λοιπόν είναι ότι στην Αμερική πολλά πράγματα γίνονται στο φως, κι έτσι όλοι, ανάλογα με το τι υποστηρίζουν, ξέρουν ποιος είναι ο «εχθρός» τους. Στην Ελλάδα, ο εχθρός είναι μέσα μας, και τον συμπαθούμε πάρα πολύ για να τον αφήσουμε να βγει στο φως.


Tuesday, October 03, 2017

Τρόμος πάνω από τα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο! Μάθετε πώς θα προστατευτείτε, εσείς και τα παιδιά σας!

Έκτακτα μέτρα ασφαλείας από σήμερα σε όλα τα πανεπιστήμια του πλανήτη, ιδιαίτερα στα πιο φημισμένα, μετά την ανακοίνωση που έσπειρε τον τρόμο. Την ανακοίνωση ότι προϊστάμενος του γραφείου τύπου του Αλέξη Τσίπρα αναλαμβάνει ο Θανάσης Καρτερός, ο άνθρωπος που πήδηξε το Χάρβαρντ και το δήλωσε κιόλας με το άρθρο του «Σας γαμώ το Χάρβαρντ» στην Αυγή: http://polyk.blogspot.com.au/2016/07/blog-post.html
Με τον νέο του επίσημο ρόλο ως στέλεχος της κυβέρνησης ο Θανάσης Καρτερός θα έχει την δυνατότητα να ταξιδεύει παντού, μετατρέποντας τον φαλλό του σε έναν παγκόσμιο κίνδυνο, έτοιμο να γονιμοποιήσει τα πάντα στο πέρασμά του.
Φήμες θέλουν το ΜΙΤ, το Μπέρκλεϊ, το Στάνφορντ, την Οξφόρδη, το EPFL και πολλά άλλα μεγάλα πανεπιστήμια να αγοράζουν αντιπυραυλικά συστήματα για άμεση εφαρμογή στον εναέριο και επίγειο χώρο γύρω από τα κτίριά τους, «διότι ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου’ ρθει», όπως δήλωσε ο πρύτανης κορυφαίου ιδρύματος που προτίμησε να μείνει ανώνυμος.
Πηγές από το Μέγαρο Μαξίμου δηλώνουν πως ο διορισμός του Θανάση Καρτερού ως προϊσταμένου του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού είναι μια ακόμα απόδειξη του σεβασμού της κυβέρνησης στα λεφτά των φορολογούμενων και της αφοσίωσης του ΣΥΡΙΖΑ και του πρωθυπουργού προσωπικά στην αριστεία. Οι διορισμοί θα συνεχίζουν να γίνονται αφειδώς, αλλά πάντοτε θα διορίζονται άνθρωποι που ξεχωρίζουν, ιδιαίτερα για τα ανατομικά τους χαρακτηριστικά. Την επόμενη εβδομάδα θα προσληφθεί κάποιος με μεγάλα αυτιά.