Μήπως να συγκινηθώ;

Δεν μου αρέσει να επιβεβαιώνομαι σε αρνητικές προβλέψεις. Και δεν μου αρέσει να γίνομαι κυνικός.

Στο προηγούμενο κείμενο, εδώ στο blog, έγραφα ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η οικονομία της, στην οποία βεβαίως εύχομαι να τα πάει καλά η νέα κυβέρνηση γιατί είναι πάρα πολύς ο κόσμος που υποφέρει. Ελλάδα όμως είναι και η παιδεία της, όπου το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ περιέχει δυστυχώς ιδέες που μπορούν πολύ γρήγορα να την γυρίσουν τριάντα χρόνια πίσω.

Χθες ακούσαμε τις προγραμματικές δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού, οι οποίες διακρίθηκαν από ποιητικό λόγο και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας συγκινήθηκε καθώς τις έκανε. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η πλειοψηφία τον αποθεώνει και φαίνεται να νιώθει εθνική ανάταση από τις δηλώσεις αυτές.

Εγώ, πάλι, σήμερα έχω να γράψω μόνο μερικά ονόματα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Μετσόβιο Πολυτεχνείο: Μιχαήλ Τριανταφύλλου, καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασσαχουσέτης, γνωστότερο σε όλο τον κόσμο ως ΜΙΤ

Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας: Δημήτρης Μπερτσιμάς, καθηγητής στο ΜΙΤ

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης: Ρίτσαρντ Χάντερ, διάσημος ελληνιστής, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ

Πανεπιστήμιο Πατρών: Χαράλαμπος Γαβράς, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βοστόνης

Πανεπιστήμιο Κρήτης: Γρηγόρης Σηφάκης, καθηγητής ΑΠΘ και Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης

Πολυτεχνείο Κρήτης: Διονύσης Τσιχριτζής, καθηγητής Πανεπιστημίου της Γενεύης

Όλοι οι παραπάνω τόλμησαν να αναλάβουν, μέσα στην κρίση, πρόεδροι των συμβουλίων διοίκησης των αντίστοιχων ελληνικών πανεπιστημίων για να βοηθήσουν την προσπάθεια να αλλάξουν επίπεδο τα πανεπιστήμιά μας. Πρόεδροι των συμβουλίων διοίκησης που όπως μας ανακοίνωσε χθες ο νέος πρωθυπουργός, στις προγραμματικές του δηλώσεις, καταργούνται άμεσα γιατί απέδειξαν (κατά τον ΣΥΡΙΖΑ) ότι είναι αντιδημοκρατικά.

Ήταν τόσο σημαντική για τον συγκινημένο πρωθυπουργό η κατάργηση των συμβουλίων διοίκησης, η εντολή σε όλους τους παραπάνω να πάνε σπίτια τους, ώστε έπρεπε να μπει στις προγραμματικές δηλώσεις, έπρεπε να μην καθυστερήσει ούτε μία μέρα, έπρεπε αυτή να είναι η πρώτη κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Παιδεία!

Άντε λοιπόν, να πηγαίνουν όλοι αυτοί οι άσχετοι και απαίσιοι σπίτι τους, για να αναλάβουν σιγά-σιγά και πάλι πόστα εξουσίας εξέχοντες ακαδημαϊκοί-στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όπως οι κ.κ. Πελεγρίνης και Μυλόπουλος, εκλεγμένοι πρυτάνεις στο πρόσφατο παρελθόν από τους συνδικαλιστές φοιτητές στην Ελλάδα, και πολέμιοι κάθε αλλαγής που θα φέρει το ελληνικό πανεπιστήμιο πιο κοντά στα σπουδαία πανεπιστήμια του δυτικού κόσμου.

Η ελπίδα έρχεται. Να συγκινηθώ κι εγώ;

Γιατί είστε τόσο κακοί μαζί μου;

Πριν συνεχίσω το χθεσινό κείμενο, να κάνω μια μικρή παρένθεση. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο κ. Λυκούργος Λιαρόπουλος παραιτήθηκε μέσα σε μια μέρα από το Ποτάμι (όπως θα χαιρόμουν αν έφευγε και από οποιοδήποτε άλλο κόμμα). Το σχόλιο του, «Γερούν, γερά! Σπασ’ του τον τσαμπουκά» για τον «καυγά» Ντάισελμπλουμ-Βαρουφάκη ήταν ότι ανθελληνικότερο έχω διαβάσει εδώ και χρόνια. Όποια κι αν είναι η άποψή σου για τον Έλληνα υπουργό οικονομικών και τις ικανότητές του, είναι δυνατόν να υποστηρίζεις τον Ντάισελμπλουμ; Και μετά την παραίτησή σου ουσιαστικά να επιμένεις ότι έχεις δίκιο στο σχόλιό σου; Φαντάζομαι ότι όταν βλέπει την Εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο να παίζει με ανώτερο αντίπαλο, ο κύριος Λιαρόπουλος πανηγυρίζει τα γκολ των αντιπάλων ώστε «να μας μάθουν επιτέλους μπάλα». Κλείνω την παρένθεση.

Έλεγα λοιπόν, εχθές, ότι καλώς έφυγε η προηγούμενη κυβέρνηση και καλώς φαίνεται να προσπαθεί να εφαρμόσει όσα υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου κι αν μας βγάλει αυτή η προσπάθεια – γιατί γι’ αυτό ψηφίστηκε, και αυτό επιβάλλει η δημοκρατία.

Όμως η χώρα δεν είναι μόνο η οικονομία της. Γιατί, ας πούμε ότι τα καταφέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ στο μάξιμουμ των οικονομικών του στόχων. Ας πούμε ότι αύριο το πρωί μας διέγραφαν το 70% του χρέους και το υπόλοιπο μας έλεγαν πως θα το πληρώσουμε μόνο αν έχουμε ανάπτυξη, αλλιώς δεν θα χρειαζόταν να πληρώσουμε δεκάρα. Ας πούμε ότι αύριο το πρωί η Ελλάδα θα γινόταν ξανά μια χώρα με υλική αφθονία. Ε, και; λέω εγώ. Υλική αφθονία είχαμε και πριν την κρίση. Κοιτούσατε γύρω σας και ήσασταν ευχαριστημένοι από αυτό που βλέπατε; Από τις συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω σας; Από τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας; Από τις δημόσιες υπηρεσίες μας; Φαντάζομαι πως όχι. Και γι’ αυτό έγραψα χθες ότι ετοιμάζεται να συμβεί κατά την γνώμη μου στην χώρα ένα έγκλημα, από την νέα κυβέρνηση. Διότι εκτός από την οικονομία, η νέα κυβέρνηση έχει πρόγραμμα και για την παιδεία, και για την δημόσια διοίκηση. Πρόγραμμα που μπορεί να το υλοποιήσει χωρίς οικονομικό κόστος, και γι’ αυτό θα το υλοποιήσει γρήγορα – ενώ αντίθετα οι αυξήσεις και οι κάθε είδους παροχές θα αργήσουν και θα εξαρτηθούν από το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης.

Αυτό το πρόγραμμα, του ΣΥΡΙΖΑ, για την παιδεία και την δημόσια διοίκηση, περιέχει μεν κάποιες σωστές ιδέες (π.χ. κατάργηση εξετάσεων στην πρώτη και στην δευτέρα λυκείου που θα προσμετρούν για την είσοδο στο πανεπιστήμιο) αλλά περιέχει και τόσες πολλές που θα οδηγήσουν σε εγκληματικό πισωγύρισμα την χώρα, στις πιο σκοτεινές στιγμές του ΠΑΣΟΚ, και θα σβήσουν, φοβάμαι, κάθε ελπίδα για να σηκώσει ηθικά και πνευματικά κεφάλι η χώρα, για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Θέμα πρώτον, τα πανεπιστήμια. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει πως θα καταργήσει  τον νόμο Διαμαντοπούλου, έναν νόμο που είναι μεν προβληματικός σε συγκεκριμένα σημεία του, αλλά που έκανε την πιο αναγκαία αλλαγή στο ελληνικό πανεπιστήμιο: οι συνδικαλιστές φοιτητές και οι υπάλληλοι των πανεπιστημίων σταμάτησαν να εκλέγουν τους πρυτάνεις. Φανταστείτε ένα πανεπιστήμιο όπου ο πρύτανης είναι σε ανοιχτή γραμμή με τον κάθε κομματικό νεολαίο, για να πάρει εντολές ο πρύτανης από τον νεολαίο και τους κομματικούς καθοδηγητές του νεολαίου για το τι πρέπει να γίνει στο πανεπιστήμιο. Φανταστείτε ακόμα ότι οι υπάλληλοι ψηφίζουν ποιος πρύτανης θα τους διοικεί, οπότε όποιος υποψήφιος τάζει στους υπαλλήλους μεγαλύτερη ελαστικότητα και μετακινήσεις σε επιθυμητά πόστα, εκλέγεται με άνεση. Φοβερή ιδέα, τα παραπάνω; Ε, αυτό το πανεπιστήμιο είναι το πανεπιστήμιο στο οποίο ζούσαμε από το 1982 (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις πρυτάνεων μέσα στην τριακονταετία, σε όλη την Ελλάδα). Το πανεπιστήμιο με τους συνδικαλιστές φοιτητές όλων των κομμάτων να είναι κράτος εν κράτει, μαζί βέβαια με τους πρυτάνεις που χάιδευαν και αυτούς και τους υπαλλήλους (καλούς και τεμπέληδες, αφού και οι τεμπέληδες είχαν ψήφο). Έτσι ανανεώνονταν οι κομματικοί στρατοί, χάνονταν εβδομάδες μαθημάτων λόγω καταλήψεων, οι πανεπιστημιακές σπουδές είχαν εξευτελιστεί («το θέμα είναι να μπεις, άμα μπεις, κάποτε θα βγεις» είχε μάθει η ελληνική κοινωνία), λεφτά για τα πανεπιστήμια έρρεαν άφθονα χωρίς ουσιώδη έλεγχο για το τι αποτέλεσμα φέρνουν και όλοι ήταν ευχαριστημένοι, με εξαίρεση κάποιους άθλιους αντιδραστικούς ξένους που στις αξιολογήσεις των πανεπιστημίων έβαζαν τα δικά μας πανεπιστήμια στον πάτο, ή συχνότερα δεν τα ανέφεραν πουθενά – δεν υπήρχαμε καν στον χάρτη. Αν αυτό το σύστημα, που το κατάργησε ο νόμος Διαμαντοπούλου, το επαναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ με οποιαδήποτε μορφή, τότε τα πανεπιστήμιά μας θα τραβήξουν ξανά προς την δόξα (του πάτου).

Μια άλλη υπόσχεση της νέας κυβέρνησης που ήδη υλοποιείται είναι η επαναφορά του «θεσμού» των αιώνιων φοιτητών. Εδώ χρειάζεται μια σύντομη εξήγηση, επειδή αρκετοί φοιτητές και οι οικογένειές τους πιστεύουν πως όσοι είναι ενάντια στην δυνατότητα «αιώνιων» σπουδών είναι απλώς κάποιοι κακιασμένοι τύποι. «Τι κοστίζει ο αιώνιος φοιτητής; Δεν επιβαρύνει κανέναν» ρωτάει ο φοιτητής, σαν να λέει «γιατί είστε τόσο κακοί μαζί μου;». Ο αιώνιος φοιτητής λοιπόν κοστίζει, και μάλιστα σε δύο επίπεδα. Κοστίζει, αρχικά, επειδή στην αρχή κάθε εξαμήνου, σε κάθε μάθημα υπάρχει ένας αριθμός εγγεγραμμένων φοιτητών. Βάσει του αριθμού αυτού, πρέπει να προσληφθούν βοηθοί για το μάθημα και τα εργαστήρια (όπου υπάρχουν). Αν ο αριθμός των φοιτητών είναι 400 άτομα ο αριθμός όσων πρέπει να προσληφθούν είναι πολύ διαφορετικός από το αν είναι 100 άτομα. Αυτό σημαίνει, δυνητικά, πολλές χαμένες ώρες εργασίας για το προσωπικό που θα προσληφθεί, δηλαδή πεταμένα λεφτά των φορολογούμενων, και χαμένες ώρες στις οποίες δεσμεύονται τα εργαστήρια χωρίς να υπάρχει λόγος αντί να αξιοποιούνται από ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Επίσης, και αυτό είναι απείρως σημαντικότερο από το οικονομικό κόστος, το πανεπιστήμιο που δέχεται την ύπαρξη αιώνιων φοιτητών κοροϊδεύει τους φοιτητές του. Γιατί, με εξαίρεση ένα μικρό μέρος των θεωρητικών επιστημών, σε όλες τις υπόλοιπες το γνωστικό αντικείμενο αλλάζει διαρκώς. Οπότε, κάποιος που παίρνει πτυχίο μετά από 10, 12 ή 15 χρόνια σπουδών έχει έναν «αχταρμά» γνώσεων που δεν μπορούν να συνδυαστούν (ακόμα κι αν θυμάται τι είχε μάθει πριν τόσα χρόνια) ώστε να οδηγούν σε μια συνολική αντίληψη του φοιτητή γύρω από την επιστήμη του. Ο φοιτητής δεν παίρνει πτυχίο που πιστοποιεί ότι κατέχει την επιστήμη του – παίρνει ένα κουρελόχαρτο, ως ηθική ανταμοιβή για τα χρόνια που επένδυσε. Ε, αν είναι να πάρει κουρελόχαρτο, ας του το δίνουμε από το πρώτο έτος, να μην τρώει και τα νιάτα του τζάμπα.

Για να μην αφήσει όμως παραπονεμένα και τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια, η νέα κυβέρνηση ανακοίνωσε δια του αναπληρωτή υπουργού Παιδείας κ. Κουράκη (είχα γράψει γι’ αυτόν εδώ: http://polyk.blogspot.gr/2014/11/blog-post_10.html) ότι κάθε αξιολόγηση εκπαιδευτικών καταργείται προς το παρόν και όταν γίνει θα έχει απλώς χαρακτήρα επισήμανσης αδυναμιών, χωρίς κανέναν «τιμωρητικό» χαρακτήρα. Την αντίστοιχη δήλωση έκανε στους συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ και ο αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Κατρούγκαλος,  θυμάστε, αυτός που είχε κάνει την περιβόητη δήλωση πως υπάρχει «καλή και κακή βία» (ανάλογα με το αν αρέσει στον ίδιο, προφανώς), και πως όλοι οι δοσίλογοι και μαυραγορίτες ήταν δεξιοί στην κατοχή, και όλοι οι αγωνιστές ήταν αριστεροί. Συγκεκριμένα, ο κ. Κατρούγκαλος «δεσμεύτηκε ότι η όποια αξιολόγηση των υπαλλήλων στο μέλλον δεν θα συνδέεται με τη μισθολογική εξέλιξη, ούτε με δεξαμενές απολύσεων, αλλά θα πρέπει να υπάρχουν κίνητρα για τους άριστους δημόσιους λειτουργούς».

Με άλλα λόγια, όσο κι αν δουλεύεις στο δημόσιο (σε σχολείο ή υπηρεσία), θα παίρνεις τα ίδια λεφτά με τον διπλανό σου που μπορεί να κοπρίζει. Και αν ποτέ αξιολογηθείτε και οι δύο, εσένα θα σου δώσουμε έναν έπαινο για να τον κορνιζώσεις, ενώ στον άλλο θα δώσουμε στοργή και προδέρμ για να καταλάβουμε τι είναι αυτό που τον εμποδίζει να σηκώσει τον ποπό του πιο όρθιο στην καρέκλα και να βγάλει λίγη δουλειά.

Να εξηγήσω εδώ ότι η αξιολόγηση που πήγε να επιβάλλει η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν άθλια επινοημένη. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι άλλοθι για την νέα κυβέρνηση για να εξαφανίσει κάθε αίσθηση δικαίου από το δημόσιο. Αξιολόγηση υπάρχει παντού στον κόσμο – η πρωτοτυπία μας, να την αρνούμαστε ή να την φοβόμαστε, οδηγεί με ακρίβεια στο κενό.

Ενηλικίωση

Μου έλειψε το blog, αυτές τις 40 μέρες που δεν έγραφα. Και έγιναν και τόσα πολλά μέσα σε αυτές τις 40 μέρες, ώστε λέω να γράψω δύο κείμενα για να χωρέσω όσα θέλω να πω, ένα σήμερα και ένα αύριο.

Σήμερα θα ξεκινήσω από τα καλά, θα αναφέρω και κάποια χοντρά αρνητικά συμπεράσματα από τις εκλογές και θα αφήσω για το αυριανό κείμενο το μεγαλύτερο έγκλημα που ετοιμάζεται να συμβεί στην χώρα, κατά την γνώμη μου.

Είναι καλό, λοιπόν, ανεξαρτήτως του τι θα κάνει η νέα κυβέρνηση, που πήγε σπίτι της η προηγούμενη κυβέρνηση. Μετά από 40 χρόνια, τα 2 κόμματα που μας έφεραν μέχρι εδώ έπρεπε επιτέλους να πάρουν πόδι. Σαν να μην έφταναν όσα είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια, ήρθε τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές και όλο αυτό το κήρυγμα τρόμου από την ΝΔ του κ. Σαμαρά σε συνδυασμό με την επίσκεψή του τελευταία στιγμή στον μητροπολίτη Άνθιμο, που μαζί με 2-3 ακόμα μητροπολίτες είναι ότι οπισθοδρομικότερο διαθέτει η ελληνική εκκλησία, για να μας επιβεβαιώσουν όλα αυτά ότι ήταν απόλυτη ανάγκη να πούμε «αντίο».

Είναι καλό, επίσης ανεξαρτήτως αποτελέσματος, το ότι η νέα κυβέρνηση δείχνει πως σκοπεύει να εφαρμόσει όσα έχει εξαγγείλει στο οικονομικό κομμάτι του προγράμματός της. Είτε το πετύχει όπως το ονειρεύεται (κάτι που εύχομαι), είτε αποτύχει και μας οδηγήσει εκτός Ευρώπης και σε ολοκληρωτική οικονομική καταστροφή, γι’ αυτό το πρόγραμμα ψηφίστηκε. Πρέπει ο Έλληνας να ενηλικιωθεί. Να μάθει να αναλαμβάνει την ευθύνη της ψήφου του. Ξέρω πολύ κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ με την βεβαιότητα ότι θα κάνει «κωλοτούμπα» την επόμενη μέρα – γιατί έτσι είχε μάθει ο κόσμος αυτός τόσα χρόνια από τις κυβερνήσεις του. Ας μάθουμε πια να περιμένουμε από αυτόν που ψηφίσαμε ακριβώς αυτό που μας έταξε. Και για όσους γκρινιάζουν ή φωνάζουν για τις μαζικές επαναπροσλήψεις που δήλωσε ότι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, έχω να πω ότι:

α) όσοι φωνάζουν είναι μικρόψυχοι, επειδή όσο δύσκολα κι αν περνάς ο ίδιος δεν μπορείς να εύχεσαι να μην ξαναπάρει την δουλειά του κάποιος άλλος που την έχασε, δεν μπορείς να θες να πέσουν και οι άλλοι στον γκρεμό ή να μην βγουν από αυτόν. Τέλος πια με το σύνδρομο της κατσίκας του γείτονα.  

β) ελπίζω όσοι φωνάζουν για τις επαναπροσλήψεις να μην ψήφισαν ΝΔ. Γιατί, αν θυμούνται καλά, έχουν περάσει μόλις δέκα χρόνια από τότε που ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος μονιμοποίησε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στο ήδη υπερφορτωμένο δημόσιο μέσα σε μία νύχτα, ώστε βεβαίως η ΝΔ να πάρει ψηφαλάκια στις επόμενες εκλογές και να επανεκλεγεί, όπως και τα κατάφερε. Οι άνθρωποι αυτοί που μονιμοποιήθηκαν τότε, πρέπει να μπουν σε «διαθεσιμότητα» (τι απαίσια λέξη κι αυτή) και τελικά να απολυθούν; Δηλαδή, ψηφοφόρε της ΝΔ, πιστεύεις ότι πρέπει το κράτος να εξαπατά τους πολίτες του; Θέλεις ο ΣΥΡΙΖΑ να σεβαστεί την συμφωνία με τους δανειστές ώστε να υπάρχει συνέχεια στο κράτος, αλλά δεν αναγνωρίζεις την συνέχεια και συνέπεια του κράτους απέναντι στους πολίτες του;

Υπάρχουν βέβαια και τόσα αρνητικά, που σε πιάνει η ψυχή σου. Όπως π.χ., ότι ο κ. Τσίπρας πρότεινε αρχικά στον κ. Καραμανλή!! (ευτυχώς για μας, εκείνος αρνήθηκε) την θέση του προέδρου της Δημοκρατίας. Σαν να του λέει, δηλαδή, ο κ. Τσίπρας, μπράβο αγόρι μου! Μπράβο για όλα τα σκάνδαλα που έγιναν όταν κυβερνούσες, μπράβο που εκτίναξες περισσότερο από κάθε άλλον στην ιστορία το δημόσιο χρέος της χώρας και μας έφερες (με βοήθεια από τον ΓΑΠ) μέχρι εδώ. Έλα τώρα να σε κάνω τον νούμερο ένα πολίτη της χώρας για να σε ανταμείψω. Ο Καραμανλής για πρόεδρος; Ζω σε κάποιο παράλληλο σύμπαν; Αυτό είναι το νέο ήθος και η ρήξη με το παρελθόν που ευαγγελίζεται η αριστερά;

Άλλο αρνητικό, η επιβράβευση από τους Έλληνες ψηφοφόρους πολλών προσώπων που απορεί κανείς με ποιο κριτήριο ψηφίζονται.

Η κυρία Ραχήλ Μακρή, ας πούμε, επιβραβεύτηκε (πρώτη με 12575 σταυρούς!) από τον λαό της Κοζάνης για ποιον ακριβώς λόγο; Μήπως για τα πανό που ανέβαζε στην βουλή; Για τα χοροπηδητά της σαν έφηβη σε ροκ συναυλία μέσα στη βουλή όταν δεν βγήκε πρόεδρος της δημοκρατίας; Για τις δηλώσεις της στο παρελθόν περί λιντσαρίσματος των πολιτικών της αντιπάλων; Ή μήπως επειδή θα τυπώσει όπως δήλωσε 100 δισεκατομμύρια Ευρώ αν χρειαστεί, οπότε μπορεί στο δρόμο να της πέσουν μερικά χαρτονομίσματα και για τον κοσμάκη;

Ο κύριος Νίκος Νικολόπουλος εξελέγη βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων επειδή τον ψήφισαν όλοι οι άντρακλες της Αχαΐας, περήφανοι για το tweet του που χαρακτήριζε «πουσταριό» τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου μετά τον αρραβώνα του με τον σύντροφό του; Επίσης, έχω μια απορία: ο κύριος Νικολόπουλος, θα ψηφίσει τον κύριο Αβραμόπουλο για πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ρωτάω επειδή, αν διαβάσετε το παρακάτω κείμενο για το ποιος είναι ο κ. Νικολόπουλος, θα δείτε στο τέλος τον χαρακτηρισμό του κ. Αβραμόπουλου γι’ αυτόν και την παραίτησή του το 2012: http://bit.ly/1KfzZks

Συνεχίζοντας με τις απορίες μου: ο κύριος Στύλιος, επιβραβεύτηκε από τους νεοδημοκράτες στην Άρτα επειδή ως υφυπουργός Παιδείας!! είπε στην κυρία Κανέλλη ότι «χρειάζεται Κασιδιάρη», δηλαδή κάποιον άντρακλα να της ρίξει ξύλο;

Ο κύριος Λοβέρδος, που είχε υπερασπιστεί με φανατισμό και είχε αθωώσει στην βουλή το 2005 τον κ. Άκη Τσοχατζόπουλο για τα εξοπλιστικά, και διακρίθηκε ως υπουργός για το καταστροφικό έργο του σε υγεία και παιδεία, θεωρήθηκε από δεκαπέντε χιλιάδες σχεδόν πασόκους στην Β΄ Αθηνών ως μια εξαιρετική λύση για να του δώσουν την ψήφο τους και να τον ξαναστείλουν στην βουλή;   

Άλλη μια απορία: ο ΣΥΡΙΖΑ φώναζε επί χρόνια για το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στο σύμφωνο συμβίωσης, για τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, καθώς και για την ολοκληρωτική αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας των Θρησκευτικών, ώστε το μάθημα να απαλλαγεί από τον κατηχητικό του χαρακτήρα. Ποια κυβερνητική συμφωνία έχει γίνει με τους ΑΝΕΛ του κ. Καμμένου πάνω σε αυτά τα θέματα, αφού πιστεύουν ακριβώς τα αντίθετα; Θα μπορούσε κάποιος να μας ενημερώσει, αφού αυτή η κυβέρνηση θέλει να είναι ειλικρινής με τον λαό;

Αυτά για σήμερα, τα σημαντικότερα αύριο.