Μικροί και μεγάλοι μάγοι

Καλημέρα, από το Μικρό Μαγεμένο Ημερολόγιο. Μαγεμένο. Όχι θυμωμένο. Γιατί το Σάββατο που μας πέρασε, ανακάλυψα μικρούς και λίγο μεγαλύτερους μάγους, οι οποίοι με γέμισαν ατελείωτη αισιοδοξία για το μέλλον μας. Το λέω συχνά ότι το μέλλον θα έρθει από την νέα γενιά, αυτός άλλωστε είναι ο ένας από τους δύο λόγους που το τελευταίο μου μυθιστόρημα έχει τίτλο «Καιρός για Ήρωες». Αλλά ταξιδεύοντας, το Σάββατο το πρωί, καλεσμένος από την λέσχη ανάγνωσης του 1^ου Γυμνασίου Κω, δεν περίμενα ότι θα έβρισκα τόσους ήρωες μαζεμένους σε ένα μέρος.

Δεν περίμενα ότι θα έβρισκα μια λέσχη ανάγνωσης μαθητών Γυμνασίου με παιδιά τόσο ενθουσιώδη για το διάβασμα, με τόσες ουσιαστικές απορίες και τέτοια αγάπη για τις τέχνες γενικότερα (έχουν και κινηματογραφική λέσχη). Δεν περίμενα ότι θα έβρισκα καθηγήτριες όπως η Γιώτα Κεφαλά, η Ελένη Γεωργακά (και η τρίτη καθηγήτρια που έλειπε σε σεμινάριο, η Ελένη Κρικέλη) οι οποίες είναι υπεύθυνες για αυτές και άλλες τόσες δραστηριότητες. Οι οποίες δεν ξέρουν τι σημαίνει Σαββατοκύριακο μακριά από τους μαθητές και τις μαθήτριές τους. Οι άνθρωποι αυτοί (μαθητές και εκπαιδευτικοί) ζουν μαζί. Εκεί, στην άκρη της χώρας, δίνουν ένα απίθανο παράδειγμα για το τι πρέπει να σημαίνει «σχολείο», για το τι σημαίνει να είσαι εκπαιδευτικός επειδή αυτό λαχταράει η ψυχή σου να κάνεις.

Χαιρόμουν τόσο πολύ που τους έβλεπα και μάθαινα όσα κάνουν, με την αμέριστη στήριξη του διευθυντή του σχολείου Δημήτρη Βλάχου, και ταυτόχρονα λυπόμουν τόσο πολύ που οι ανίκανοι άνθρωποι που ηγούνται της ελληνικής παιδείας εδώ και 30 χρόνια δεν έχουν καταφέρει να φτιάξουν ένα σύστημα που θα στηρίζει τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες δραστηριότητες – α! τους έκλεισαν πρόσφατα και την βιβλιοθήκη τους, θεωρήθηκε περιττό κόστος για τους κυρίους που κυβερνούν τον τόπο αυτό. Μέσα από αυτό το κείμενο, θα ήθελα να πω και σε αυτούς τους πολιτικούς αλλά και σε εκείνους που θέλουν να τους αντικαταστήσουν χωρίς να έχουν τίποτα μέχρι σήμερα να αντιπροτείνουν, ότι δυστυχώς γι' αυτούς το παιχνίδι το έχουν χάσει. Ότι κι αν κάνουν ή δεν κάνουν εκείνοι, αυτά τα καταπληκτικά παιδιά και οι καθηγητές τους την παρτίδα την σώζουν καθημερινά. Κι έτσι, μέσα από την δράση τέτοιων καθηγητών - που ελπίζω και πιστεύω ότι υπάρχουν σε κάθε γωνιά της χώρας, προσφέροντας όλο και περισσότερα κόντρα στην κρίση - οι επόμενες γενιές θα έχουν την κριτική σκέψη να μην εκλέγουν βουλευτές και υπουργούς όπως αυτούς που έχουμε μέχρι σήμερα.

Εξίσου υπέροχοι όμως ήταν οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και άλλοι κάτοικοι της Κω που ήρθαν στην κουβέντα που κάναμε μετά. Και μιλήσαμε για όλα όσα μας απασχολούν, όχι μόνο για τα θέματα παιδείας. Και είδαμε, στην κουβέντα που κάναμε, ότι ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και τρόπου σκέψης του καθενός, έχουμε τόσα πολλά που μας ενώνουν. Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος, μια τεράστια πλειοψηφία νομίζω, που θέλει ένα ελάχιστο «κλικ» για να απλώσει το χέρι στον διπλανό του. Και τα κόμματα δεν μπορούν πια, όσο κι αν το θέλουν απεγνωσμένα, να μας χωρίσουν.

Με κάποιους από τους ανθρώπους που γνώρισα στην Κω μίλησα πολύ περισσότερο και πολύ πιο προσωπικά, και μου άνοιξαν τις μεγάλες καρδιές τους – είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Επιστρέφοντας, και έχοντας δώσει στα παιδιά, στους καθηγητές τους και στον εαυτό μου την υπόσχεση να επιστρέψω το συντομότερο δυνατόν για να τους ξαναδώ όλους, διάβασα χθες βράδυ δηλώσεις υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών των «μεγάλων» κομμάτων για το πόσο σημαντικό και κρίσιμο είναι να στηριχθούν στις ερχόμενες εκλογές οι παρατάξεις και τα κόμματά τους.

Διάβασα τις δηλώσεις, θυμήθηκα τα καθαρά πρόσωπα των ανθρώπων στην Κω, και έβαλα τα γέλια.

Το βίντεο από την συνέντευξη που μου πήρε η Σέια Ντρέου, μαθήτρια του 1^ου Γυμνασίου στην Κω, βρίσκεται εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=e8JG_HNLNpk

και φωτογραφίες/σχόλια για την εκδήλωση με τα παιδιά βρίσκονται στο υπέροχο blog των μαθητών του 1^ου Ιπποκράτειου Γυμνασίου Κω, εδώ:

http://anamesastoustoixous.blogspot.gr/2014/03/blog-post_16.html

Χωρίς λόγια

Πολύ λίγα λόγια σήμερα. Επειδή υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται λόγια για συνοδεία. Όπως αυτή που θα δείτε αν ακολουθήσετε αυτό το link, από το All Star Game που έγινε στα Χανιά:
http://www.youtube.com/watch?v=cb3SS7hyxWo

Μπου χι χα

Παρακολουθεί κανείς τις ειδήσεις καθημερινά, σε όλους τους τομείς της ζωής μας, και δεν ξέρει αν πρέπει να βάλει τα γέλια ή να πάει στον τρελογιατρό για να τσεκάρει τι ισχύει: αν ζει σε μια χώρα που δεν στέκει καλά ή αν ο ίδιος πρέπει να πάρει κανένα χαπάκι. Λέω να προτιμήσω τα γέλια, καθώς θυμάμαι τα παρακάτω γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Βγαίνει στο Mega Σαββατοκύριακο ο κύριος Θεόδωρος Πάγκαλος και λέει πως η νούμερο ένα περίπτωση διαπλοκής στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι στο χθεσινό του φύλλο το «Πρώτο Θέμα» στηρίζει τον Σταύρο Θεοδωράκη και το Ποτάμι. Ίσως πρέπει να το επαναλάβω: ο κύριος Πάγκαλος, ένας από τους μεγαλύτερους μεγάλο-υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ήταν σφιχταγκαλιασμένο επί δεκαετίες με ΜΜΕ και, όπως αποδείχτηκε και δικαστικά πλέον, με ξένα κέντρα διαπλοκής, κατηγορεί ως διαπλεκόμενο ένα κόμμα που στην ουσία δεν υπάρχει ακόμα.

Την αμέσως προηγούμενη μέρα, ανακοινώθηκε από την ΚΑΕ Παναθηναϊκός η απόλυση του προπονητή της ομάδας μπάσκετ, κυρίου Πεδουλάκη. Ο κύριος Πεδουλάκης ανέλαβε πέρυσι μια ομάδα που είχε μείνει με έναν-δύο παίκτες μετά από μια αποτυχημένη χρονιά, υπέγραψε με παίκτες πολύ πιο φτηνούς από το παρελθόν γιατί η ομάδα δεν είχε πια πολλά χρήματα να διαθέσει, πήρε πρωτάθλημα και κύπελλο στην Ελλάδα, έφτασε μια ανάσα από το να αποκλείσει την Μπαρτσελόνα και να πάει στο final four και θα τα κατάφερνε αν δεν είχε και κόντρα την διαιτησία, φέτος έχει ήδη πάρει το κύπελλο Ελλάδας, έχει εξασφαλίσει πλεονέκτημα έδρας στο πρωτάθλημα νικώντας τρεις συνεχόμενες φορές τον Ολυμπιακό (ως οπαδός του Ολυμπιακού είμαι ιδιαίτερα εκνευρισμένος γι’ αυτό), είναι ο μόνος προπονητής στην Ευρώπη που έχει βρει τρόπους για να περιορίσει τον Σπανούλη (ούτε ο Ομπράντοβιτς το είχε καταφέρει), και στην Ευρωλίγκα η ομάδα του πάλευε για να μπει στις οκτώ καλύτερες, έχοντας μόνο ένα πραγματικά κακό αποτέλεσμα, αυτό της περασμένης Πέμπτης με την εντός έδρας ήττα από την Λαμποράλ. Και απολύθηκε! 

Και καταλήγουμε με την Γιουροβίζιον. Όπου για πρώτη φορά στα τελευταία είκοσι χρόνια, απ’ όσο θυμάμαι, εκδήλωσαν ενδιαφέρον να γράψουν τραγούδι δύο τόσο σημαντικοί Έλληνες δημιουργοί όπως ο κύριος Νίκος Αντύπας και ο κύριος Άρης Δαβαράκης. Και έγραψαν το τραγούδι «Πεταλούδα στην Αθήνα», με απολύτως ελληνικό στίχο και άκουσμα. Αντί να τους κάνει απευθείας ανάθεση, η Ελλάδα προτίμησε να δαπανήσει λεφτά (η Κύπρος αρνήθηκε να πάει φέτος στην Γιουροβίζιον για οικονομικούς λόγους), να κάνει το γνωστό πανηγύρι του «ελληνικού τελικού», να βάλει τον κόσμο να ψηφίζει με SMS, και να βάλει το τραγούδι των Αντύπα-Δαβαράκη να διαγωνιστεί με δύο ξενικού στίχου dance τραγούδια και ένα ελληνικό μεν τραγούδι, αλλά γραμμένο από τον περυσινό μας εκπρόσωπο στην Γιουροβίζιον, τον κ. Κόζα (δεν θα ήταν υπερβολή, νομίζω, το να μην πάει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά). Αναρωτιέμαι: αν το θέμα είναι απλώς ποιο τραγούδι θα αποφασίσουν να ψηφίσουν όσοι εκείνοι την ώρα θέλουν (και έχουν) να δώσουν 2 Ευρώ για να στείλουν το SMS τους, αν το θέμα δεν είναι να στείλουμε ένα τραγούδι που να δίνει (έστω κάπως) ποιοτικό άρωμα Ελλάδας, τότε γιατί να μην στείλουμε απευθείας το καινούργιο τραγούδι του κ. Παντελή Παντελίδη; Έτσι κι αλλιώς, κάθε νέο του single πιάνει κορυφή στα σχετικά charts, ο κόσμος τον λατρεύει. Άντε, επειδή θέλουμε να υπάρχει και κάποιος στίχος που να τον καταλαβαίνουν οι ξένοι, ας στείλουμε την Άντζελα Δημητρίου με το «κάνω come back».    

4000 Ευρώ

Παρακολουθώ εδώ και μερικούς μήνες το θέμα με την αγοραπωλησία ενός βρέφους, την περασμένη χρονιά. Η βιολογική μητέρα του βρέφους έχει πολλά παιδιά και δεν μπορούσε να τα ζήσει. Οπότε επέλεξε να πουλήσει για 4000 Ευρώ, όπως λέει το κατηγορητήριο, το κοριτσάκι της σε ένα ζευγάρι που δεν είχε παιδιά (είχε προσπαθήσει επανειλημμένα να τεκνοποιήσει χωρίς επιτυχία).

Το ζευγάρι ισχυρίζεται τώρα πως δεν υπήρξε αγοραπωλησία, πως απλώς τους έδωσε το παιδί. Η γνώμη μου είναι πως αυτό δεν παίζει ρόλο, στην συγκεκριμένη περίπτωση. Πως δηλαδή το αν υπήρξε αγοραπωλησία ή όχι βαρύνει ηθικά την βιολογική μάνα, όχι τους ανθρώπους που πήραν το παιδί για να το μεγαλώσουν. Και πως η εφαρμογή του νόμου σε αυτή την περίπτωση, με τους αστυνομικούς να παίρνουν μετά από οκτώ μήνες το παιδί από το ζευγάρι για να το βάλουν σε ίδρυμα, είναι φρικιαστική.

Βεβαίως, υπάρχει ένα τεράστιο θέμα, που κάνει απαραίτητη την ύπαρξη του νόμου. Το θέμα είναι ότι αν αρχίσουν αγοραπωλησίες ή παραχωρήσεις βρεφών θα βρουν ευκαιρία να κάνουν την εφιαλτική δουλειά τους οι παιδεραστές και οι παραγωγοί παιδικής πορνογραφίας, με άλλα λόγια τα μόνα όντα που δεν έχουν λόγο ύπαρξης ανάμεσά μας επειδή απλούστατα δεν ανήκουν στο ίδιο είδος με μας. Δεν είναι άνθρωποι.

Οπότε, η ερώτηση είναι: και τι πρέπει να γίνει;

Το έχω ξαναγράψει, σε παλιότερο κείμενο εδώ στο Ημερολόγιο: πρέπει να εξατμιστεί ο γραφειοκρατικός χρόνος που απαιτείται για να δοθεί ένα παιδί για υιοθεσία. Αν είχα να βάλω τα πράγματα σε μια ζυγαριά, εμένα δεν με νοιάζει τόσο το να «τρέξει» η δικογραφία για τις ΜΚΟ ή τις μίζες στους εξοπλισμούς, όταν η ίδια δικαστική εξουσία καθυστερεί επί χρόνια τις διαδικασίες για να «απελευθερωθεί» το κάθε παιδί νομικά ώστε να μπορεί να υιοθετηθεί. Οι ΜΚΟ και οι μίζες είναι το βρώμικο παρελθόν, και βεβαίως πρέπει να το διαλευκάνουμε. Αλλά τα παιδιά στα ιδρύματα είναι ψυχές που μπορούν να νιώσουν αγάπη και να δημιουργήσουν το μέλλον, και εμείς ως κοινωνία τους την στερούμε. 

Μέχρι να λυθεί το γραφειοκρατικό ζήτημα της υιοθεσίας, που είναι ανατριχιαστικότερο οποιουδήποτε κυρίου Τσοχατζόπουλου και λοιπών αρπακτικών που αποκαλύπτονται αυτόν τον καιρό, πρέπει να υπάρξει αναδιατύπωση του νόμου ώστε να μπορεί να εξετάζεται ανά περίπτωση ακόμα και η παράνομη απόκτηση βρέφους. Το να μεγαλώνει το συγκεκριμένο κοριτσάκι σε ίδρυμα αντί να είναι με τους ανθρώπους που επί οκτώ μήνες το μεγάλωναν είναι μια ακόμα απόδειξη της ανικανότητάς μας ως κοινωνία να βρούμε ανθρώπινες λύσεις.

Ποτάμι

Την περασμένη εβδομάδα είχαμε βομβαρδισμό γεγονότων, με πιο συζητημένο και ενδιαφέρον γεγονός την αναγγελία ίδρυσης του κόμματος Ποτάμι από τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη. Ο κ. Θεοδωράκης θα ξεκινήσει την περιοδεία του και θα κάνει τις πρώτες ανακοινώσεις του για το κόμμα από εδώ, από τα Χανιά, όπου γεννήθηκε, αύριο Τρίτη. Επειδή δεν έχει κάνει ανακοινώσεις ακόμα, δεν μπορώ να κρίνω τίποτα για το κόμμα πέρα από το ότι αν καταφέρει να μαζέψει χρήματα με τον τρόπο που δήλωσε ότι θα κάνει (ένα έως δέκα Ευρώ από όσους ενδιαφέρονται να το στηρίξουν) θα έχει φέρει έναν πολύ φρέσκο αέρα στον τρόπο χρηματοδότησης των κομμάτων. Δεν έχω ιδέα, όμως, αν όσα πει σε πολιτικό επίπεδο θα με βάλουν καν στην διαδικασία να σκεφτώ αν θα ψηφίσω το νέο κόμμα. Μακάρι να πει ενδιαφέροντα πράγματα – εξάλλου, συνεργάτες του στο protagon ανέφεραν ότι τους είχε κάνει νύξεις για κάτι που ετοίμαζε εδώ και μήνες.

Μπορώ όμως να κρίνω όλους εκείνους που έχουν ξεκινήσει μια απίστευτη επίθεση εναντίον του κ. Θεοδωράκη, δημοσιογράφους και bloggers/ιντερνετικούς σχολιαστές. Μπορώ και θέλω να τους κρίνω γιατί από παιδί έχω ένα μεγάλο θέμα όταν βλέπω ότι πολλοί επιτίθενται σε έναν. Είμαι ένας σχετικά ήρεμος άνθρωπος μέχρι να δω τραμπουκισμό – μετά, παύω να είμαι τόσο ήρεμος.

Ξεκινώ από τους δημοσιογράφους. Δεν νομίζω να έχει ξαναγίνει στην ιστορία του τόπου, να ανακοινώσει κάποιος, οποιοσδήποτε, ότι θέλει να κάνει κόμμα, και πριν ανοίξει καλά-καλά το στόμα του να βγει ο διευθυντής της πιο ιστορικής εφημερίδας (Το Βήμα) και να του κάνει τέτοια επίθεση. Ούτε έχει ξαναγίνει να βγαίνουν κεντρικά δελτία ειδήσεων (Alpha) και να του επιτίθενται έτσι με το «καλημέρα». Φαντάζομαι πως, αν δεν πρόκειται για εκπροσώπηση συγκεκριμένων συμφερόντων που φοβούνται μήπως πάει καλά ένα νέο κόμμα που δεν ελέγχουν, τότε πρόκειται για προσωπική εμπάθεια απέναντι σε έναν πιο επιτυχημένο από εκείνους και αγαπητό στον κόσμο δημοσιογράφο που τολμάει να προσπαθήσει να πετύχει και σε άλλον τομέα. Φθόνος που ρέει και από τα μπατζάκια.

Και πάμε στους bloggers/ιντερνετικούς σχολιαστές που του επιτίθενται. Αν δει κανείς τι συμβαίνει στο Ίντερνετ τις τελευταίες μέρες, θα νομίζει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας για μερίδα σχολιαστών είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης – ξέχασαν και ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και Σαμαρά και Βενιζέλο και Μέρκελ και Σόιμπλε, και ουρλιάζουν εις βάρος του. Την ίδια εβδομάδα που αποδεικνύεται ότι ο πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής είχε χαρίσει σε φίλο του 7,5 εκατομμύρια Ευρώ φτιάχνοντας έναν οργανισμό για να μετράει τις ΜΚΟ!!! διάφοροι έξαλλοι, δήθεν αριστεροί bloggers περνούν γενεές δεκατέσσερις τον Θεοδωράκη επειδή δήλωσε ότι θέλει να ασκήσει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. 

Οι επιτιθέμενοι χωρίζονται, νομίζω, σε 4 κατηγορίες: α) Στα παπαγαλάκια όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων (εξαιρώ το ΚΚΕ) που ξέρουν πόσο πολύ κινδυνεύουν να χάσουν ψήφους από οποιαδήποτε νέα πολιτική κίνηση δείξει απλώς σοβαρότητα, επειδή περίπου ο ένας στους τρεις Έλληνες δεν θέλει ούτε να βλέπει τα υπάρχοντα κόμματα, β) σε εκείνους που έχουν φανατιστεί τρελά με κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα, σαν να βρισκόμαστε ακόμα στη δεκαετία του ’80, γ) Σε εκείνους που γράφουν περί παντός επιστητού στο Ίντερνετ, ιδιαίτερα επιθετικά, για να τραβήξουν την προσοχή στον εαυτό τους, δ) στους πιο ήπιους, εκείνους που η κατάσταση της χώρας τους έχει κάνει είτε καχύποπτους είτε κυνικούς, κι έτσι θεωρούν περίπου αδύνατον να έχει οποιοσδήποτε προβεβλημένος άνθρωπος καλές προθέσεις.

Αναμένοντας να ακούσω τις πρώτες πολιτικές δηλώσεις του Σ. Θεοδωράκη, για τον οποίο το μόνο που γνωρίζω είναι ότι κάνει τις καλύτερες δημοσιογραφικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση και φαίνεται να τον ενδιαφέρουν όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως εθνικής/κοινωνικής/πολιτικής προέλευσης, εγώ θέλω να πω ότι ελπίζω το Ποτάμι να μην είναι η μόνη νέα πολιτική πρόταση που θα υπάρξει. Να γεμίσουμε από νέες προτάσεις, αν είναι δυνατόν. Είμαστε πάρα πολλοί εκείνοι που νιώθουμε τελείως ξένοι με όσα κάνουν και με το μέλλον που φαίνονται να θέλουν να μας επιβάλλουν τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, τόσο της συγκυβέρνησης όσο και του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο περισσότερες νέες προτάσεις κατατεθούν, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να βρούμε κάπου την ελπίδα.