Πώς να γίνεις αντιπαθής σε πολύ κόσμο μέσα σε 700 λέξεις

Το σημερινό κείμενο αποτελεί μια εκδήλωση φρίκης απέναντι στο τελευταίο κολπάκι της κυβέρνησης. Θα το ξεκινήσω λίγο ανάποδα, δηλώνοντας πως δεν μου είναι πολιτικά συμπαθής ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με τον κ. Τσίπρα έχουμε ακριβώς την ίδια ηλικία (φέτος κλείνουμε τα σαράντα) και, κοιτώντας τον, θα ήθελα να έβλεπα έναν άνθρωπο που εκφράζει τη γενιά μου. Αντ’ αυτού βλέπω έναν άνθρωπο που είναι ο ορισμός του παιδιού του κομματικού σωλήνα, που δεν έχει εργασθεί ώστε να αποκτήσει περγαμηνές και εμπειρίες από την δουλειά του, που έχει κάνει μόνο καριέρα συνδικαλιστή από τον καιρό που ήταν μαθητής στο σχολείο, που έγινε γνωστός στο πανελλήνιο ως καταληψίας και στη συνέχεια αναρριχήθηκε μέσα στο κόμμα του και πήρε την εξουσία μέσω «δαχτυλιδιού» από τον Αλέκο Αλαβάνο, περίπου όπως την πήρε και ο Γιώργος Παπανδρέου από τον Κώστα Σημίτη.

Πέραν του τρόπου απόκτησης της εξουσίας στο κόμμα του και της διαδρομής του, που δεν εκφράζει τη γενιά μου, διαφωνώ και σε πάρα πολλά απ’ όσα υποστηρίζει και υπόσχεται στους πάντες. Μου μοιάζουν τόσο λαϊκίστικα που θυμίζουν τις χειρότερες στιγμές του Ανδρέα Παπανδρέου (μόλις δημιούργησα κι άλλες αντιπάθειες, το ξέρω) – μόνο που υπάρχει μια μεγάλη διαφορά, ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν λαϊκιστής τον καιρό που το δανεικό χρήμα έρεε, ενώ ο κ. Τσίπρας είναι λαϊκιστής τώρα που δεν υπάρχει σάλιο στη χώρα. Άλλο είναι να ποντάρεις πολιτικάντικα στις ανάγκες του φτωχού που θέλει να ζήσει μεγάλη ζωή και άλλο να ποντάρεις πολιτικάντικα στις ανάγκες του κατεστραμμένου που θέλει να βρει τρόπο να επιζήσει. Το δεύτερο είναι πολύ πιο επικίνδυνο για την χώρα.

Οπότε, δεν περίμενα ποτέ ότι θα έγραφα ένα άρθρο για να υπερασπιστώ τον κ. Τσίπρα. Μέχρι που ήρθε στην Νέα Δημοκρατία η φαεινή ιδέα να επιτεθεί στον κ. Τσίπρα όχι για τις απόψεις του, αλλά για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που ίσως έχει! Πιο συγκεκριμένα, ο υπεύθυνος Θρησκευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε πως ο κ. Τσίπρας είναι άθεος. Και η ΝΔ, που δηλώνει τάχα πως είναι σοβαρό ευρωπαϊκό και προοδευτικό κόμμα, δεν έχασε χρόνο. Εξέδωσε ανακοίνωση, απαιτώντας από τον κ. Τσίπρα να ενημερώσει τον ελληνικό λαό αν πιστεύει στον Θεό ή όχι, και ευχήθηκε η αντιπαλότητα του ΣΥΡΙΖΑ με τους Χριστιανούς Ορθόδοξους να μην οφείλεται στο γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας είναι άθεος. 

Αυτό που θα ήθελα να πω εγώ, διατηρώντας την ψυχραιμία μου όσο μπορώ, είναι το εξής: έχουμε τρελαθεί τελείως; Αρχίσαμε να ζητάμε πιστοποιητικά θρησκευτικών φρονημάτων τώρα; Έχουμε λύσει όλα μας τα επίγεια προβλήματα ώστε να κοντραριζόμαστε για το επέκεινα; Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να είναι με τα σωστά του και να πιστεύει ότι μπορεί ο κ. Τσίπρας επειδή είναι άθεος να θέλει να εκδικηθεί τους Χριστιανούς ορθόδοξους; (βάζοντάς τους φόρο, όπως είχε προτείνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τ. Κουράκης). Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως στο άμεσο μέλλον οι κόντρες μεταξύ των πτωχευμένων Ελλήνων θα διεξαχθούν στο θρησκευτικό πεδίο – όσοι πιστεύουν από τη μία πλευρά και όσοι δεν πιστεύουν από την άλλη; Ή μήπως, παίζει ρόλο το τι δηλώνει ο καθένας πως πιστεύει;. Αν, ας πούμε, ο κ. Τσίπρας δηλώνει άθεος είναι κατακριτέος, ενώ ο κ. Χάρης Τομπούλογλου, επιφανές στέλεχος της ΝΔ που τοποθετήθηκε από το πουθενά διευθυντής του νοσοκομείου «Αγλαΐα Κυριακού» και πιάστηκε να τα παίρνει είναι εξαιρετικός κύριος, επειδή δηλώνει πως πιστεύει στον Θεό και η αλήθεια θα λάμψει; Μήπως να βάλουμε στην κουβέντα μας έναν άλλο πεντακάθαρο κύριο, τον κ. Τσοχατζόπουλο, που έκανε δωρεές εικόνες σε εκκλησίες; Θρήσκος κι αυτός. Όπως και τόσοι άλλοι κλέφτες και απατεώνες που μπορεί να τους ξέρουμε και στην προσωπική μας ζωή, και να μας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι (σε μας που πιστεύουμε) όταν τους βλέπουμε να πηγαίνουν στην εκκλησία. Βαθύτατα θρησκευόμενοι και αυτοί οι κύριοι. Άρα ακίνδυνοι. Επικίνδυνος είναι μόνο όποιος δηλώνει πως δεν πιστεύει, σύμφωνα με τη ΝΔ.

Η τρίτη από τις δέκα εντολές λέει να μην χρησιμοποιείς το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω. Ας κάνουν τον κόπο εκεί στη ΝΔ, που ισχυρίζονται ότι πιστεύουν, να την ξαναδιαβάσουν.

Παιδιά είναι, ας τα χρησιμοποιήσουμε

Με συγκινούν οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται πραγματικά για τα παιδιά. Όπως για παράδειγμα οι τρεις ανώτατοι πολιτικοί άρχοντες για τους οποίους θα σας μιλήσω σήμερα, συγκινημένος από τις δηλώσεις και τις πράξεις τους.

Πρώτος-πρώτος, ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Σε προχθεσινές του δηλώσεις ο πρόεδρος της Ρωσίας διευκρίνισε πως οι ομοφυλόφιλοι (που στην Ρωσία είναι κατ’ ουσίαν υπό διωγμόν μετά τον πρόσφατα ψηφισθέντα εκεί νόμο, και τρώνε πολύ ξύλο στις διαδηλώσεις τους για το θέμα) οι οποίοι θα ταξιδέψουν στην Ρωσία για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες θα είναι ασφαλείς, αρκεί «να αφήσουν τα παιδιά στην ησυχία τους». Να μην εκφράσουν δηλαδή σε οποιονδήποτε ανήλικο τις απόψεις τους ότι η ομοφυλοφιλία δεν μπορεί να διώκεται ποινικά.

Ξέρετε ποιος άλλος αναφέρθηκε αυτές τις μέρες στα παιδιά; Ο Ταγίπ Ερντογάν. Ο τούρκος πρωθυπουργός αναφέρθηκε στα δικά του παιδιά, και δήλωσε πως όχι μόνο ο γιος του δεν εμπλέκεται στο σκάνδαλο διαφθοράς που φαίνεται να κλονίζει την τουρκική κυβέρνηση, αλλά και ότι: «Θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Εάν κάποιο από τα παιδιά μου εμπλεκόταν σε μια τέτοια υπόθεση θα το αποκήρυττα αμέσως». Πάμε πάλι. Αν κάποιο παιδί του εμπλεκόταν σε σκάνδαλο, ο τούρκος πρωθυπουργός δεν θα σκεφτόταν να παραιτηθεί ο ίδιος. Θα έλυνε το πρόβλημα αποκηρύττοντας το παιδί του. Έτσι, αν υποθέσουμε ότι η δήλωσή του είναι ειλικρινής και όχι επικοινωνιακό κόλπο, περνάει ένα μήνυμα. Ξεκαθαρίζει τις προτεραιότητές του. Πρώτη προτεραιότητα, η εξουσία. Δεύτερη, η εξουσία. Κάπου εκεί στον πάτο της λίστας, τα παιδιά του.

Και μια που μιλάμε για πολιτικούς και παιδιά, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον, είχε απαγορεύσει οποιαδήποτε φωτογράφηση των παιδιών του, μέχρι που στην πρόσφατη επίσημη χριστουγεννιάτικη φωτογραφία του εμφανίστηκε με την γυναίκα και την τρίχρονη κόρη του, την οποία κοιτάζει με λατρεία. Φαντάζομαι πως το γεγονός ότι είναι πίσω σε όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην αλλαγή των απόψεών του.

Μετά από όλους αυτούς τους κυρίους, που χρησιμοποιούν τα παιδιά για δικούς τους λόγους, ας πάμε σε κάποιους που πραγματικά τα νοιάζονται. Στους Γιατρούς του Κόσμου, που σε πρόσφατη συνέντευξη τύπου εξήγησαν ότι στη χώρα μας είναι πλέον μείζον πρόβλημα η δυσκολία των ανασφάλιστων εγκύων γυναικών να έχουν πρόσβαση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας για τον ιατρικό έλεγχο της εγκυμοσύνης τους. Εξίσου μεγάλο πρόβλημα είναι ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός παιδιών που μένουν ανεμβολίαστα – κάτι που απειλεί και την υγεία των συγκεκριμένων παιδιών, αλλά και γενικότερα την δημόσια υγεία. Και σχολίασαν την πανέξυπνη (δικός μου ο χαρακτηρισμός) εγκύκλιο του Υπουργείου Υγείας, σύμφωνα με την οποία επίδομα για την γέννα παίρνουν μόνο οι έγκυες που θα γεννήσουν στο σπίτι τους. Δηλαδή το υπουργείο ωθεί τα φτωχότερα ζευγάρια, για να βρουν κάποια χρήματα να καλύψουν τα έξοδα της εγκυμοσύνης, να γεννήσουν με τον πλέον επικίνδυνο τρόπο, μακριά από τα νοσοκομεία.

Φαντάζομαι πως, το να αυξήσουν άλλα δύο-τρία λεπτά το κόστος του πακέτου του τσιγάρου (ή κάποιο άλλο ισοδύναμο μέτρο) ώστε να μπορούν να καλύψουν όλες τις εγκύους της χώρας και τα εμβόλια κάθε παιδιού ήταν πολύ δύσκολο να το σκεφθούν οι εγκέφαλοι του υπουργείου. Έχουν άλλωστε τόσο σημαντικότερα θέματα από τις εγκύους και τα παιδιά για να ασχοληθούν.

Χαρές και πανηγύρια

Αγαλλίαση. Ευτυχία. Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που θα σας έρθουν στον νου μόλις διαβάσετε τις εξαιρετικά ελπιδοφόρες ειδήσεις των τελευταίων ημερών, που έχω μαζέψει για σας.
Ξεκινάμε. Είδηση πρώτη, που την ψάρεψα από το “Βήμα της Κυριακής” της 15ης Δεκεμβρίου και την παραθέτω αυτούσια: «Ο κύβος ερρίφθη για τον κ. Κων. Αχ. Καραμανλή. Θα είναι τελικά υποψήφιος με τη ΝΔ στις Σέρρες. Προς το παρόν όμως ασχολείται με το ίδρυμα Καραμανλή και με την ναυτιλία, η οποία όπως λέει συχνά παρουσιάζει μεγάλη μεταβλητότητα».
Εμένα αυτή η είδηση δεν με χαροποιεί, απλώς. Μου δημιουργεί και μια αίσθηση σταθερότητας, μια σιγουριά ότι οι ισορροπίες στο πολιτικό σύστημα θα αποκατασταθούν. Διότι η οικογένεια Καραμανλή σκέφτηκε προφανώς -πολύ λογικά- ότι δεν είναι δυνατόν η οικογένεια Μητσοτάκη να έχει δύο ενεργούς πολιτικούς (Ντόρα, Κυριάκο) και κοτζάμ Καραμανλήδες να έχουν μόνο τον Κώστα που έχει αράξει στη Ραφήνα. Είχαν μέχρι πρόσφατα και τον Μιχάλη τον Λιάπη αλλά του συνέβησαν μερικές ατυχίες με τη δικαιοσύνη και ζει ένα δράμα, όπως δήλωσε, οπότε ο Μιχάλης πάπαλα από την πολιτική. Συνεπώς, τι φυσιολογικότερο από το να αναζητήσει η οικογένεια Καραμανλή νέο αίμα. Έναν καινούργιο μελλοντικό ηγέτη της χώρας. Που έχει και το κατάλληλο ονοματεπώνυμο. Κωνσταντίνος Καραμανλής ο 3ος.
Είδηση δεύτερη, από τη Real News της περασμένης Κυριακής, της 12ης Ιανουαρίου του 2014, με τίτλο: «Το τηλεφώνημα που έσπασε τον πάγο». Αντιγράφω: «Ο Αλέξης Τσίπρας τηλεφώνησε στον Φώτη Κουβέλη για να του ευχηθεί για την ημέρα της γιορτής του, δίνοντας τέλος στις κακές σχέσεις που είχαν μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ από την αποχώρηση της ανανεωτικής του πτέρυγας και τη δημιουργία της ΔΗΜ.ΑΡ. Σύμφωνα με πληροφορίες, το περιεχόμενο της συνομιλίας υπήρξε ιδιαίτερα θερμό και ανοίγει το δρόμο για μετεκλογικές συζητήσεις των δύο χώρων».
Διότι, αγαπητέ αναγνώστη, αυτό ήταν το πρόβλημα ανάμεσα σε ΔΗΜ.ΑΡ. και ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν πολιτικό, όπως νόμιζες κι εσύ κι εγώ. Δεν σκοτώνονταν σε όλα τα Μ.Μ.Ε. τα στελέχη των κομμάτων αλληλοεκτοξεύοντας κατηγορίες και δηλώνοντας πως διαφωνούν περίπου σε όλα. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Αλέξης δεν έπαιρνε τον Φώτη στη γιορτή του για χρόνια πολλά και ο Φώτης του είχε κακιώσει, γι’ αυτό ούτε εκείνος του τηλεφωνούσε. Μόλις τηλεφωνήθηκαν, κατάλαβαν ότι η αγάπη τους ποτέ δεν είχε σβήσει κατά βάθος και ότι ως εκ θαύματος έχουν πολλά να συζητήσουν, και διατίθενται να τα βρουν. Το ότι ο ένας χρειάζεται ξαφνικά πολύ τον άλλο για να κάνει κυβέρνηση και ο άλλος τον έναν για να δείξει ότι παραμένει “αριστερός”, είναι απλή σύμπτωση.
Την ίδια σχεδόν ώρα που συνέβαιναν όλα αυτά τα ευχάριστα και ελπιδοφόρα για το μέλλον του τόπου, μια μητέρα τεσσάρων παιδιών λιποθυμούσε σε δρόμο της Πάτρας από την πείνα, λίγο πριν φτάσει σε χώρο όπου μοιράζονταν τρόφιμα. Δάσκαλοι πληρώνουν χρήματα σε κυλικεία για να σιτίζονται μαθητές τους που δεν έχουν κάτι να φάνε στο σπίτι τους. Το “Χαμόγελο του παιδιού” στηρίζει με χρήματα, ρούχα και κάλυψη ιατρικών αναγκών δέκα χιλιάδες παιδιά.
Ακούστε με που σας λέω. Οι τύποι (στους πολιτικούς αναφέρομαι) δεν έχουν πάρει χαμπάρι. Και δεν θέλουν να πάρουν χαμπάρι.
Οι εκλογές πλησιάζουν. Ψήφο έχουμε. Ας τους βοηθήσουμε να καταλάβουν.

Δυσκολίες

Εχω μερικές δυσκολίες στην κατανόηση. Μπορεί να οφείλονται στην περιορισμένη μου αντιληπτική ικανότητα, αλλά τις έχω. Και θέλω να τις πω σε κάποιον, μήπως και με βοηθήσει να βρω άκρη σ’ όσα με προβληματίζουν.
Ας πούμε, δεν καταλαβαίνω καθόλου τι ακριβώς έκανε η κυβέρνηση με το θέμα των 25 ευρώ για νοσηλεία σε δημόσιο Νοσοκομείο. Θυμίζω πως ισχυριζόταν για καιρό, ότι δεν ήταν δυνατόν να εξαιρεθούν οι άνεργοι και οι φτωχοί γενικότερα από την πληρωμή των 25 ευρώ. Είναι τόσο προκλητικό να το δηλώνεις αυτό, απέναντι σε μία καταρρακωμένη κοινωνία (πρακτικά είναι σαν να προτρέπεις τους απόρους να πεθάνουν, όταν αρρωστήσουν), ώστε δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς, αν η κυβέρνηση διαθέτει στοιχειώδες ένστικτο επιβίωσης. Ή πέντε δράμια κοινό νου.
Από εκεί και πέρα, το μέτρο σήκωνε πολλή συζήτηση, όσον αφορά στην εφαρμογή του για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα να διαθέσουν τα 25 ευρώ. Υπάρχει, για παράδειγμα, το επιχείρημα από τη μία πλευρά, ότι οι παροχές υγείας πρέπει να είναι δωρεάν για όλους, αν θέλουμε να έχουμε ένα κράτος που να μας βοηθά να αισθανόμαστε άνθρωποι. Υπάρχει το αντεπιχείρημα, ότι η φορολογία στην Ελλάδα είναι ήδη τόσο υψηλή, ώστε είναι αδύνατη περαιτέρω αύξησή της, για να υποστηριχθούν τα Νοσοκομεία καλύτερα και να τα βγάζουν πέρα – οπότε, γιατί να πληρώνουν όλοι μέσω νέων φόρων και να μην πληρώσουν μόνο όσοι χρειάζονται νοσηλεία στο Νοσοκομείο και μόνο για εκείνη την φορά που θα χρειαστούν τη νοσηλεία;
Υπάρχουν κι άλλα επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές, αλλά το θέμα δεν είναι ποιο επιχείρημα είναι ορθότερο. Το θέμα είναι ότι, υπό την πίεση του ΠΑΣΟΚ η κυβέρνηση πήρε πίσω το μέτρο που δήλωνε ότι αποκλείεται να πάρει πίσω. Και εφήρμοσε ως ισοδύναμο μέτρο την αύξηση της τιμής του τσιγάρου, κατά 5 λεπτά. Η εκτίμηση μάλιστα είναι, όπως μας λένε τώρα, ότι με το μέτρο αυτό θα προκύψουν μεγαλύτερα έσοδα για τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. κατά τρία εκατομμύρια ευρώ.
Ακούγοντάς το αυτό, οι δυσκολίες μου στην κατανόηση πολλαπλασιάστηκαν.
Αν έχεις έτοιμο στο τραπέζι εναλλακτικό μέτρο που δεν προκαλεί την κοινωνία, γιατί δεν το εφαρμόζεις εξ αρχής; Γιατί ξεκινάς μ’ αυτό που θα κάνει και τους φτωχότερους και τους κάπως λιγότερο φτωχούς να νιώσουν ακόμα μεγαλύτερη απελπισία για την καθημερινότητα και το μέλλον τους;
Οι ερωτήσεις μου φοβάμαι πως έχουν τρεις δυνατές απαντήσεις:
α) Το μέτρο δεν είναι ισοδύναμο. Ισχυρίζονται ότι είναι, για να δικαιολογήσουν την οπισθοχώρηση στο θέμα του εισιτηρίου των 25 ευρώ.
β) Το μέτρο είναι ισοδύναμο, και το είχαν ήδη έτοιμο στο τραπέζι προς εφαρμογή και αντικατάσταση του μέτρου των 25 ευρώ. Δεν το παρουσίασαν εξ αρχής επειδή, όπως λένε κάποιες φήμες, έπρεπε να φανεί ότι το ΠΑΣΟΚ έχει ενεργό ρόλο στην κυβέρνηση και μεσολαβεί υπέρ των αδυνάτων.
γ) Ακούμε συχνά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε φορά που προηγείται στις δημοσκοπήσεις κάνει κάτι για να χάσει μονάδες, ώστε να παραμείνει στην αντιπολίτευση. Ακόμα κι αν αυτό είναι αλήθεια, όμως, δεν είναι ο μόνος που καλοβλέπει τα αντιπολιτευτικά έδρανα. Η κυβέρνηση έχει κουραστεί, δεν πολυθέλει να παραμείνει στην εξουσία, βλέπει πόσο καλύτερα περνάνε όλοι οι υπόλοιποι στην αντιπολίτευση και η ήττα δεν την τρομάζει, αντίθετα, την ανακουφίζει ως προοπτική. Οπότε, αν όλα πάνε σύμφωνα με τα σχέδια των κομμάτων, ποιος ξέρει, μπορεί να τα καταφέρουμε να γίνουμε μία χώρα χωρίς κυβέρνηση και με δύο αντιπολιτεύσεις.
«Λόγια που δεν τα καταλάβαμε παρά όταν ήταν πια αργά, πράξεις ακατανόητες που εξηγήθηκαν μια νύχτα σ” έναν εφιάλτη», έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης, στο “Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα”.

Εκνευριστικοί λαοί

Είναι μερικοί λαοί που μ’ εκνευρίζουν αγρίως. Θα σας αναφέρω κάποιους από αυτούς, ενδεικτικά. Με εκνευρίζουν οι Δανοί. Με εκνευρίζουν οι Αυστριακοί. Οι Γεωργιανοί. Οι Σκοπιανοί. Οι Εσθονοί. Οι Σέρβοι. Οι Νορβηγοί. Οι Γερμανοί. Οι Λιχτενσταιν-ιανοί, ή όπως αλλιώς λέγονται – αυτοί με εκνευρίζουν και επειδή δεν μπορώ να τους προφέρω.
Όλοι οι παραπάνω λαοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Κι επειδή εδώ στο Ημερόλογιο δεν γράφω πράγματα για τα οποία δεν έχω αποδείξεις, ιδού οι αποδείξεις μου.
Αυστρία, 2010. Δημοτικές εκλογές. Εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος ένας τύπος είκοσι τεσσάρων χρονών. Είκοσι τεσσάρων! Το όνομά του, Σεμπάστιαν Κουρτς. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Ο τύπος αυτός είναι υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας! Ευτυχώς εμείς έχουμε τον 57χρονο Ευάγγελο Βενιζέλο στην αντίστοιχη θέση.
Νομίζετε ότι η – απρονοησία να το πω, ανωριμότητα να το πω, ανοησία να το πω, δεν ξέρω – των Αυστριακών είναι μοναδική ανά την Ευρώπη; Νομίζετε λάθος. Στο Λιχτενστάιν την ίδια θέση - υπουργός Εξωτερικών – κατέλαβε το 2009, στα τριάντα τέσσερά της, η Αουρέλια Φρικ. Στην Σερβία, το 2007, στα τριάντα δύο του, την κατέλαβε ο Βουκ Τζέρεμιτς. Στα Σκόπια, το 2011, στα τριάντα τρία του, ο Νίκολα Ποπόσκι. Στην Εσθονία το 2005, στα τριάντα ένα του, ο Ούρμας Παέτ.
Είμαι βέβαιος πως ήδη, μετά από τα παραπάνω, είστε εξίσου εξαγριωμένοι με μένα με την ανευθυνότητα που δείχνουν αυτοί οι λαοί και οι κυβερνήσεις τους. Αλλά όχι, αγαπητοί φίλοι, δεν τελειώσαμε ακόμα. Στην Δανία, το 2011, υπουργός Οικονομικών ανέλαβε ο Θορ Μόγκερ Πέντερσεν. Ετών είκοσι έξι, είτε το πιστεύετε είτε όχι. Ευτυχώς, εμείς έχουμε τον 57χρονο Γιάννη Στουρνάρα σε αυτή τη θέση. Στην Νορβηγία, υπουργός Πολιτισμού διετέλεσε η Χάντια Τατζίκ, που ανέλαβε την θέση στα είκοσι εννιά της. Σε μας τον Πολιτισμό έχει αναλάβει ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, ετών πενήντα έξι.
Στην Γερμανία, υπουργός Οικογένειας ανέλαβε πριν από είκοσι μέρες η Μανουέλα Σβέσιγκ, ετών τριάντα εννιά. Εμείς δεν έχουμε υπουργείο Οικογένειας, διότι όλα πάνε πρίμα στην ελληνική οικογένεια.
Στην Δανία, η Άστριντ Κραγκ Κρίστενσεν εκλέχτηκε βουλευτής το 2007, στα είκοσι πέντε της, και έγινε υπουργός Υγείας το 2011, στα είκοσι εννιά της. Την χαριστική βολή την άφησα, φυσικά, για το τέλος. Πρωθυπουργός της Γεωργίας ανέλαβε στις 20 Νοεμβρίου ο Ιρακλί Γκαριμπασβίλι, ετών τριάντα ενός. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει ακριβώς τα διπλάσια χρόνια του: εξήντα δύο.
Τι θέλω να πω, με όλη την παραπάνω πλάκα; Όχι βέβαια ότι η ανάδειξη νέων σε ηλικία ανθρώπων στην εξουσία είναι κάτι αυτομάτως θετικό. Ούτε ότι η εμπειρία σε θέσεις ευθύνης είναι κάτι αυτομάτως αρνητικό.
Η νεαρή ηλικία εξάλλου δεν σημαίνει απαραίτητα και φρέσκιες ιδέες. Υπάρχουν άφθονοι νέοι με ξεπερασμένα μυαλά, που τους ακούς και νομίζεις ότι βρίσκονται σε περασμένες εποχές. Υπάρχουν και μεγαλύτεροι με φρέσκιες ιδέες. Επίσης, όλοι οι νεαροί πολιτικοί που ανέφερα παραπάνω θα κριθούν από το έργο τους, στις χώρες τους.
Όμως το γεγονός ότι στην Ευρώπη αρχίζει να υπάρχει ένα μεγάλο κύμα ανάδειξης νέων ανθρώπων είναι απόρροια της φιλοσοφίας που υπάρχει σε όλους τους τομείς της ζωής των ευρωπαϊκών χωρών (όπως και στις ΗΠΑ και στον Καναδά), και η φιλοσοφία αυτή είναι να δίνονται ευκαιρίες στους πολύ πολύ νέους. Όλες οι εταιρίες που πρωτοπορούν και έχουν ανάγκη να ανανεώνονται διαρκώς, αυτό κάνουν. Κρίνουν τους νέους ανθρώπους με βάση το βιογραφικό τους μέχρι εκείνη τη στιγμή, να δουν πόσο έχουν δουλέψει και τι το πρωτοποριακό έχουν να προτείνουν. Και αν η κρίση είναι θετική, τους ρίχνουν μία κλωτσιά στον πωπό και τους λένε «βγες μπροστά, για να μας πας με τις ιδέες σου στην επόμενη δεκαετία».
Τα ελληνικά κόμματα, στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές και στις εθνικές, όποτε κι αν γίνουν, πόσους νέους ανθρώπους με σημαντικά βιογραφικά θα κατεβάσουν; Κι αν τους κατεβάσουν, πόσοι πολίτες είναι διατεθειμένοι να τους ψηφίσουν, αντί να καταφύγουν (στις δημοτικές εκλογές, ας πούμε) στην δοκιμασμένη, εξαιρετική λύση, «άσε μωρέ, θα ψηφίσω τον τάδε, που πίνουμε μαζί καφέ, και μπορώ να τον πάρω κι ένα τηλέφωνο άμα έχω καμιά δουλίτσα να μου φτιάξει»;
(Πολύ χρήσιμο για το παραπάνω κείμενο ήταν το άρθρο: «Τα τρομερά μωρά της εξουσίας», του Σ. Μαλαβάκη, που δημοσιεύτηκε στα «Νέα» στις 28 Δεκεμβρίου 2013).

Ρόκι Μπαλμπόα

Θυμάμαι τις δημοτικές εκλογές του 1986. Η Νέα Δημοκρατία προσπαθούσε να ξεσηκώσει τον κόσμο να «μαυρίσει» σε όλους τους δήμους τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ και να ψηφίσει, βέβαια, τους δικούς της. Για να τα καταφέρει, κατέβασε πρωτοκλασάτα στελέχη της στους μεγαλύτερους δήμους (Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη), τους κέρδισε και άρχισε να φωνάζει ότι υπήρχε αναντιστοιχία ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην λαϊκή βούληση.

Θυμάμαι και όλες τις επόμενες δημοτικές εκλογές. Πάντα με μια κυβέρνηση και μια αντιπολίτευση να ωρύονται. Αυτό κάνουν οι κυβερνήσεις και οι αντιπολιτεύσεις στην Ελλάδα ως βασική εργασία. Ωρύονται. Μετά, στον ελεύθερο χρόνο τους, νομοθετούν την αύξηση των μισθών και των προνομίων τους, ώστε να μην χρειάζεται να «κάνουν το σκατό τους παξιμάδι» οι βουλευτές, όπως πρόσφατα ακούσαμε. Να ωρύονται, λοιπόν, και να ζητάνε από τον λαό να «στείλει μήνυμα» στις δημοτικές εκλογές. Μήνυμα πως στηρίζει την κυβέρνηση. Ή μήνυμα πως έχει σταματήσει να την στηρίζει, πως θέλει ανατροπή της κυβέρνησης και εκλογές.

Διαβάζω τώρα στις εφημερίδες πως τα επιτελεία της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται πυρετωδώς για τις δημοτικές εκλογές του 2014. Για μία από τα ίδια. Η Νέα Δημοκρατία θέλει να μας πει πως όχι, δεν είναι ψήφος δημοτικών εκλογών αυτή που θα ρίξουμε. Είναι δίλημμα. Σαμαράς ή Τσίπρας, πορεία εντός ή εκτός Ευρώπης. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να μας πει πως όχι, δεν είναι ψήφος δημοτικών εκλογών αυτή που θα ρίξουμε. Είναι δίλημμα. Μνημόνιο και φτώχεια ή ΣΥΡΙΖΑ και αναγέννηση του τόπου, βάζοντας τέλος στην φτώχεια του λαού.

Παρατηρώντας όλα τα παραπάνω, που στην ουσία διαδραματίζονται ίδια και απαράλλακτα από το 1986, συνειδητοποιώ ένα πράγμα, και αυτό είναι πως οι πολιτικοί μας δεν αγαπούν τον κινηματογράφο - ίσως επειδή δεν παίζουν οι ίδιοι σε αυτόν, ενώ στην τηλεόραση όλο και σε κάποιο κανάλι εμφανίζονται. Αν τον αγαπούσαν, θα γνώριζαν καλά την πορεία των ταινιών «Ρόκι», του Σιλβέστερ Σταλόνε. Η πρώτη ταινία, το 1976, πήρε το Όσκαρ για την καλύτερη ταινία της χρονιάς (κερδίζοντας μάλιστα το «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» και τον «Ταξιτζή» - ψιλοέγκλημα ήταν εκείνη η βράβευση, αλλά πάμε παρακάτω).

Βλέποντας την τεράστια επιτυχία της ταινίας, ο Σταλόνε γύρισε μέσα στα επόμενα τριάντα χρόνια άλλες πέντε ταινίες με πρωταγωνιστή τον ίδιο ήρωα, τον Ρόκι Μπαλμπόα, τα λεγόμενα «σίκουελς» (συνέχειες, δηλαδή). Η κάθε μία ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Το 1986 ο Σταλόνε «βραβεύτηκε» με το «Χρυσό Βατόμουρο» (το αρνητικό Όσκαρ) ως ο χειρότερος ηθοποιός της χρονιάς για το «Ρόκι 4». Η ταινία ήταν επίσης υποψήφια ως χειρότερη ταινία της χρονιάς, αλλά «έχασε» το βραβείο από μια άλλη ταινία του Σταλόνε, το «Ράμπο 2». Πέντε χρόνια αργότερα, το 1991, ο Σταλόνε και το «Ρόκι 5» του φιγούραραν και πάλι μέσα στις υποψηφιότητες για χειρότερο ηθοποιό και χειρότερη ταινία της χρονιάς.

Από το 1986 έχουν περάσει είκοσι οκτώ χρόνια. Είναι ήδη πολλά, για την κοροϊδία που τρώμε από τα πολιτικά κόμματα. Οπότε, στις δημοτικές εκλογές του ερχόμενου Μαΐου νομίζω πως έχει έρθει η ώρα να αρχίσουμε να μοιράζουμε τα δικά μας χρυσά βατόμουρα. Να μην παίξουμε το παιχνιδάκι των κομμάτων. Να μην ψηφίσουμε κανέναν υποψήφιο δήμαρχο που θα κατέβει για να μας βοηθήσει «να στείλουμε μήνυμα». Αν θέλουμε να στείλουμε μήνυμα, έχουμε ταχυδρομεία, emails, Facebook, Twitter και δεκάδες μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο Ίντερνετ. Στις δημοτικές εκλογές να κάνουμε αυτό για το οποίο οι εκλογές αυτές υπάρχουν. Να ψηφίσουμε όποιον μας γεμίζει το μάτι, μαζί με τους συνεργάτες του, ότι μπορεί να λύσει τα προβλήματα της πόλης μας.

Έχουμε μερικά, δεν νομίζετε;

Αυτός που νομίζεις πως είσαι

Οκ. Η συμπεριφορά του Μιχάλη Λιάπη είναι τόσο προκλητική που φτάνει σχεδόν στο γκροτέσκο. Ειδικά η δήλωσή του ότι έκανε ταξίδι ψυχικής εκτόνωσης στη Μαλαισία επειδή περνάει ένα δράμα, μοιάζει βγαλμένη απευθείας από κάποια τηλεοπτική σάτιρα. Όμως νομίζω πως το θέμα είναι άλλο.

Διάβασα αυτές τις μέρες άρθρα που ανέφεραν ότι η σύλληψη του Λιάπη αποτελεί μήνυμα ότι η Ελλάδα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» αποτελεί παρελθόν. Αποτελεί στ’ αλήθεια; Είναι ο Λιάπης πολύ διαφορετικός σε νοοτροπία από εμάς που δεν έχουμε 28 ακίνητα και δεν έχουμε πίσω μας την οικογένεια Καραμανλή για να μας «τακτοποιεί» σε διάφορες θέσεις; Ας δούμε αν είναι τόσο διαφορετικός, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα μερικά από τα 89 σχόλια στην ιστοσελίδα του «Βήματος» κάτω από το άρθρο με την πρόσφατη συνέντευξη του Εμμανουήλ Κριαρά.

Ο κ. Κριαράς, με καταγωγή από τα Χανιά, όπου έζησε και μεγάλο μέρος της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας, είναι ένας από τους σημαντικότερους πνευματικούς ανθρώπους που πέρασαν από αυτή τη χώρα μέσα στον 20^ο αιώνα. Πρόσφατα έκλεισε 107 χρόνια ζωής, μια ζωή που ο ίδιος στην συνέντευξή του δηλώνει πως δεν την θέλει πια, αφού έχει χάσει την σύζυγό του.

Δεν έχει απλώς αφήσει ένα τεράστιο έργο για την ελληνική γλώσσα. Δεν έχει απλώς αφήσει το αποτύπωμά του μέσα από τον υπερ-εξηνταετή αγώνα του για να επικρατήσει η δημοτική, δεν είναι απλώς ένας βαθιά δημοκρατικός άνθρωπος που απολύθηκε από την χούντα για τις πεποιθήσεις του. Ακόμα και στα βαθιά του γεράματα γράφει, λέει και προτείνει ρηξικέλευθα πράγματα, και οι προτάσεις του φανερώνουν ένα ολόλαμπρο – ακόμα – μυαλό. Για παράδειγμα, το 2009, πριν την κρίση, όταν αποδέχτηκε την πρόταση να μπει στην τελευταία, μη εκλόγιμη, θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, είχε κάνει μεγάλο θόρυβο με την πρότασή του να καταργηθεί η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στο γυμνάσιο, αφού όπως είπε «η πλειονότητα των μαθητών που μπαίνουν στο γυμνάσιο δεν είναι όλοι στο βαθμό που πρέπει καταρτισμένοι στη νέα ελληνική γλώσσα, που μιλούν κάθε μέρα. Αν σε αυτή την πλειονότητα διδάξεις αρχαία ελληνική γλώσσα, που διαφέρει σημαντικά από την νέα γλώσσα, θα φέρεις σύγχυση στο μυαλό τους που καθόλου δεν την χρειάζονται. Η σωστή διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής πρέπει να γίνεται στο λύκειο». Επίσης, είχε αποδεχτεί την πρόταση δηλώνοντας πως θα ήθελε το κόμμα (το ΠΑΣΟΚ) να είναι περισσότερο σοσιαλιστικό.

Στην πιο πρόσφατη συνέντευξή του είπε διάφορα πολύ τολμηρά πράγματα, όπως: «Ο Έλληνας έχει τον ηρωισμό να θαυμάζει τους αρχαίους - χωρίς, όμως, να τους γνωρίζει, ούτε να τους καταλαβαίνει. Έτσι, γιατί τον βολεύουν... Παράλληλα, φροντίζει για τον διορισμό του "ανάξιου" συνήθως παιδιού του σε βάρος του άξιου παιδιού του διπλανού ο οποίος δεν έχει τις ίδιες γνωριμίες, φροντίζει να δουλεύει όσο το δυνατό λιγότερο, να πάει αργότερα και να φεύγει νωρίτερα από τη δουλειά του, να βάζει στην τσέπη του ότι και όσο μπορεί ο καθένας - όχι μόνο οι πολιτικοί- απ' αυτά που δεν του ανήκουν, να μισεί και να υπονομεύει τον "άλλο"».

Είπε κι άλλα, με τα οποία μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει, όπως ότι «Δεν έχω εμπιστοσύνη σ' αυτά που λέει ο κ. Τσίπρας, ούτε το ΚΚΕ. Τον κομμουνισμό τον γνωρίσαμε στη Ρωσία έτσι όπως εφαρμόστηκε», και για τους νέους «Να μην φεύγουν στο εξωτερικό, χάνουμε το αίμα μας ως έθνος με την φυγή των νέων, να μείνουν εδώ, να δουλέψουν, να αγαπήσουν την εργασία, να μην απεργούν (ειδικά οι δάσκαλοι, οι γιατροί...)».

Παραθέτω τώρα και μερικά σχόλια που υπάρχουν κάτω από την συνέντευξη:

«Αν αυτοί υπηρξαν οι πνευματικοί άνθρωποι του παρελθόντος που δομήσαν τη σύγχρονη Ελλάδα, κατανοητή η κατάντια μας...»

«Γεροντική άνοια. Χρειάζεται επειγόντως brain scan».

«Δικαιολογώ τον Κριαρά διότι είναι άτεκνος».

«Εν ολίγοις αυτός ο διανοούμενος, μας προτείνει να μείνουμε σκλάβοι στην κόλαση, που μας ετοίμασαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος. Να σκύψουμε το κεφάλι, να εκτελούμε αδιαμαρτύρητα τις εντολές της τρόικας. Να συμβάλλουμε στην μετατροπή της χώρας μας σε Γερμανικό προτεκτοράτο, να θυσιάσουμε 30 χρόνια από την ζωή μας-τόσο θα κρατήσει το μνημόνιο. Όχι κύριε Κριαρά. Όποιος μείνει στην Ελλάδα είναι δειλός και ραγιάς».

«Καλά τα λες μεγάλε (στην ηλικία) αλλά και εσύ καρπώθηκες όλα τα "καλά"της φεουδαρχικής πανεπιστημιακής συντεχνίας, χωρίς να την αλλάξεις, και το αποκορύφωμα δέχτηκες να ενισχύσεις ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορώ να ακούω μπουρδολογίες από τους βολεμένους του συστήματος. Μόνο πες πόσα λεφτά πήρες από συντάξεις».

«Βλέπετε Σουλεϊμάν φαίνεται. Αν δεν έχετε κάτι σοβαρό να πείτε, μη δίνετε ανούσιες συμβουλές εκ του ασφαλούς».

Όλοι οι παραπάνω λένε το ίδιο. Λένε «ποιος είσαι εσύ, ρε Κριαρά, που θα μου πεις εμένα ποια είναι η αλήθεια; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»

Μπορεί ο κύριος Κριαράς να μην ξέρει, ποιοι είναι αυτοί, αλλά ξέρω εγώ. Κατά βάθος, έχουν όλοι το ίδιο ονοματεπώνυμο. Τους λένε «Μιχάλη Λιάπη».

Καλή χρονιά!

Τεστ

Στο σημερινό Ημερολόγιο σας έχω ένα τεστ δικής μου κατασκευής. Είναι αρκετά απλό, για να μην σας κουράσει και ταυτόχρονα πολύ ακριβές. Αρχίζουμε με την παράθεση δηλώσεων από πολιτικούς και γραφεία κομμάτων. Διαβάστε τις και το τεστ ακολουθεί.
Πρώτη δήλωση, του 2012, από τον σημερινό υπουργό Εσωτερικών κ. Μιχελάκη:
«Ο κύριος Βενιζέλος αναθεώρησε την επαχθή σύμβαση Τσοχατζόπουλου, για τα υποβρύχια, αποδεχόμενος ακόμη επαχθέστερους όρους. Δέσμευσε το Δημόσιο να καταβάλλει τα οφειλόμενα ποσά σε τακτές ημερομηνίες, χωρίς όμως να δεσμεύσει την κατασκευάστρια εταιρία για αντίστοιχη πρόοδο των εργασιών και χωρίς να προβλέψει εγγυητικές επιστολές καλής εκτέλεσης ή έγκαιρης παράδοσης. Οι κύριοι Τσοχατζόπουλος και Βενιζέλος, ως υπουργοί Εθνικής Άμυνας, με τις δύο αυτές συμβάσεις, πέτυχαν το ακατόρθωτο. Να έχουμε πληρώσει πάνω από δύο δισ. ευρώ, αλλά να έχουμε παραλάβει, μετά από 12 χρόνια, μόνο ένα υποβρύχιο αντί οκτώ».
Αντίστοιχη δήλωση είχε κάνει και ο νυν υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας για “αμαρτωλά υποβρύχια”.
Επόμενη δήλωση, από το γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, φέτος, πριν λίγους μήνες, όταν ο κ. Πολύδωρας πρότεινε συνεργασία της ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή: «Μία ημέρα μετά την ομιλία του κ. Σαμαρά στο συνέδριο της ΝΔ ο κ. Πολύδωρας ανέλαβε το έργο της αποσαφήνισης του περιεχομένου της. Φαίνεται πως από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία η «Νέα Ελλάδα» θα χτιστεί χέρι – χέρι με το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής».
Σε παλιότερες δηλώσεις του, ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε τα «ΜΑΤ του Πολύδωρα» που συγκρούονταν με φοιτητές και εργαζόμενους σε πορείες και διαδηλώσεις, καθώς βέβαια και την περιβόητη δήλωση του κ. Πολύδωρα το 2004 ότι πρέπει να απολυθούν χιλιάδες υπάλληλοι από το δημόσιο για να μπουν στις θέσεις τους «γαλάζια παιδιά».

Επόμενη δήλωση, από τον κ. Πολύδωρα για τον ΣΥΡΙΖΑ: «Τα «παιδιά του πολυτεχνείου» συνταξιοδοτήθηκαν. Άλλα είναι στη φυλακή, άλλα κρυμμένα στις βίλες τους να τρώνε τα κλοπιμαία, άλλα περιφέρονται στα «στέκια» και  αυτοεπαινούνται στα παραμύθια τους με έναν ήρωα (τον εαυτό τους, εννοείται) και δυο ψευδομάρτυρες κομπάρσους, άλλα πιάνουν στασίδι στην Κουμουνδούρου για την επόμενη μέρα. Αυτοί είναι οι συνταξιοδοτούμενοι που εμπορεύθηκαν το «πολυτεχνείο» και τα συμπαρομαρτούντα. Που κόλλησαν σαν βδέλλες στα αριστεροσοσιαλίζοντα κόμματα και κινήματα της εποχής. Ήξεραν πως ο χώρος ήταν πρόσφορος για μαρξιστομισθοφόρους. Και έζησαν έτσι, στρατολογούντες τα θύματά τους, τους δήθεν διανοούμενους επαναστάτες, με το αζημίωτο. Αυτή ήταν η μεταπολίτευση. Σήμερα τα παιδιά τους παίρνουν τη σκυτάλη που εκείνοι ολοπόνηρα τους παρέδωσαν».
Δηλώσεις είχαν κάνει και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, όταν αποκαλύφθηκε ο διορισμός της κόρης του κ. Πολύδωρα στη Βουλή και ζητούσαν την παραδειγματική τιμωρία του.
Θυμίζω τώρα όσα έγιναν μέσα στον Δεκέμβριο. Η ΝΔ θεώρησε ότι δεν υπάρχει κανένα σκάνδαλο για τα υποβρύχια, και καταψήφισε την πρόταση για εξεταστική εις βάρος του κ. Βενιζέλου. Ο κ. Πολύδωρας καταψήφισε τον νόμο για τον φόρο στα ακίνητα, και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων τον αποθέωσαν στη Βουλή, χειροκροτώντας και αγκαλιάζοντάς τον. Ο ίδιος ο κ. Πολύδωρας, περιχαρής, ανταπέδωσε τις χειραψίες και τις αγκαλιές.
Ήρθε η ώρα για το τεστ, που περιλαμβάνει μια ερώτηση μόνο, και τρεις πιθανές απαντήσεις. Η ερώτηση είναι: Τι σκέφτεστε για τα παραπάνω:
α. Και τι να κάνει η ΝΔ; Να παραπέμψει σε εξεταστική τον Βενιζέλο και να πέσει η κυβέρνηση, να καταστραφούμε μετά από τόσες θυσίες; Εδώ η χώρα με το ζόρι κρατιέται ζωντανή, οι εξεταστικές για τα παλιά σκάνδαλα μας μάραναν;
β. Και τι να κάνει η αντιπολίτευση; Εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που λεηλατεί τον τόπο, που τα έχει δώσει όλα στην τρόικα και κάνουμε «αμάν» να την ρίξουμε, το χειροκρότημα και οι αγκαλιές στον Πολύδωρα μας μάραναν;
γ. Οτιδήποτε ξεστομίζουν οι περισσότεροι βουλευτές και τα γραφεία τύπου των κομμάτων είναι κομμάτι ενός άθλιου, αντιαισθητικού θεάτρου. Όσα λένε δεν έχουν την παραμικρή αξία, δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι λέξη απ’ όσα ξεστομίζουν. Ακόμα και «τι ώρα είναι» αν τους ρωτήσεις, το πιθανότερο είναι να σου πουν ψέματα, από συνήθεια. Μετά, θα σε αγκαλιάσουν.
Αν απαντήσατε το (α) ή το (β), το πόρισμα του τεστ για σας λέει ότι είστε παραδοσιακοί τύποι. Μπορεί να έχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που η χώρα χωριζόταν σε γαλάζια και πράσινα καφενεία, αλλά εσείς νοσταλγείτε εκείνη την περίοδο. Έχετε πιάσει στασίδι στα νέα «καφενεία» που έχουν δημιουργηθεί (τα περισσότερα στο Ίντερνετ). Έχετε βάλει τα μνημονιακά ή αντιμνημονιακά γυαλιά σας, γνωρίζετε κάθε πτυχή της αλήθειας και δεν σηκώνετε αρνητική κουβέντα για την παράταξή σας.
Αν απαντήσατε το (γ), το πόρισμα του τεστ για σας είναι: «μπράβο και καλό κουράγιο».
Ότι κι αν απαντήσατε, να έχετε ένα πολύ ευτυχισμένο 2014.

Ντοπέ

Κι εκεί που καθόμουν αμέριμνος και ελαφρώς αποκοιμισμένος στην καρέκλα μου, ξαφνικά - μπαμ! εμφανίζεται στην οθόνη μου και με πετυχαίνει κατάμουτρα, απροετοίμαστο, η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών, και μετά - ξαναμπάμ! με αποτελειώνει η απάντηση "πηγών" του υπουργείου Παιδείας και καθώς το μυαλό μου ταξιδεύει, ζαλισμένο, από τα διαδοχικά χτυπήματα, ποιος μπαίνει μέσα στο νου μου και χαμογελάει; Ο Μπεν Τζόνσον, με το χέρι υψωμένο, να τερματίζει στα 100 μέτρα πρώτος στους Ολυμπιακούς της Σεούλ, το 1988.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα. Ας ξεκινήσουμε με την απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών, που συνεδρίασε για να συζητήσει αν το εξάμηνο έχει χαθεί ή όχι, μετά από 13 εβδομάδες που το Πανεπιστήμιο ήταν κλειστό. Και αποφάσισε πως κανένα εξάμηνο δεν χάθηκε. Πως προλαβαίνει η χρονιά να σωθεί, απλώς θα ξεκινήσει στις 16 Δεκεμβρίου, θα γίνουν μαθήματα για μια βδομάδα, θα φύγουν οι φοιτητές για διακοπές Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς, θα επανέλθουν και θα συνεχιστεί κανονικότατα η διδασκαλία έως τις… 9 Αυγούστου. Επίσης, η Σύγκλητος αποφάσισε πως οι εγγραφές των πρωτοετών φοιτητών θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί έως το τέλος Ιανουαρίου. Δηλαδή οι φοιτητές θα γράφονται ακόμα στο πανεπιστήμιο τον καιρό που κανονικά θα έπρεπε να δίνουν εξετάσεις. Αλλά - προς Θεού - το εξάμηνο δεν χάθηκε. Κάποιες λεπτομέρειες, όπως ότι όλο το καλοκαίρι με θερμοκρασία στους 35-40 βαθμούς οι φοιτητές θα πρέπει (θεωρητικά) να είναι μέσα στα αμφιθέατρα, ότι θα δώσουν εξετάσεις στα τέλη Αυγούστου για το εαρινό εξάμηνο και αμέσως μετά ξανά εξετάσεις για την εξεταστική Σεπτεμβρίου και αμέσως μετά θα ξεκινήσουν το επόμενο ακαδημαϊκό έτος χωρίς ίχνος διακοπής, παραμένουν αυτό ακριβώς. Λεπτομέρειες.
Τι έχει να πει γι' αυτά το υπουργείο Παιδείας; Αντιγράφω από το ρεπορτάζ του in.gr:
"Πηγές του υπουργείου Παιδείας κάνουν λόγο για θετική συμβολή στην ομαλοποίηση της ακαδημαϊκής και διοικητικής λειτουργίας του ΕΚΠΑ. «Η διδασκαλία των 13 εβδομάδων ανά εξάμηνο, σύμφωνα με τη νομοθεσία, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παροχή εκπαίδευσης υψηλού επιπέδου και λειτουργεί υπέρ των φοιτητών και όλης της ακαδημαϊκής κοινότητας» ανέφεραν οι ίδιες πηγές".
Το υπουργείο λοιπόν θεωρεί πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα που το πανεπιστήμιο ήταν 3 μήνες κλειστό, αρκεί που βρέθηκε ένας λογιστικός τρόπος να ισχυριστούμε ότι δεν χάνεται το εξάμηνο. Και τονίζει ότι έτσι παρέχει το πανεπιστήμιο εκπαίδευση υψηλού επιπέδου.
Θα μπορούσε να με ρωτήσει κάποιος: "και τι να αποφάσιζε η Σύγκλητος; Μέσα σε αυτή την κρίση, να φορτώνονταν οι οικογένειες των φοιτητών και ένα χαμένο εξάμηνο, με ότι αυτό σημαίνει για τον οικογενειακό προϋπολογισμό;". 
Αυτό είναι ένα πολύ λογικό ερώτημα, το οποίο φανερώνει ακριβώς το πρόβλημα που έχουμε στην Ελλάδα, αυτό που μας βοηθάει να πηγαίνουμε τόσο σούπερ σαν χώρα. Το πρόβλημα είναι ότι σταθερά κάνει ο καθένας ότι γουστάρει και μετά πρέπει κάποια θεσμικά όργανα, όπως η Σύγκλητος στην συγκεκριμένη περίπτωση, να έρθουν να δράσουν θεραπευτικά ή κατασταλτικά ώστε να λύσουν το πρόβλημα που έχει γιγαντωθεί. Ποτέ δεν λειτουργούμε προληπτικά. Ποτέ δεν μας ενδιαφέρει να λύσουμε το πρόβλημα εν τη γενέσει του ή πριν ακόμα γεννηθεί. Το υπουργείο, που φέρει ακέραια την ευθύνη για την τυφλή διαθεσιμότητα πολλών άξιων υπαλλήλων, περιοριζόταν να ρίχνει τις ευθύνες για την απεργία στα πανεπιστήμια που αρνούνταν να κάνουν αξιολόγηση των υπαλλήλων τους, και να απειλεί κάθε λίγο και λιγάκι ότι θα στείλει την αστυνομία να μαζέψει τους απεργούς. Η Σύγκλητος έβλεπε τον τρόπο δράσης του πρύτανη του ΕΚΠΑ εδώ και μήνες, και δεν έκανε τίποτα για να βοηθήσει την κατάσταση. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για τους φοιτητές και ταυτόχρονα για το κύρος του πανεπιστημίου του, δεν αφήνει τα πράγματα να κυλούν μέχρι να δει πόσο άσχημα μπορούν να γίνουν.
Μετά από όλα αυτά, οδηγούμαστε στον εξευτελισμό της έννοιας των σπουδών στην Ελλάδα. Στην απαξίωση του ελληνικού πανεπιστημίου. Όσοι παρακολουθούσαμε στίβο τις προηγούμενες δεκαετίες, «ξενερώσαμε» απίστευτα όταν είδαμε τον έναν μετά τον άλλο τους περισσότερους σπουδαίους σπρίντερ να αποδεικνύονται ντοπαρισμένοι. Όταν περιμένεις καθηλωμένος στην οθόνη σου την κόντρα του Μπεν Τζόνσον με τον Καρλ Λιούις ή, αν θέλετε ένα πιο φρέσκο παράδειγμα, του Ασάφα Πάουελ με τον Τάισον Γκέι και τον Ουσέιν Μπολτ, και μαθαίνεις ότι οι περισσότεροι εξ αυτών είναι τίγκα στην ντόπα, απλώς σταματάς να ενδιαφέρεσαι. Ιδιαίτερα επειδή οι τιμωρίες των αθλητών που βρίσκονται ντοπαρισμένοι δεν μπορούν να εξαλείψουν την αιτία που δημιουργεί το πρόβλημα, δηλαδή την λαχτάρα για δόξα και χρήμα που προσφέρουν τα χρυσά μετάλλια στους μεγάλους αγώνες του στίβου.
Αυτό έχει πάθει και η Ελλάδα. Είναι εδώ και χρόνια ντοπέ. Με βουλευτές, υπουργούς, πρυτάνεις, συνδικαλιστές που κυνηγούν δόξα και χρήμα, κάνοντας ο καθένας ότι γουστάρει. Κι επειδή το ξέρουμε πως η χώρα είναι ντοπέ, καταλήγουμε να μην πολυασχολούμαστε μαζί της. Να κλεινόμαστε ο καθένας στο καβούκι του και να σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, κοιτώντας το μέλλον.

Η χώρα του εδώ και τώρα

"Η χώρα του εδώ και τώρα" είναι ένα από τα πολλά υπέροχα και προφητικά βιβλία του Νίκου Δήμου. Το έγραψε το 1983, και παραμένει δυστυχώς απόλυτα επίκαιρο.
Σε αυτήν εδώ τη χώρα του εδώ και τώρα λοιπόν, που ζούμε μονίμως σαν να μην υπάρχει αύριο, το πρόβλημα των αστέγων μεγαλώνει διαρκώς, και η πολιτεία σε πολλές πόλεις μοιάζει να μην μπορεί ούτε να δώσει, ούτε να σκεφτεί καν λύσεις. Γιατί δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός. Γιατί και οι λύσεις που προσπαθούν να δώσουν είναι λύσεις φτιαγμένες στο πόδι, λύσεις του "εδώ και τώρα".
Στο παρακάτω άρθρο, από το "Good News Network", το Δίκτυο των Καλών Ειδήσεων δηλαδή, μπορείτε να διαβάσετε πώς η πολιτεία της Γιούτα, στην Αμερική, θα έχει σχεδόν εξαφανίσει το πρόβλημα των αστέγων μέχρι το 2015, φροντίζοντας ώστε όλοι να έχουν μόνιμη στέγη. Όμως για να το πετύχουν αυτό, στην Γιούτα, εκπόνησαν και εφάρμοσαν πλήρως ένα δεκαετές σχέδιο. Δεκαετές! Σκεφθείτε, αν μπορείτε, ένα έστω παράδειγμα δεκαετούς σχεδίου που εκπονήθηκε και εφαρμόστηκε ποτέ στην Ελλάδα για την αντιμετώπιση κάποιου κοινωνικού προβλήματος.
http://www.goodnewsnetwork.org/usa/usa/utah-on-track-to-end-homelessness-by-2015.html

Για τη γενιά μου

Στο Ημερολόγιο της περασμένης Δευτέρας εξήγησα πόσο ψεύτικο είναι το σκοτεινό παραμύθι που πουλάνε τα Μ.Μ.Ε. ότι η γενιά των σημερινών νέων, 15 – 25 χρονών, είναι μια “χαμένη γενιά”.

Υπάρχει όμως στ’ αλήθεια μία γενιά που την έχει τσακίσει η κρίση (ως γενιά πλέον ορίζεται ένα χρονικό διάστημα 10 – 15 χρόνων, λόγω της ταχύτητας με την οποία αλλάζει η ζωή μας). Είναι η γενιά όσων γεννήθηκαν μέσα στη δεκαετία του ’70. Είναι η δική μου γενιά. Οταν μας βρήκε η κρίση, το 2009, ήμασταν από 30 – 39 χρονών. Με άλλα λόγια, είχαμε μόλις αρχίσει να απολαμβάνουμε τους καρπούς της δουλειάς μας μέχρι τότε, ή ελπίζαμε πως σύντομα θα αρχίζαμε να τους απολαμβάνουμε.
Αυτή η γενιά είναι που κυρίως μεταναστεύει σήμερα στο εξωτερικό ελπίζοντας να βρει τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας που της αξίζουν, αφού δεν μπορεί να περιμένει 5 – 10 χρόνια για την μικρή ή μεγαλύτερη βελτίωση των συνθηκών στη χώρα. Δεν μπορεί να περιμένει, γιατί αυτή η γενιά βρίσκεται στην πιο παραγωγική της ηλικία, συνδυάζοντας πια εμπειρία και ικανότητα (ακόμα) για νέες ιδέες. Αν περάσουν δέκα χρόνια ακόμα, όποια βελτίωση κι αν υπάρχει στη χώρα, αυτά τα τόσο παραγωγικά χρόνια θα έχουν περάσει ανεκμετάλλευτα.
Είναι λοιπόν η γενιά μου μια χαμένη γενιά; Ριγμένη, ναι. Η πιο ριγμένη, νομίζω, των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα. Οι μεγαλύτερες γενιές πρόλαβαν τα χρόνια της ευμάρειας (κι ας ήταν ψεύτικη) και για τις νεότερες το μέλλον είναι ανοιχτό μπροστά τους -όπως έγραψα στο κείμενο της Δευτέρας-. Για μας, τα πράγματα είναι κάπως οριακά για το αν και πόσα θα καταφέρουμε.
Ριγμένη γενιά, λοιπόν. Αλλά χαμένη; Δεν το νομίζω. Μεγαλώσαμε ακούγοντας τα καλύτερα ελληνικά και ξένα τραγούδια, εκείνα που γράφτηκαν στις δεκαετίες ’80 – ’90, τότε που φαινόταν ακόμα λογικό σε όλους η μουσική να έχει ρυθμό και μελωδία και ο καταιγισμός ταλέντου από μεγάλους τραγουδιστές και συγκροτήματα που εμφανίστηκε δεν έχει προηγούμενο και δεν φαίνεται ότι θα εμφανιστεί σύντομα ξανά με τέτοια μαζικότητα. Είδαμε στα σινεμά, από τα τέλη του ’80 έως τα τέλη του ’90, μακράν τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκαν τα τελευταία 35 χρόνια, εντός και εκτός Χόλιγουντ. Τόσες πολλές, που ακόμα και σήμερα μπορούμε να διαφωνούμε για το ποιες ήταν οι δέκα ή είκοσι καλύτερες, ενώ τα τελευταία δέκα χρόνια ίσως να μην υπάρχουν είκοσι καλές ταινίες αθροιστικά. Είδαμε πάνω στην εφηβεία μας, το ’87, την Εθνική Ελλάδος στο μπάσκετ να μας παίρνει τα μυαλά και τον Νίκο Γκάλη να μας δείχνει τον δρόμο για την μόνη επανάσταση που πάντα οδηγεί σε αποτέλεσμα: την εσωτερική, που κολλάει δίπλα στο ταλέντο άπειρες ανελέητες ώρες δουλειάς (έχω γράψει για την «επανάσταση των καλών παιδιών» εδώ: http://polyk.blogspot.gr/2013/05/h.html).
Είδαμε πριν τα τριάντα μας τα καλύτερα μουντιάλ και παιχνίδια ΝΒΑ που έχουν γίνει ποτέ, είδαμε τηλεόραση τόσο αθώα, στο ξεκίνημά της, ώστε ακόμα και σήμερα οι σειρές εκείνες παραμένουν ανώτερες από τις σημερινές, πέσαμε πάνω στην εκδοτική “άνοιξη” με εκδόσεις χιλιάδων νέων τίτλων κάθε χρόνο και είχαμε λεφτά να αγοράσουμε βιβλία για να ξεστραβωθούμε. Οταν συνέβαινε κάτι σπουδαίο στο σχολείο τρέχαμε για να το δούμε, δεν ψάχναμε να βρούμε καλή γωνία για να το τραβήξουμε με το κινητό. Απολαύσαμε από μικροί και είδαμε να εξελίσσεται και να γιγαντώνεται το μεγαλύτερο τεχνολογικό επίτευγμα του 20ου αιώνα, το Ιντερνετ, το οποίο έγινε εργαλείο για τη δουλειά και τη διασκέδασή μας.
Ναι, τώρα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Αλλά δεν κλαίω για τη γενιά μου. Πιστεύω στ’ αλήθεια πως σε σχέση και με τις προηγούμενες και με τις αμέσως επόμενες είμαστε, από διάφορα καπρίτσια της τύχης, η πιο πλούσια γενιά στην καρδιά και στο μυαλό μας. Οπου κι αν βρισκόμαστε, διασκορπισμένοι στα πέρατα της γης, αυτό δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς.

Σνιφ, κλαψ, λυγμ...

Δεν ξέρω αν θυμάστε ότι στα Μίκυ Μάους ο Ντόναλντ εκδήλωνε την αιωνίως υπερβολική, στα όρια της υστερίας, στενοχώρια του για οτιδήποτε, φωνάζοντας «Σνιφ, κλαψ, λυγμ».  

Το γράφω αυτό γιατί σε οτιδήποτε διαβάσω σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή, βλέπω γύρω μου πολλούς Ντόναλντ δημοσιογράφους. Βλέπουν ότι η θλίψη πουλάει, λόγω της καταστροφικής κρίσης που ζούμε, και κάνουν τα πάντα για να την διαιωνίζουν.

Το καινούργιο σκοτεινό παραμυθάκι από τα ΜΜΕ είναι ότι η γενιά των σημερινών νέων, 15-25 χρονών, είναι, σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, μια «χαμένη γενιά». Βρε τι μας λέτε. Σοβαρά; Είναι πιο χαμένη γενιά από την γενιά των νέων που μεγάλωσαν μέσα στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο; Πιο χαμένη από την γενιά των νέων που έζησαν τον εμφύλιο και την διαλυμένη, πάμφτωχη Ελλάδα μετά από αυτόν; Πιο χαμένη από την γενιά των νέων που έπρεπε να τα βγάλουν πέρα μέσα στην χούντα, τρέμοντας για κάθε λέξη που άρθρωναν; Πιο χαμένη - ηθικά - από την δική μου και την αμέσως προηγούμενη γενιά, που μεγαλώσαμε σε μια Ελλάδα όπου τόσοι πολλοί και τόσο προβεβλημένοι ενδιαφέρονταν μόνο για την πάρτη τους και την κονόμα, όπου τα σκυλάδικα ήταν ανοιχτά έξι μέρες τη βδομάδα με τα Πόρσε Καγιέν παρατεταγμένα απέξω και μέσα ο κόσμος «έκαιγε» τα δανεικά λεφτά του ακούγοντας το άσμα «Θα τα κάψω τα ρημάδια τα λεφτά μου»;

Επίσης, η εκτίμηση όλων των σοβαρών αναλυτών είναι ότι η κατάσταση στην Ελλάδα θα αρχίσει να βελτιώνεται σε ορίζοντα 5-10 ετών. Αυτό σημαίνει πως οι σημερινοί νέοι θα ζοριστούν άσχημα από τα 20 ως τα 30 τους. Σε περίπτωση που οι φίλοι Ντόναλντ δημοσιογράφοι το έχουν ξεχάσει, ΟΛΟΙ οι άνθρωποι στον κόσμο (εκτός των πάμπλουτων) ζορίζονται από τα 20 ως τα 30 τους, γιατί αυτή είναι η ηλικία στην οποία ψάχνονται για να βρουν τον δρόμο τους, είτε έχουν σπουδάσει είτε όχι.

Σε περίπτωση που επίσης το αγνοούν, η τωρινή γενιά νέων είναι η πρώτη ουσιαστικά που δικαιούνται να παίρνουν την ταυτότητά τους κι ένα σακίδιο στον ώμο και να πηγαίνουν οπουδήποτε στην Ευρώπη για να βρουν δουλειά. Χωρίς ελέγχους, γραφειοκρατία, καταδιώξεις από τα ξένα κράτη για παράνομη μετανάστευση, άρνηση από τους εργοδότες να τους προσλάβουν γιατί δεν έχουν άδεια παραμονής κλπ. 

Ακόμα, παρά τα σημαντικά προβλήματά τους, τα ελληνικά πανεπιστήμια σήμερα είναι πολύ καλύτερα από πλευράς παρεχόμενης γνώσης προς τους φοιτητές σε σχέση με τα πανεπιστήμια της δεκαετίας του ’90, στα οποία σπούδασα εγώ. Άρα όποιος ανακαλύψει τι του αρέσει για να σπουδάσει, μπορεί να πάρει από το ελληνικό πανεπιστήμιο πολύ ισχυρές βάσεις και να κάνει το επόμενο βήμα του στο εξωτερικό, είτε για πιο εξειδικευμένες σπουδές είτε για δουλειά. Κι αν, όπως όλοι ελπίζουμε, η κατάσταση στην χώρα βελτιωθεί, μπορεί αυτός που έφυγε να επιστρέψει σε λίγα χρόνια για να βοηθήσει να βελτιωθεί ακόμα περισσότερο. Θα μου πείτε: είναι λογικό η χώρα να εκπαιδεύει τα καλύτερα μυαλά της για να φύγουν στο εξωτερικό; Θα σας απαντήσω ότι για να γίνει ένα καλό μυαλό ακόμα καλύτερο, πρέπει ούτως ή άλλως να μεγιστοποιήσει τις παραστάσεις του από τον κόσμο, άρα καλό είναι να ζήσει κάποια χρόνια στο εξωτερικό. Ας γίνει λοιπόν αυτό μέσα στην κρίση – είναι μάλλον η καλύτερη στιγμή για να συμβεί.

Οπότε, σας παρακαλώ πολύ, όχι άλλη κλάψα. Ούτε μας αξίζει, ούτε μπροστά μας πηγαίνει.

Μην πετύχεις την κατσίκα (2)

Είχαμε μείνει, στο κείμενο της Δευτέρας, στο πώς σχετίζονται ο «καταραμένος» έρωτας του φίλου μου, οι λιμνάζοντες φοιτητές στα ελληνικά πανεπιστήμια και το τηλεπαιχνίδι που περιέγραψα.

Ας πάμε πρώτα στο τηλεπαιχνίδι. Οι τρεις κλειστές πόρτες περιέχουν το αυτοκίνητο των ονείρων σας, και δύο κατσίκες, αντίστοιχα. Εσείς έχετε διαλέξει την πόρτα Β, εγώ ως παρουσιαστής έχω ζητήσει να ανοίξει η πόρτα Α, που περιέχει την μία κατσίκα, και σας έχω ρωτήσει αν θέλετε την τελευταία στιγμή να αλλάξετε απόφαση, και να διαλέξετε την πόρτα Γ αντί για την Β.

Όπως είχα εξηγήσει, οι περισσότεροι παίχτες που έχουν παίξει αυτό το τηλεπαιχνίδι στην Αμερική επέλεγαν να μείνουν «πιστοί» στην αρχική τους επιλογή. Η λογική τους ήταν: «έχουν μείνει 2 πόρτες, οπότε, όπως μου είπε και ο παρουσιαστής, έχω 50% πιθανότητα να κερδίσω. Αφού το ένστικτό μου με οδήγησε να διαλέξω την πόρτα Β, γιατί να την αλλάξω; Κι αν αλλάξω, και τελικά ανακαλύψω πως το αυτοκίνητο βρισκόταν στην Β, δεν θα χτυπάω μια ζωή το κεφάλι μου για την βλακεία που έκανα;»

Η ανάλυση αυτή στηρίζεται ουσιαστικά πάνω στον φόβο. Τον φόβο να πάμε κόντρα σε αυτό που αρχικά επιλέξαμε με βάση κάποιο συναίσθημα ή έμπνευση της στιγμής.

Μόνο που η ανάλυση αυτή είναι απολύτως εσφαλμένη. Αν ο παίκτης αποφασίσει να αλλάξει την αρχική του επιλογή, οι πιθανότητές του να κερδίσει διπλασιάζονται. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι η ατάκα του παρουσιαστή («τώρα έχετε 50% πιθανότητες να κερδίσετε») έχει σαν στόχο να μπερδέψει τον παίχτη. Γιατί η πιθανότητα να κερδίσει ο παίχτης θα ήταν 50% μόνο αν υπήρχαν 2 πόρτες εξαρχής.

Εμείς όμως είχαμε να διαλέξουμε αρχικά ανάμεσα σε τρεις πόρτες. Ας ανακεφαλαιώσουμε το τι συνέβη, για να καταλάβουμε πού είναι το μπέρδεμα. Αρχικά, είχαμε μία στις τρεις πιθανότητες (33.3%) για να βρούμε το αυτοκίνητο. Μετά την επιλογή μας, ο παρουσιαστής άνοιξε μια πόρτα που ήξερε ότι περιείχε κατσίκα. Με άλλα λόγια, ότι κι αν είχαμε επιλέξει εμείς αρχικά (αυτοκίνητο ή κατσίκα), ο παρουσιαστής πάντα θα άνοιγε μια πόρτα με κατσίκα, για να μας μπερδέψει και να δημιουργήσει σασπένς. Στην ουσία, λοιπόν, δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα σε σχέση με την αρχική μας κατάσταση. Μία στις τρεις είχαμε να πετύχουμε το αυτοκίνητο αρχικά, και δύο στις τρεις να χάσουμε. Ακριβώς τις ίδιες πιθανότητες έχουμε και μετά το άνοιγμα της πόρτας από τον παρουσιαστή. Οπότε, πρέπει να επιλέξουμε να αλλάξουμε πόρτα όταν μας δοθεί η ευκαιρία.

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι να αποδειχθεί μαθηματικά η σωστή λύση του πιθανοτικού προβλήματος, αλλά αυτό δεν μας αφορά εδώ – όποιος θέλει, μπορεί να ψάξει στο Ίντερνετ, γράφοντας σε κάποια μηχανή αναζήτησης την φράση: “Monty Hall problem”.

Ο λόγος που χρησιμοποίησα το τηλεπαιχνίδι, είναι ότι η αντίδραση των περισσότερων παικτών στο δίλημμα της πόρτας, μοιάζει με τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και αντιδρούμε συχνά στην καθημερινή μας ζωή, όταν έχουμε να κάνουμε κάποια σπουδαία επιλογή. Δηλαδή σκεφτόμαστε λιγάκι (ή λιγάκι περισσότερο), καταλήγουμε σε έναν στόχο που σημαίνει πολλά για μας και στη συνέχεια «κολλάμε» σ’ αυτόν σταματώντας να λαμβάνουμε πληροφορίες από το περιβάλλον. Είναι η περιβόητη «τυφλή προσήλωση στον στόχο». Τυφλή και κουφή, θα πρόσθετα εγώ.

Αυτό που πρέπει πάντα να αποτελεί τον οδηγό μας είναι οι νέες πληροφορίες που λαμβάνουμε από το περιβάλλον, σε συνδυασμό με την λογική μας. Έτσι ώστε να μην «κολλάμε». Ώστε, όταν μπει κάποιο παιδί, για παράδειγμα, σε μια πανεπιστημιακή σχολή που είχε βάλει ως στόχο και ανακαλύψει σύντομα πως η σχολή δεν του λέει τίποτα, αυτό το παιδί να μπορεί να βρει την δύναμη μέσα του να αποφασίσει ότι θα την εγκαταλείψει, ότι δεν θα χαραμίσει τη ζωή του σπουδάζοντας κάτι που αντιπαθεί, ακόμα κι αν αυτό θα του δώσει καλές πιθανότητες για επαγγελματική αποκατάσταση. Πολλοί φοιτητές πέφτουν στην παγίδα να εγκλωβιστούν σε  μια σχολή, αφήνοντας τον χρόνο να περνάει, χωρίς να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Επειδή, στην ουσία, φοβούνται να προχωρήσουν. Όπως και ο φίλος μου.

Η προσήλωση σε έναν στόχο, μόνο και μόνο επειδή κάποτε τον επιλέξαμε, σημαίνει πως δεν κάνουμε πια τον κόπο να υπολογίσουμε τι είναι το καλύτερο για μας, με βάση τα νέα δεδομένα. Αφήνουμε, όπως ο παίχτης στο τηλεπαιχνίδι, την θεά τύχη να αποφασίσει για μας,  ενώ δεν έχουμε φροντίσει να μεγιστοποιήσουμε τις πιθανότητες να μας θυμηθεί η θεά. Μετά, αν χάσουμε, αν πετύχουμε την κατσίκα, τα έχουμε με την τύχη μας, αντί να τα έχουμε με τον εαυτό μας, όπως θα έπρεπε.

Μην πετύχεις την κατσίκα (1)

Πρόσφατα μιλούσα στο τηλέφωνο με φίλο που ζει στο εξωτερικό, και παραμένει τόσο ερωτευμένος με την πρώην κοπέλα του, ώστε δεν μπορεί να προχωρήσει συναισθηματικά στη ζωή του. Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο, σκέφτηκα πόσο μοιάζει η περίπτωσή του με εκείνην πολλών φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια, που είναι απογοητευμένοι από τις σπουδές τους και “λιμνάζουν” χωρίς να μπορούν να αποφοιτήσουν. Το γιατί μοιάζουν οι δύο περιπτώσεις, θα το εξηγήσω χρησιμοποιώντας το παράδειγμα ενός πραγματικού τηλεπαιχνιδιού.
Έχετε δηλώσει λοιπόν συμμετοχή σε ένα τηλεπαιχνίδι, το οποίο παρουσιάζω εγώ. Το τηλεπαιχνίδι έχει μεγάλη τηλεθέαση (είμαι φοβερός παρουσιαστής), γι’ αυτό μπορεί να προσφέρει στους παίκτες καταπληκτικά δώρα. Εσείς, χάρη σε έναν συνδυασμό γνώσεων, αντίληψης και τύχης, τα έχετε πάει πολύ καλά μέχρι τώρα, κι έχετε βρεθεί στον τελικό. H διαδικασία του τελικού βασίζεται φαινομενικά αποκλειστικά στην τύχη. Υπάρχουν τρεις κλειστές πόρτες. Η μία κρύβει το αυτοκίνητο των ονείρων σας, η δεύτερη μία κατσίκα και η τρίτη μία άλλη κατσίκα. Εγώ γνωρίζω πού βρίσκεται το αυτοκίνητο, και εσείς πρέπει να το μαντέψετε. Παίρνετε μια βαθιά ανάσα, συγκεντρώνεστε, και μου δείχνετε την πόρτα που πιστεύετε πως κρύβει το αυτοκίνητο, ας πούμε την πόρτα Β.
- Σίγουρα; Μήπως θέλετε να το ξανασκεφτείτε; ρωτάω εγώ, για να αυξήσω το σασπένς.
- Σίγουρα, μου απαντάτε.
Το κοινό σας χειροκροτάει για την σιγουριά σας.
- Ας ανοίξει λοιπόν… (ακούγονται μερικές μουσικές νότες που επιτείνουν την αγωνία)… η πόρτα Α, λέω εγώ.
Έχω διαλέξει την πόρτα Α επειδή ξέρω ότι πίσω της βρίσκεται η μία από τις δύο κατσίκες. Η πόρτα Α ανοίγει, αποκαλύπτει την κατσίκα, και μετά τα ουρλιαχτά ενθουσιασμού του κοινού, γυρίζω και πάλι σε σας.
- Μόλις πλησιάσατε ακόμα περισσότερο στο αυτοκίνητο των ονείρων σας. Έχετε πλέον 50% πιθανότητα να το κερδίσετε. Πριν όμως ζητήσω να ανοίξει η πόρτα Β, θέλω να σας δώσω μια τελευταία ευκαιρία να αλλάξετε απόφαση. Μήπως δεν αισθάνεστε πια τόσο σίγουροι; Μήπως θέλετε να διαλέξετε την πόρτα Γ, αντί για την πόρτα Β;
Όσο το κοινό αλαλάζει, μοιρασμένο στα δύο – άλλοι σας ζητούν να παραμείνετε στην πόρτα Β και άλλοι να διαλέξετε την πόρτα Γ – εσείς ηρεμήστε και σκεφτείτε το. Ακόμα καλύτερα, σταματήστε να διαβάζετε παρακάτω για να δείτε τι επιλέγουν οι περισσότεροι και σκεφτείτε τι θα επιλέγατε εσείς. Είστε βέβαιοι για την επιλογή σας; Ωραία.
Σε έρευνες που έχουν γίνει, οι περισσότεροι άνθρωποι στην παραπάνω ερώτηση απαντούν πως θα παρέμεναν πιστοί στην αρχική τους επιλογή. Το ίδιο ισχύει και για τους περισσότερους παίκτες που έχουν βρεθεί σε αντίστοιχη θέση σε τηλεπαιχνίδια. Η λογική τους έχει ως εξής: «έχουν μείνει 2 πόρτες, οπότε, όπως μου είπε και ο παρουσιαστής, έχω 50% πιθανότητα να κερδίσω. Αφού το ένστικτό μου με οδήγησε να διαλέξω την πόρτα Β, γιατί να την αλλάξω; Κι αν αλλάξω, και τελικά ανακαλύψω πως το αυτοκίνητο βρισκόταν στην Β, δεν θα χτυπάω μια ζωή το κεφάλι μου για τη βλακεία που έκανα;»
Την απάντηση για το τι είναι σωστό να κάνετε, και το πώς σχετίζεται η σωστή λύση με τον “καταραμένο” έρωτα του φίλου μου και τους λιμνάζοντες φοιτητές, θα την γράψω στο κείμενο της Τετάρτης.

Μια μεγάλη είδηση και τρία βραχυκυκλώματα

Οι τελευταίες μέρες έχουν μία πραγματική σοβαρή είδηση και κάμποσες άλλες, που προέκυψαν από δηλώσεις οι οποίες μπέρδεψαν το ανεπαρκές μυαλό μου.

Ξεκινάω με την σοβαρή είδηση, που φιλοξένησαν χθες ως πρωτοσέλιδο τα Χανιώτικα Νέα. Πολλοί φοιτητές του Πολυτεχνείου Κρήτης χρειάζονται στέγη. Πάμε πάλι. Φοιτητές, παιδιά 18 – 22 χρονών, δεν έχουν που να μείνουν. Η φοιτητική εστία είναι μικρή, ο προϋπολογισμός του ιδρύματος έχει κουτσουρευτεί από το υπουργείο (όπως και όλων των Πανεπιστημίων), με αποτέλεσμα φοιτητές να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους επειδή δεν μπορούν να αντέξουν το κόστος ζωής στα Χανιά. Εδώ και καιρό το Πολυτεχνείο προσπαθεί να πάρει το πολυπόθητο “ναι” από το υπουργείο Υγείας, ώστε το παλιό Ψυχιατρείο, που ρημάζει αναξιοποίητο, να γίνει φοιτητική εστία και για το Πολυτεχνείο και για το Τ.Ε.Ι. Για να έχουν τα παιδιά κάπου να μείνουν. Η Περιφέρεια Κρήτης δηλώνει πως στηρίζει το αίτημα. Ο δήμος δεν πρέπει να κάνει ΣΗΜΕΡΑ έκτακτο δημοτικό συμβούλιο που θα στηρίξουν το αίτημα όλες οι παρατάξεις μαζί, σαν να κρεμόταν το μέλλον τους από αυτό; Δεν πρέπει να βγάλουν ψήφισμα και να πάνε εκπρόσωποι όλων των φορέων της πόλης μαζί στην Υγειονομική Περιφέρεια Κρήτης και στο υπουργείο και να μην φύγουν από εκεί μέχρι να πάρουν θετική απάντηση; Αν ο δήμαρχος και ο αντιπεριφερειάρχης το πετύχουν αυτό, θα είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της θητείας τους. Θα τους θυμούνται όλοι για χρόνια. Θα έχουν δώσει στέγη σε εκατοντάδες παιδιά.

Και περνάω τώρα στις δηλώσεις που με βραχυκύκλωσαν.
Πρώτη δήλωση, ειρωνική, από τον πρύτανη του ΕΚΠΑ, κ. Θεοδόση Πελεγρίνη:
«Ευχαριστώ πολύ τον συνάδελφο, καθηγητή και υπουργό Παιδείας κ. Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο για την υψηλή τιμή που μου έκανε να παραπέμψει στο Πειθαρχικό Συμβούλιο εν ενεργεία εκλεγμένο πρύτανη για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνικού Κράτους».
Ξαναδιαβάζω αυτή τη δήλωση, όπου ο παραπεμπόμενος στο πειθαρχικό δεν δηλώνει την αθωότητά του, ως επιχείρημα. Το επιχείρημά του για να μην παραπεμφθεί, είναι το ότι είναι εν ενεργεία πρύτανης. Ενας βλαξ σαν εμένα αναρωτιέται: τι ακριβώς είναι η θέση του πρύτανη; Είναι μήπως ο όποιος πρύτανης ένας μικρός Θεός, ώστε να είναι αδιανόητο να παραπεμφθεί στο πειθαρχικό; Ο οποιοσδήποτε υπάλληλος του ελληνικού κράτους μπορεί να παραπεμφθεί, αλλά ο πρύτανης όχι; Επειδή δεν είχε γίνει παραπομπή κάποιου πρύτανη μέχρι τώρα, σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν να συμβεί ποτέ; Εχουμε άσυλο και για τους πρυτάνεις, τώρα;

Δεύτερη δήλωση, για τον ενιαίο φόρο ακινήτων, από τον υπουργό οικονομικών κ. Γιάννη Στουρνάρα: «Ηρθε η ώρα να πληρώσει και η Εκάλη». Σε μία χώρα κατεστραμμένη, με 30% ανεργία, που συζητιέται το αν οι πλειστηριασμοί θα περιλαμβάνουν την πρώτη κατοικία των Ελλήνων και οι άνθρωποι θα μένουν στον δρόμο, σε αυτή τη χώρα λοιπόν ο εδώ και ενάμιση χρόνο υπουργός οικονομικών ανακοινώνει ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουν και οι πλούσιοι. Ενας βλαξ σαν εμένα αναρωτιέται αν μας φτύνουν ή αν βρέχει.

Τρίτη δήλωση, από τον πρώην πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή. Δηλαδή, όχι από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό, αυτός σπάνια εμφανίζεται ή μιλάει. Μιλάνε όμως πολύ συχνά οι “κύκλοι” του. Κάνουν “διαρροές”. Οι “κύκλοι” του λοιπόν έχουν την καλοσύνη να μας ενημερώσουν ότι για τον κ. Καραμανλή, ο κ. Στουρνάρας είναι “persona non grata”. Θα σκεφτόταν κανείς: «Α! εκνευρίστηκε ο κ. Καραμανλής από τη δήλωση του κ. Στουρνάρα για την Εκάλη». Αμ δε. Ο κ. Καραμανλής δεν εκνευρίστηκε γι’αυτό. Ο λόγος του εκνευρισμού του, και της δήλωσης – διαρροής ότι δεν πρόκειται να είναι υποψήφιος, αν κατέβει με τη ΝΔ ο κ. Στουρνάρας, είναι ότι ο κ. Καραμανλής δεν ξεχνά μια άλλη δήλωση του κ. Στουρνάρα, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει οικονομικά καταστροφική την διετία 2007 – 2009, εξηγώντας πως τότε εκτροχιάστηκε η οικονομία. Κι εγώ ο βλαξ αναρωτιέμαι: Πώς τολμάει ο κ. Στουρνάρας να λέει κάτι τέτοιο; Επειδή το δείχνουν όλοι οι οικονομικοί δείκτες εκείνης της εποχής, σημαίνει πως είναι αλήθεια; Είναι ποτέ δυνατόν ένας Καραμανλής να έχει ρίξει τη χώρα έξω; Αφού αποτελεί τη χρυσή εφεδρεία της Ελλάδας!

Σταματάω την πλάκα εδώ κι επανέρχομαι: Το παλιό Ψυχιατρείο. Ως στέγη. Για τα παιδιά που το χρειάζονται. Τώρα.

Μαγαζάκια

Σήμερα θα ξεκινήσω μεταφέροντας δύο δηλώσεις. Θα σας αφήσω πρώτα να τις διαβάσετε, και μετά θα σας πω ποιοι τις έκαναν.
Πρώτη δήλωση: «…το χριστιανικό Ευαγγελικό μήνυμα της αποδοχής της ετερότητος, της ελευθερίας του προσώπου, της καταλλαγής και συγχωρητικότητος, της αρνήσεως της βίας…»
Δεύτερη δήλωση, για την τροπολογία που θα επεξέτεινε το σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια, μετά την καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: «η συγκεκριμένη τροπολογία θέτει πλέον κατά τρόπο φρικιαστικό στη χώρα μας τη θεσμοθέτηση της ανατροπής της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας και την κατοχύρωση της ψυχοπαθολογικής εκτροπής της ομοφυλοφιλίας. Εμείς οι Ορθόδοξοι σεβόμαστε την προσωπική ιδιωτική ζωή κάθε προσώπου ως υπεύθυνη ελεύθερη επιλογή. Δεν έχουμε πρόθεση να επέμβουμε ρατσιστικά και να αναστείλουμε δικαιώματα και ελευθερίες. Η διαμαρτυρία μας επικεντρώνεται στο ότι επιχειρείται το φοβερό αυτό αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας, του κιναιδισμού, του σοδομισμού, της αρσενοκοιτίας, της παρά φύσιν ασέλγειας, που προεκτείνεται στην παιδεραστία και παιδοφιλία, να παρουσιασθεί ως φυσιολογική κατάσταση, ως απλή διαφορετικότητα».
Την πρώτη δήλωση, την έκανε ένας μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδας. Τη δεύτερη δήλωση, την έκανε ένας μητροπολίτης της εκκλησίας της Ελλάδας. Ξέρετε ποιος; Ο ίδιος! Που, με την πίεση που άσκησε, μαζί με άλλους εντός και εκτός Εκκλησίας που έχουν τις ίδιες απόψεις, πέτυχε να παραπεμφθεί “στο μέλλον” η ψήφιση της τροπολογίας στη Βουλή. Ποιος νοιάζεται τώρα για καταδίκες επειδή η Ελλάδα δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα; Το θέμα είναι να μην χάσουν ψήφους αρκετοί βουλευτές της ΝΔ, που αρνήθηκαν να ψηφίσουν την τροπολογία, όπως λένε δημοσιογραφικές πληροφορίες, φοβούμενοι “μαύρισμα” από συγκεκριμένους ψηφοφόρους.
“Αποδοχή της ετερότητος”, λοιπόν, αλλά φοβερό αμάρτημα το με ποιον προτιμάς να πας στο κρεβάτι.
“Ελευθερία του προσώπου”, αλλά είναι “φρικιαστικό” να δηλώνεις ποιος είναι ο σύντροφός σου με σύμφωνο συμβίωσης, ώστε π.χ. να έχει δικαίωμα σε ασφάλιση, αν είναι άνεργος, ή δικαίωμα στην περιουσία σου.
“Αρνηση της βίας”, αλλά σου απαγορεύουμε να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου γιατί έχεις “ψυχοπαθολογική εκτροπή”. Προφανώς η βία στην οποία αντιτίθεται ο μητροπολίτης είναι μόνο η σωματική – με την ψυχολογική βία τα πάει πολύ καλά.
Και μαζί, διάφορες αναλύσεις πολύ επιστημονικές. Όπως το ότι αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος, αυτή του η προτίμηση προεκτείνεται στην παιδεραστία και στην παιδοφιλία. Δεν υπάρχουν δηλαδή τόσοι και τόσοι παιδεραστές και παιδόφιλοι που στοχεύουν σε παιδιά αντίθετου φύλου. Δεν υπάρχουν τόσα κοριτσάκια που έχουν υποφέρει στα χέρια τεράτων. Όχι, λάθος τα ξέρετε. Μόνο η ομοφυλοφιλία προεκτείνεται στην παιδεραστία και στην παιδοφιλία. Όσοι είμαστε ετεροφυλόφιλοι είμαστε όλοι ανεξαιρέτως μια χαρά άνθρωποι, οι “κακοί” είναι οι άλλοι.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να σας θυμίζουν παρόμοιες αντιλήψεις και συμπεριφορές από άλλους χώρους.
Για παράδειγμα, μπορεί να σας θυμίζουν ότι και η άκρα δεξιά όλους τους αγαπάει, αρκεί να μην είναι ξένοι και να μην είναι αριστεροί. Σε αυτούς επιτίθεται με μανία, λεκτικά και σωματικά.
Μπορεί να σας θυμίζουν ότι και η άκρα αριστερά για τον αδύναμο άνθρωπο ενδιαφέρεται και θέλει να υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, όπως το άσυλο ιδεών μέσα στο πανεπιστήμιο. Μόνο που αν διαφωνείς με τις ιδέες της και πας να μπεις στον χώρο του πανεπιστημίου θα φας βρισιές, κλωτσιές, μπουνιές και ότι άλλο τους βρίσκεται εύκαιρο.
Μαγαζάκια, όλα, που παλεύουν για να κρατήσουν μαντρωμένη την πελατεία τους, χρησιμοποιώντας ως μάντρα το μίσος.
Προσέξτε τώρα μια καταπληκτική σύμπτωση: οι περισσότεροι μητροπολίτες έχουν εκφραστεί επανειλημμένα ενάντια στην άκρα δεξιά και στην άκρα αριστερά, αλλά ενστερνίζονται τις απόψεις του παραπάνω μητροπολίτη (ίσως χρησιμοποιούν απλώς διαφορετική διατύπωση).
Γιατί έτσι κάνουν οι καλοί μαγαζάτορες. Πολεμούν απέναντι στον ανταγωνισμό. Προσπαθούν να προσελκύσουν κι άλλους πελάτες, από τα ανταγωνιστικά μαγαζιά.
Μόνο που ο άνθρωπος, βαθιά μέσα του, πιστεύω πως είναι φτιαγμένος για ν’ αγαπάει. Γι’ αυτό όλα αυτά τα μαγαζάκια, τελικά θα κλείσουν. Γιατί το μόνο “παρά φύσιν” είναι το κήρυγμα βίας και μίσους που κάνουν.
Και να καταλήξω δηλώνοντας πολύ ευτυχής που η Εκκλησία μας, εδώ στην Κρήτη, είναι ανεξάρτητη από την Εκκλησία της Ελλάδος.
Μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι είμαστε απλώς τυχεροί, που είχαμε και έχουμε σπουδαίους κληρικούς στην κεφαλή της, αλλά δεν το πιστεύω. Νομίζω πως η ημιαυτονομία μας (υπό την υψηλή επίβλεψη του Οικουμενικού Πατριαρχείου) οδηγεί στο να έχουμε πολύ πιο φωτισμένους ιεράρχες.

Καιρός για Ήρωες- σήμερα και αύριο

Οι εκδόσεις Πατάκη μου ζήτησαν να φτιάξω ενα βίντεο για να μιλήσω για το "Καιρός για Ήρωες".
Τελικά, δεν τους άκουσα :))
Το βίντεο, που το έφτιαξε ο αγαπημένος φίλος μου και κουμπάρος Μανώλης Δολιανίτης, μιλάει λίγο για το βιβλίο και πολύ περισσότερο για πράγματα που ήθελα να μοιραστώ με νεότερους και μεγαλύτερους, και αφορούν στο μέλλον των σημερινών εφήβων, άρα και στο μέλλον της χώρας.
http://www.youtube.com/watch?v=3ZLsUYTSssg&feature=c4-overview&list=UUmVVlNUEaNjA7UH0y7dP29g